رانندگی با برابوس بودو، وقتی آستون‌مارتین به شوالیه ۱۰۰۰ اسب بخار تبدیل می‌شود

دیدن نام برابوس روی خودرویی غیر از محصولات مرسدس دیگر مثل گذشته عجیب نیست. اگرچه ارتقای خودروهای ستاره‌نشان آلمان همچنان بخش اصلی درآمد این شرکت را تأمین می‌کند اما آن‌ها اخیراً به سراغ برندهای مطرحی چون پورشه، بنتلی، رنجروور و لامبورگینی نیز رفته‌اند و حتی در حال ساخت جزایر اختصاصی خود هستند. جدیدترین شاهکار این برند اما پروژه‌ای کاملاً متفاوت و متمایز است؛ خودرویی به نام بودو که به یاد و احترام مؤسس فقید این شرکت، بودو بوشمن، نام‌گذاری شده و اکنون توسط پسرش کنستانتین هدایت می‌شود. این سوپرجی‌تی جذاب برخلاف سنت همیشگی شرکت، بر پایه ساختار پیشرفته آستون‌مارتین ونکوئیش شکل گرفته است.

شاید در نگاه اول این‌طور به نظر برسد که بودو صرفاً یک آستون‌مارتین با تغییرات ظاهری ساده و برچسب قیمتی نجومی است اما برابوس تک‌تک بخش‌های مکانیکی ونکوئیش را از نو کالبدشکافی و مهندسی کرده است. بدنه خودرو به‌طور کامل از فیبر کربن ساخته شده و طراحی آن با الهام از کانسپت ویژن مرسدس میباخ ۶ شکل گرفته است اما طراحان برابوس ویژگی‌های عضلانی و خشن‌تری به آن اضافه کرده‌اند تا به همان سبک شرورانه متمایز و امضای همیشگی برابوس دست یابند. کیفیت اجرای این بدنه کربنی و کشیده به شکل قطره اشک، بی‌نظیر است و وزن خشک خودرو را به حدود ۱۷۰۰ کیلوگرم کاهش داده که کمی سبک‌تر از ونکوئیش استاندارد است. قرار است تنها ۷۷ دستگاه از این شاهکار (به نشانه سال تأسیس شرکت یعنی ۱۹۷۷) با قیمت پایه یک میلیون یورو ساخته شود تا به محصولی خاص برای کلکسیونرها تبدیل شود.

اگر برابوس می‌خواست از شیوهٔ نام‌گذاری‌های قبلی خود پیروی کند، شاید این مدل را هم ۹۰۰ می‌نامید اما پیشرانه ۵.۲ لیتری V12 توئین توربوی این خودرو بسیار فراتر از این اعداد ظاهر شده است. مهندسان برابوس این موتور را کاملاً تا آخرین قطعه باز کرده و با قطعات جدیدی ازجمله سرسیلندر ارتقاءیافته، پیستون‌های فورج‌کاری شده، شاتون‌های تیتانیومی، سیستم ورودی هوای جدید، اینترکولرهای بزرگ‌تر و توربوشارژرهای غول‌پیکر بازسازی کرده‌اند.

این پکیج فنی با یک سیستم اگزوز سراسری تیتانیومی تکمیل شده است. نتیجه این جراحی عمیق، دستیابی به قدرت ویرانگر ۱۰۰۰ اسب بخار و گشتاور ویرانگر ۱۲۰۰ نیوتن‌متر دقیقه است. برابوس شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت این کوپه لوکس را ۳ ثانیه و حداکثر سرعت آن را ۳۶۰ کیلومتر بر ساعت اعلام کرده است. این قدرت وحشیانه همچنان از طریق یک گیربکس هشت سرعته اتوماتیک و دیفرانسیل الکترونیکی، فقط به چرخ‌های عقب و لاستیک‌های پهن اختصاصی کانتیننتال اسپرت کانتکت ۷ فورس پهنای ۳۲۵ در محور عقب منتقل می‌شود.

برابوس به‌سختی روی بهبود ویژگی‌های حرکتی خودرو کار کرده است؛ ارتفاع بدنه کاهش یافته و کل سیستم تعلیق شامل بازوها، بوش‌ها، فنرها و کمک‌فنرها کاملاً بازطراحی شده‌اند. بااین‌حال، حالت‌های رانندگی معروف ونکوئیش (تور، اسپرت، ریس) همچنان کارایی خود را حفظ کرده‌اند تا ویژگی‌های کاربردی یک خودروی گرند تورر قربانی اهداف اسپرت نشود. همچنین یک سیستم بالابر هیدرولیکی بدنه برای عبور از موانع تعبیه شده تا از آسیب به بخش‌های زیرین خودرو جلوگیری کند. کابین خودرو فضایی بسیار لوکس، تیره و فوق‌العاده مرموز دارد که با متریال جدید پوشانده شده و جالب اینکه اهرم راهنما و چراغ‌ها در داخل کابین، یادآور محصولات مرسدس است.

روی جاده، فرمان خودرو وزن بیشتر و حس تسلط بالاتری دارد و پایداری شاسی در پیچ‌ها بسیار مستحکم‌تر از قبل احساس می‌شود. چسبندگی محور جلو در سرعت‌های بالا فوق‌العاده است و خودرو در جاده‌های مارپیچ چابکی بالایی نشان می‌دهد. تنها نکته منفی این پیشرانه ارتقاءیافته، تأخیر اولیه توربوشارژرهای بزرگ‌تر در جاده‌های کوهستانی و تنگ ایتالیا است؛ جایی که در دورهای پایین، شتاب‌گیری اولیه کمی زمان‌بر بوده و تفاوت فاحشی با نسخه استاندارد آستون‌مارتین احساس نمی‌شود اما در مسیرهای باز و سرعت‌های بالاتر، این پیشرانه دوازده سیلندر عملکردی بی‌نظیر و فرازمینی ارائه می‌دهد.

وقتی بدانیم در زیر پوسته بودو یک پلتفرم مستحکم با مهندسی شاهکار در کنار یک پیشرانه V12 بی‌نظیر و غول‌پیکر پنهان شده است، شاید چندان تعجب‌برانگیز نباشد که این محصول جدید برابوس خودرویی فوق‌العاده هیجان‌انگیز و لذت‌بخش است. این خودرو کاملاً دست‌ساز، سفارشی و با ظرافت مینیاتوری ساخته شده است. تجربه رانندگی با آن، پرفورمنسی فوق‌العاده را با متانتی غافلگیرکننده در هم می‌آمیزد و کل وجود خودرو لبریز از جذابیت و ابهت است. این ترکیب، فرمولی متقاعدکننده و جذاب است که ارزش پرداخت چنین بهای سنگینی را دارد.

منبع: TopGear