بررسی لوتوس امیا رقیب بریتانیایی قدرتمند پورشه تایکان

لوتوس امیا (Emeya) فاصله‌ی زیادی با خودروهای سبک و سنتی لوتوس دارد، اما با رویکردی غافلگیرکننده به چالش‌های یک خودروی برقی پاسخ می‌دهد. پورشه تایکان از زمان عرضه در سال ۲۰۱۹ بر بخش سدان‌های برقی فوق‌سریع تسلط داشته و آئودی e-tron GT نیز سهم کوچک‌تری از بازار را گرفته است. بیشتر خودروسازان به‌جای ساخت رقیبی واقعی برای تایکان، سراغ شاسی‌بلندهای برقی پرطرفدار رفتند تا آنکه لوتوس امیا در سال ۲۰۲۳ از راه رسید. امیا همچنان یکی از معدود سدان‌های برقی اسپرت قابل‌خرید در بریتانیا محسوب می‌شود، ولی بهره‌گیری از زیرساختی چینی از ابتدا تردیدهایی درباره‌ی حفظ تیزی و چابکی آشنای محصولات لوتوس پدید آورد.

به‌گزارش اوو، تنوع تیپ‌های امیا در نگاه نخست کمی گیج‌کننده به نظر می‌رسد، اما قوای محرکه تنها با دو سطح قدرت ۵۹۵ و ۸۹۳ اسب‌بخار ارائه می‌شود. هر دو مدل سریع‌اند و ارتفاع کم بدنه روی سیستم تعلیق بادی نیز ظاهرشان را با توانایی فنی هماهنگ می‌کند. طراحی در بعضی قسمت‌ها بیش از حد نرم و فاقد تعریف دقیق به نظر می‌رسد و مجموعه‌ی حسگرهای حجیم، شباهتی ناخواسته به خودروهای خودران ویمو ایجاد کرده‌اند. بااین‌حال، کانال‌های عبور هوا در عقب، باله‌ی فعال بسیار بزرگ و حالت استوار بدنه، جلوه‌ی یک سوپراسپرت را به امیا می‌بخشند.

تمام نسخه‌های امیا از باتری ۱۰۲ کیلووات‌ساعتی، دو موتور برقی و سامانه‌ی چهارچرخ محرک استفاده می‌کنند. مدل پایه نیز ۵۹۵ اسب‌بخار قدرت دارد، درحالی‌که مدل پرچم‌دار R توان را به ۸۹۳ اسب‌بخار می‌رساند. زیر کف خودرو یک سامانه‌ی برقی ۸۰۰ ولتی قرار گرفته که دو موتور با آهنربای دائم، یکی روی هر محور، را تغذیه می‌کند. گشتاور ۹۸۴ نیوتن‌متری نسخه‌ی R شتابی چنان شدید پدید می‌آورد که ذهن سرنشینان باید در زمانی بسیار کوتاه برداشت خود از سرعت را بازتنظیم کند و تحمل چنین نیرویی به معده‌ای مقاوم نیاز دارد.

تفاوت اصلی نسخه‌ی پرچم‌دار با مدل پایه به جعبه‌دنده‌ی دو سرعته‌ی محور عقب مربوط می‌شود؛ قطعه‌ای که مدل ۵۹۵ اسب‌بخاری و بیشتر خودروهای برقی امروزی فاقد آن هستند. جعبه‌دنده برای کاهش مصرف نصب نشده، زیرا رقم رسمی لوتوس در چرخه‌ی WLTP معادل ۴٫۳۵ کیلومتر به‌ازای هر کیلووات‌ساعت است و در آزمایش اوو، مصرف واقعی اغلب به حدود ۳٫۲۲ کیلومتر به‌ازای هر کیلووات‌ساعت کاهش یافت. نتیجه در رانندگی ترکیبی، بردی نزدیک به ۴۰۲ کیلومتر بود. در مقابل، حداکثر توان شارژ ۴۰۲ کیلوواتی در رده‌ی خود پیشتاز شمرده می‌شود و توقف کنار یک شارژر پرسرعت را کوتاه می‌کند.

