رانندگی با مک‌لارن W1، پادشاه مهندسی در پیست و جاده

مک‌لارن W1 مظهر تمرکز و وسواس مهندسی این شرکت بریتانیایی است. در روزگاری که خودروهای برقی و سامانه‌های پیچیده انتقال قدرت کنترل بازار را به دست گرفته‌اند، W1 فلسفه‌ای کاملاً متمایز را دنبال می‌کند؛ ارائهٔ هیجان خالص رانندگی که این روزها به‌سختی پیدا می‌شود. این هیولای ۱۲۷۵ اسب بخاری برخلاف بسیاری از رقبای مدرن، قدرت خود را صرفاً به چرخ‌های عقب می‌فرستد و با وجود بهره‌مندی از یک موتور الکتریکی قدرتمند، فاقد سیستم کنترل گشتاور بُرداری است تا ثابت کند در این خودرو، قطعات مکانیکی اصیل پادشاهی می‌کنند.

کنترل چنین قدرتی در یک خودروی دیفرانسیل عقب، یک چالش مهندسی بزرگ محسوب می‌شود. مک‌لارن برای دستیابی به این هدف، پایدارترین پلتفرم ممکن و ترمزهایی فوق‌العاده قوی را برای W1 توسعه داده است. به گفتهٔ مک‌لارن، سیستم آیرودینامیک این مدل، پیشرفته‌ترین نمونه‌ای است که تاکنون برای یک خودروی جاده‌ای طراحی شده است. W1 با استفاده از اثر زمین کامل، پس از آستون‌مارتین والکری، دومین خودروی مجاز شهری در جهان است که از این فناوری پیشرفته بهره می‌برد.

برخلاف والکری که خودرویی بسیار سختگیر و چالش‌برانگیز برای استفاده روزمره است، مک‌لارن W1 انعطاف‌پذیری شگفت‌انگیزی دارد و رقابت پایاپایی را با فراری F80 آغاز کرده است. ورود و خروج به کابین این خودرو به لطف درهای گالوینگ بسیار راحت است و نیازی به مهارت‌های خاص بدنی ندارد. فرم خاص این درها به هدایت جریان هوا از گلگیرهای جلو به سمت رادیاتورها کمک می‌کند و با ایجاد ۱۰۰ میلی‌متر فضای خنک‌کنندگی بیشتر، نیاز به استفاده از رادیاتورهای بزرگ‌تر را از بین برده است.

نمای ظاهری W1 در دنیای واقعی ابهت بی‌نظیری دارد و به‌ویژه در نمای عقب، پهنا و ابهت خیره‌کننده‌ای را به نمایش می‌گذارد. استفاده از لاستیک‌های پیرلی با سایز 335/30 در محور عقب به این استایل تهاجمی کمک کرده است حتی اگر رینگ‌های ۲۰ اینچی در نگاه اول کمی کوچک به نظر برسند. ساختارهای کربنی آیرودینامیک و قطعات نمایان سیستم تعلیق، در کنار ورودی‌های هوای جانبی، زبان طراحی این خودرو را شکل داده‌اند. یک قطعه هدایت‌کننده جریان هوا در بخش عقبی سقف تعبیه شده که علاوه بر جای دادن آنتن‌های رادیو و GPS، هوای تمیز و بدون اغتشاش را به سمت باله عقب می‌فرستد. اقدامات سفارشی‌سازی بخش MSO مک‌لارن نیز آماده است تا در صورت داشتن بودجه کافی، خودرو را به سلیقهٔ دقیق مالک شخصی‌سازی کند.

با وجود قیمت ۲ میلیون پوندی، W1 خودروی ترسناکی برای رانندگی روزمره نیست. برای پارک کردن خودرو می‌توان روی دوربین دید عقب حساب کرد و به لطف باریک‌ترین ستون‌های جلویی که تاکنون در یک مک‌لارن استفاده شده، دید به بیرون عالی است. دکمه استارت خودرو در پنل بالای سر راننده روی سقف و در کنار آینه دید عقب قرار گرفته که حس حضور در کابین یک هواپیمای جنگنده را القا می‌کند. کلیدهای بالابر شیشه، دکمه‌های وضعیت دنده و کلید حالت «مسابقه» نیز در همین بخش قرار دارند و استفاده گسترده از فیبر کربن نمایان، حس حماسی کابین را تکمیل می‌کند.

