دریفت با فورد موستانگ RTR در کوهستان؛ نمایش خیر‌ه‌کننده با ۴۴ پیچ

جاده Healy Pass یکی از مسیرهای کوهستانی تماشایی ایرلند است که در شبه‌جزیره بیرا، میان شهرستان‌های کورک و کری، قرار دارد. این مسیر با عبور از رشته‌کوه‌های بلند، رانندگان را با مجموعه‌ای از پیچ‌های متوالی، شیب‌های تند و چشم‌اندازهای طبیعی روبه‌رو می‌کند.

شهرت هیلی پس تنها به زیبایی مناظر آن محدود نیست؛ پیچ‌های پرتعداد و تغییرات ارتفاع، رانندگی در این مسیر را به تجربه‌ای فنی تبدیل می‌کنند. در توصیف‌های مرتبط با این جاده، از حدود ۴۴ پیچ و خم یاد می‌شود؛ هرچند این عدد به شیوه شمارش پیچ‌ها بستگی دارد. راننده در طول مسیر باید به عرض محدود آسفالت، نقاط کم‌دید، احتمال حضور خودروهای مقابل و تغییر ناگهانی شرایط جوی توجه کند. بالا رفتن از مسیر و سپس پایین آمدن از ارتفاعات، نیازمند کنترل دقیق سرعت، ترمزگیری مناسب و انتخاب خط حرکت درست است. اگرچه هیلی‌پس برای رانندگی تفریحی و گردشگری جذابیت دارد، انجام دریفت در جاده عمومی آن به‌دلیل وجود پرتگاه‌ها، پیچ‌های کور و احتمال حضور سایر کاربران جاده، بسیار خطرناک است.

فورد موستانگ RTR مدل ۲۰۲۶ حاصل همکاری فورد با شرکت RTR Vehicles به مدیریت وان گیتین جونیور است؛ مجموعه‌ای که به‌واسطه فعالیت‌های تخصصی در مسابقات دریفت شناخته می‌شود. برخلاف موستانگ GT با موتور V8 پنج‌لیتری، نسخه استاندارد RTR جدید از پیشرانه چهارسیلندر ۲٫۳ لیتری توربوشارژ EcoBoost استفاده می‌کند. این موتور ۳۱۵ اسب بخار قدرت و حدود ۴۷۵ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند و نیروی خود را از طریق گیربکس ۱۰ سرعته اتوماتیک به چرخ‌های عقب می‌رساند.

موستانگ RTR Spec 5-FD که در مسابقات حرفه‌ای فرمولا دریفت (Formula Drift) شرکت می‌کند، خودرویی مسابقه‌ای با شاسی موستانگ و کیت بدنهٔ ویژه است؛ نسخهٔ تیم RTR از موتور مسابقه‌ای V8 بر پایهٔ Ford Performance/Roush-Yates RY45 با حجم ۴۵۵ اینچ مکعب (حدود ۷٫۵ لیتر) استفاده می‌کند که پیش از نیتروس حدود ۹۰۰ تا ۱۰۰۰ اسب‌بخار قدرت دارد و سامانهٔ نیتروس تک‌مرحله‌ای می‌تواند حدود ۳۰۰ اسب‌بخار دیگر اضافه کند. این خودرو همچنین از تعلیق ارتقایافته و ترمز دستی هیدرولیکی مخصوص دریفت بهره می‌برد؛ مشخصات ممکن است با تنظیمات تیم و فصل مسابقات تغییر کند.

دیفرانسیل لغزش محدود تورسن، ترمز دستی اختصاصی دریفت و بهینه‌سازی سامانه کنترل پایداری، امکان کنترل بهتر خودرو هنگام لغزش قسمت عقب را فراهم می‌کنند. یکی از ویژگی‌های فنی مهم این خودرو، فناوری ضدتأخیر توربوشارژر یا Anti-Lag است که با الهام از تجربه مسابقه‌ای فورد توسعه یافته و به حفظ پاسخ‌گویی توربو هنگام برداشتن و فشردن مجدد پدال گاز کمک می‌کند. سیستم تعلیق نیز از قطعات توسعه‌یافته برای موستانگ‌های قدرتمندتر، از جمله مدل Dark Horse، بهره می‌برد و کمک‌فنرهای تطبیقی MagneRide به‌صورت سفارشی قابل سفارش هستند. ترمزهای برمبو و تنظیمات اختصاصی شاسی نیز برای بهبود کنترل در رانندگی پرفشار در نظر گرفته شده‌اند. بنابراین، موستانگ RTR صرفاً نسخه‌ای با ظاهر متفاوت نیست؛ بلکه خودرویی است که برای ارائه تجربه رانندگی اسپرت و قابلیت دریفت در کنار استفاده روزمره توسعه یافته است. البته نباید این نسخه را با خودروهای مسابقه‌ای RTR اشتباه گرفت؛ نمونه‌های حرفه‌ای دریفت جیمز دین از نظر قدرت موتور و تجهیزات مسابقه‌ای در سطح کاملاً متفاوتی قرار دارند.

جیمز دین (James Deane) راننده ایرلندی و یکی از چهره‌های برجسته مسابقات حرفه‌ای دریفت در جهان است. او با نام مستعار «The Machine» شناخته می‌شود و بخش مهمی از شهرتش را مدیون توانایی حفظ زاویه لغزش، کنترل دقیق خودرو در سرعت بالا و اجرای حرکات هماهنگ در رقابت‌های دریفت است.

دین در دوران فعالیت حرفه‌ای خود چند عنوان قهرمانی در مسابقات Formula Drift به دست آورده و در همکاری با فورد و مجموعه RTR، تجربه مسابقه‌ای خود را به توسعه و استفاده از خودروهای قدرتمند دریفت پیوند زده است. مهارت او فقط به ایجاد دود از لاستیک‌های عقب محدود نمی‌شود؛ راننده دریفت باید فاصله خود با موانع، زاویه بدنه، سرعت ورود به پیچ و زمان انتقال وزن را با دقت کنترل کند. در مسابقات حرفه‌ای، داوران علاوه بر زاویه و سرعت، خط حرکت و میزان نزدیکی به خودروی حریف را نیز ارزیابی می‌کنند.

موستانگ مسابقه‌ای مورد استفاده دین در برخی برنامه‌های دریفت با قدرتی در حدود ۱۰۰۰ اسب بخار معرفی شده است؛ رقمی که تفاوت قابل توجه آن را با موستانگ RTR استاندارد ۳۱۵ اسب بخاری نشان می‌دهد. تجربه راننده‌ای مانند دین در کنترل چنین قدرتی، اهمیت هماهنگی موتور، دیفرانسیل، تعلیق و فرمان را در دریفت حرفه‌ای آشکار می‌کند.

از نظر فنی، ترکیب خودروی دیفرانسیل عقب، گشتاور بالا و فرمان‌پذیری مناسب می‌تواند برای رانندگی دریفت جذاب باشد؛ اما هیلی پس به‌دلیل عرض کم، پیچ‌های کور، شیب و اختلاف ارتفاع، محیط مناسبی برای اجرای این حرکات نیست. چنین جاده‌ای بیش از هر چیز به تمرکز، کنترل سرعت و رانندگی ایمن نیاز دارد. اگر هدف نمایش توانایی‌های موستانگ RTR و مهارت راننده‌ای مانند جیمز دین باشد، پیست مسابقه با فضای ایمن، مسیر مشخص و تجهیزات حفاظتی، انتخاب حرفه‌ای‌تری خواهد بود.