امیا مانند شاسی‌بلند لوتوس الترهروی معماری Electric Premium Architecture زیکر ساخته می‌شود. ساختار پلتفرم با ترکیبی از آلومینیوم و فولاد، زیرقاب‌های جلو و عقب را به یکدیگر پیوند می‌دهد و باتری لیتیوم‌یونی در میانه‌ی خودرو جای گرفته است. فرمان‌پذیری چرخ‌های عقب، تعلیق بادی و میله‌ی ضدغلتش فعال در فهرست تجهیزات فنی دیده می‌شوند و ترمزهای کربن‌سرامیکی نیز با پرداخت هزینه‌ی بیشتر قابل سفارش‌اند. پنل‌های آلومینیومی بدنه پیرامون سازه را پوشانده‌اند و طراحی کابین متمایل به جلو، همراه با شکاف‌های پشت چرخ‌های عقب، به ابرخودروی لوتوس اویجا ادای احترام می‌کند.

وزن ۲۵۹۰ کیلوگرمی امیا بیش از سه برابر لوتوس الیز است، اما مدل پرچم‌دار به‌هیچ‌وجه کند احساس نمی‌شود. موتور جلو با توان ۲۲۵ کیلووات یا ۳۰۲ اسب‌بخار و موتور عقب با توان ۴۵۰ کیلووات یا ۶۰۴ اسب‌بخار کار می‌کنند. جعبه‌دنده‌ی دو سرعته شتاب‌گیری نسخه‌ی R را هم هنگام شروع حرکت و هم تا دستیابی به سرعت نهایی ۲۵۶ کیلومتر بر ساعت بهینه نگه می‌دارد. امیا R از سکون تا سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت را ظرف ۲٫۸ ثانیه طی می‌کند و نسبت قدرت به وزن آن به ۳۴۵ اسب‌بخار به‌ازای هر تن می‌رسد.

واکنش آنی به فشردن پدال گاز، خودرو را از حالت سکون به‌سوی افق پرتاب می‌کند، ولی شتاب میان‌دنده حتی تکان‌دهنده‌تر است. فشردن کامل پدال در سرعت حدود ۸۰ کیلومتر بر ساعت، تقریبا در یک لحظه ۸۰ کیلومتر بر ساعت دیگر به سرعت می‌افزاید. سپس حدود ۴۸ کیلومتر بر ساعت دیگر نیز بی‌درنگ اضافه می‌شود تا کمی بعد چراغ هشدار روشن شود و صدای اخطار پایان ماجرا را اعلام کند. چنین عملکرد بی‌وقفه‌ای حتی با معیار سدان‌های برقی قدرتمند نیز ناراحت‌کننده و بسیار مؤثر جلوه می‌کند.

برای آرام‌کردن رفتار خودرو می‌توان اهرم سمت چپ پشت فرمان را فشرد؛ اهرمی که با حرکت رو به بالا و پایین، دسترسی آسان به حالت‌های رانندگی را فراهم می‌سازد. حالت Range تا حد ممکن از باتری بزرگ زیر کابین برد استخراج می‌کند و هم‌زمان سواری، واکنش پدال گاز و حتی پاسخ ترمز را نرم‌تر خواهد کرد. رانندگی روزمره در چنین وضعیتی آرام و بی‌دردسر می‌شود. تفاوت میان حالت‌ها کاملا محسوس است و کالیبراسیون هرکدام با ظرافت انجام شده.

سطح بالای عملکرد به بستری مطمئن نیاز دارد و امیا R چنین بستری را فراهم می‌کند. هر دو نسخه از تعلیق بادی و کمک‌فنرهای فعال دو سوپاپ بهره می‌برند، اما R به کنترل فعال ضدغلتش نیز مجهز شده است. تنظیمات سامانه در خودروهای اولیه رفتاری عصبی ایجاد می‌کرد، ولی اصلاحات سال مدل تقریبا مشکل را در نسخه‌ی پرچم‌دار برطرف کرده‌اند. امیا R حالا حتی در تیزترین حالت رانندگی نیز سواری آرام، نرم و کنترل‌شده‌ای ارائه می‌دهد.