قلب تپندهٔ این خودرو یک پیشرانه کاملاً جدید ۴ لیتری V8 توئین توربو است که بلوک، سرسیلندر و پیستون‌های سبک‌وزنی دارد. این موتور که به‌عنوان هسته اصلی یک قوای محرکه هیبریدی طراحی شده، تا ۹,۲۰۰ rpm دور می‌گیرد که بالاترین رقم در تاریخ پیشرانه‌های مک‌لارن است و به‌تنهایی ۹۰۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. ماژول الکتریکی این خودرو که در کنار سیستم انتقال قدرت نصب شده، شامل یک موتور الکتریکی با بازدهی در حد خودروهای فرمول یک است که تا ۲۴ هزار rpm می‌چرخد. این مجموعه تنها ۲۰ کیلوگرم وزن دارد و ۳۴۷ اسب بخار قدرت به سیستم اضافه می‌کند. اجزای هیبریدی این خودرو نسبت به مدل افسانه‌ای P1 حدود ۴۰ کیلوگرم سبک‌تر شده‌اند اما دو برابر قدرت بیشتری تولید می‌کنند.

باتری ۱.۳۸۴ کیلووات ساعتی این سیستم در پایین‌ترین بخش شاسی مونوکوک قرار گرفته تا به کاهش مرکز ثقل کمک کند. با وزن خشک ۱۳۹۹ کیلوگرمی، نسبت قدرت به وزن این خودرو به رقم خیره‌کنندهٔ ۹۱۱ اسب بخار در هر تن می‌رسد. در حالت مسابقه، ارتفاع خودرو در جلو ۳۷ میلی‌متر و در عقب ۱۷ میلی‌متر کاهش می‌یابد تا بیشترین چسبندگی ایجاد شود. باله عقب فعال این خودرو می‌تواند تا ۳۰۰ میلی‌متر به سمت عقب باز شود و به‌عنوان سیستم کاهش ضریب درگ یا همان DRS و ترمز هوایی عمل کند. این سیستم آیرودینامیک پویا، در سرعت ۲۷۸ کیلومتر بر ساعت نزدیک به ۱۰۰۰ کیلوگرم داون‌فورس تولید می‌کند.

شاسی مونوکوک جدید این خودرو از فیبر کربن پیش‌آغشته ساخته شده که معمولاً در خودروهای مسابقه‌ای سطح بالا استفاده می‌شود و سفتی پیچشی فوق‌العاده‌ای دارد. جریان هوای زیر خودرو به یک دیفیوزر ساختاری در عقب می‌رسد که از نوع خاصی فیبر کربن ساخته شده و مقاومت بالایی در برابر حرارت دارد. در سیستم تعلیق جلو از بازوهای جناغی استفاده شده که با فناوری چاپ سه‌بعدی از جنس تیتانیوم ساخته شده‌اند. این نخستین خودروی جاده‌ای مک‌لارن است که از سیستم تعلیق پوشراد متصل به کمک‌فنرهای داخلی بهره می‌برد تا آیرودینامیک خودرو بهبود یابد. گیربکس نیز یک نمونه کاملاً جدید هشت سرعته دوکلاچه است که ظرفیت گشتاور بسیار بالاتری نسبت به مدل‌های قبلی دارد و با یک دیفرانسیل الکترونیکی هیدرولیکی جدید همکاری می‌کند.

مک‌لارن W1 را یک خودروی همه‌فن‌حریف می‌داند که برای پیست و جاده به یک اندازه کارآمد است. شاید روی کاغذ انتقال ۱۲۷۵ اسب بخار قدرت به چرخ‌های عقب غیرقابل‌کنترل به نظر برسد اما W1 الگویی بی‌نظیر از حس رانندگی، بازخورد فرمان و چسبندگی را ارائه می‌دهد. فرمان الکتروهیدرولیکی خودرو بهترین نمونه در میان خودروهای جاده‌ای است و دقت و پاسخگویی فوق‌العاده‌ای دارد. ترمزها نیز عملکردی فراتر از قوانین فیزیک دارند و گیربکس با هر تعویض دنده، کلیک مکانیکی جذابی را به راننده هدیه می‌دهد. این خودرو یک شاهکار به‌تمام‌معنا و یکی از ماندگارترین دستاوردهای تاریخ مهندسی خودرو است.

منبع: TopGear