نسخه‌ی S با ۵۹۵ اسب‌بخار قدرت و ۷۱۰ نیوتن‌متر گشتاور، با وجود جایگاه پایین‌تر خود همچنان بسیار سریع است. تعلیق بادی و کمک‌فنرهای فعال، سواری آرام‌تر و روان‌تری نسبت به R پدید می‌آورند و برای راننده‌ای که سرعت مستقیم را اولویت می‌داند نیز توان کاملا کافی فراهم می‌شود. هنگام ورود به پیچ، حرکت گهواره‌ای بدنه بیشتر است و می‌توان فشار واردشده بر تایرهای ۲۲ اینچی Michelin Pilot Sport 4 S را هم احساس کرد و هم شنید. با وجود چنین حرکاتی، تجربه‌ی رانندگی S طبیعی‌تر و ارتباط آن با راننده قوی‌تر به نظر می‌رسد.

کنترل وضعیت خودرو با پدال گاز همچنان محدود است، اما نحوه‌ی ورود به پیچ، انتقال و مهار وزن، تعادل طبیعی و شخصیت مشخصی را نشان می‌دهد که در بسیاری از خودروهای برقی، حتی پورشه تایکان تحسین‌شده، غایب مانده. فرمان برای خودروی برقی بزرگی از چنین کلاس، به‌شکل غیرمعمولی مستقیم و سرشار از حس عمل می‌کند. وزن مناسب فرمان و غربیلک باریک، پیش از انتقال واکنش‌ها از صندلی، دست‌کم تصویری کلی از میزان چسبندگی محور جلو به راننده می‌دهند. البته ابعاد بزرگ خودرو در جاده‌های فرعی باریک و پرپیچ‌وخم بریتانیا هرگز از ذهن راننده کنار نمی‌رود.

هر دو نسخه را می‌توان به ترمزهای کربن‌سرامیکی با دیسک‌های ۴۱۲ میلی‌متری و کالیپرهای شش‌پیستونه در محور جلو مجهز کرد. بخش ابتدایی حرکت پدال بازخورد چندانی ندارد، اما قابلیت تنظیم نیروی ترمز مطلوب است و راننده می‌تواند سرعت را به‌اندازه‌ی لازم کاهش دهد. ترمز احیاکننده نیز هماهنگی مناسبی با سامانه‌ی مکانیکی دارد. بازیابی انرژی در حالت Sport و وضعیت‌های تهاجمی‌تر، به پس‌زمینه می‌رود تا مداخله‌ی کمتری در رانندگی سریع داشته باشد.

حضور بصری امیا در آینه‌ی خودروهای دیگر کاملا محسوس است. حالت دماغه‌ی رو به پایین و فرم عضلانی درِ محفظه‌ی بار جلو، تصویری تهاجمی پدید می‌آورند و بخش بالایی همان پنل را می‌توان با فیبرکربن نمایان سفارش داد؛ انتخابی که به‌دلیل ناهماهنگی با ظاهر کلی بهتر است کنار گذاشته شود. طول ۵ متری بدنه به‌واسطه‌ی طراحی کابین متمایل به جلو کشیده‌تر دیده می‌شود. باتری باریک‌تر نسبت به لوتوس التره (Eletre) و ارتفاع کمتر بدنه نیز به شکل‌گیری طرحی منسجم‌تر کمک کرده‌اند.

نمای عقب کمی ساده و بی‌هیجان است و عناصر آیرودینامیکی، به‌ویژه باله‌ی فعال دو مرحله‌ای، متمایزترین اجزای آن محسوب می‌شوند. تشخیص هویت خودرو نیز آسان نیست، زیرا نوشته‌ی LOTUS در نسخه‌ی R به‌شکل مشکی روی زمینه‌ی مشکی اجرا شده و تقریبا دیده نمی‌شود، درحالی‌که نام مدل اصلا روی بدنه قرار ندارد. چنین مینیمالیسمی برای ورود به بخشی کاملا تازه از بازار با محصولی فاقد پیشینه، بیش از اندازه افراطی جلوه می‌کند. اگر خودرویی به نشان‌های واضح برای معرفی خود به دیگر رانندگان نیاز داشته باشد، همان سدان ۲٫۵ تنی لوتوس است؛ هرچند کنار آئودی e-tron GT و پورشه تایکان، احتمالا نگاه‌ها بیشتر به سبک متمایز مدل بریتانیایی جلب می‌شوند.

نکته‌ی آزاردهنده درباره‌ی امیا، توانایی متقاعدکننده‌ی آن به‌عنوان خودروی سفرهای طولانی است. خودرو کیلومترها در بزرگراه بدون زحمت پیش می‌رود، ویژگی‌های واقعی یک گرندتورر را به نمایش می‌گذارد و کابین بسیار بزرگش استفاده‌ی روزمره و خانوادگی را ممکن می‌سازد. مصرف ضعیف انرژی در همان شرایط، شارژ باتری را با سرعت زیادی کاهش می‌دهد. توان شارژ بیش از ۴۰۰ کیلووات در صورت دسترسی به شارژر سریع مشکل توقف را تا حد زیادی رفع می‌کند، ولی هزینه‌ی انرژی سفر احتمالا به‌مراتب بیشتر از هزینه‌ی پیمودن همان مسیر با خودرویی مجهز به موتور V8 خواهد شد.

صندلی راننده بیش از حد بالا نصب شده، اما فضای داخلی با ادعای لوتوس درباره‌ی ساخت یک هایپر گرندتورر هم‌خوانی دارد. کنسول میانی بلند، فضایی محصور و دربرگیرنده پیرامون سرنشینان می‌سازد و نمایشگر مرکزی بزرگ نیز نسبتا ساده، سریع و تا حد امکان هماهنگ با داشبورد طراحی شده است. خطاهای گاه‌به‌گاه نرم‌افزاری و چیدمان غیرمنطقی برخی منوها، تجربه‌ای ناتمام را تداعی می‌کنند. کیفیت کلی رابط کاربری با وجود کاستی‌ها مطلوب باقی می‌ماند.

لوتوس برخلاف برخی خودروسازان، کلیدها را صرفا برای متفاوت‌بودن به مکان‌های عجیب انتقال نداده و راهکاری اختصاصی برای کنترل‌های فرمان در نظر گرفته است. دو کنترل چرخشی سرد و خوش‌ساخت برای مدیریت رسانه و تغییر محتوای نمایشگر راننده به کار می‌روند و لمس و کارکردشان حس گران‌قیمتی منتقل می‌کند. کیفیت مونتاژ و مواد مصرفی در دیگر بخش‌های کابین نیز در همان سطح قرار دارد. فضای داخلی امیا از آنچه انتظار می‌رود به کابین پورشه تایکان نزدیک‌تر شده است.

آینه‌های جانبی دیجیتال به‌صورت سفارشی عرضه می‌شوند، هرچند انتخابشان توصیه نمی‌شود. عادت‌کردن به آن‌ها زمان می‌برد، زیرا سر راننده به‌طور غریزی به‌سوی بازوی باریک بیرون بدنه می‌چرخد و به دوربین نگاه می‌کند، نه نمایشگری که داخل رودری نصب شده است. آینه‌های معمولی نیز در دسترس‌اند، اما مجموعه‌ی نشان‌دهنده‌های سنتی پشت فرمان قابل سفارش نیست. امیا تنها از نواری باریک برای نمایش اطلاعات استفاده می‌کند تا نشان دهد خودرو پس از کوچک‌ترین فکر درباره‌ی فشردن پدال گاز با چه سرعتی حرکت می‌کند.

قیمت نسخه‌ی ۵۹۵ اسب‌بخاری لوتوس امیا در بریتانیا از ۸۴ هزار و ۹۹۰ پوند آغاز می‌شود و حتی از پورشه تایکان پایه با قدرت ۴۲۹ اسب‌بخار ارزان‌تر است. لوتوس برای نسخه‌ی پرچم‌دار 900 Sport با ۸۹۳ اسب‌بخار، قیمت ۱۲۹ هزار و ۹۹۰ پوند را تعیین کرده است. پورشه تایکان Turbo با ۸۷۲ اسب‌بخار و قیمت ۱۳۵ هزار و ۲۰۰ پوند از نظر قیمت به لوتوس نزدیک‌تر قرار می‌گیرد. پورشه تایکان Turbo S در ازای ۱۶۲ هزار و ۲۰۰ پوند، قدرت بیشتری معادل ۹۳۹ اسب‌بخار ارائه می‌دهد.

خانواده‌ی آئودی e-tron GT با مدل پایه‌ی ۵۷۶ اسب‌بخاری و قیمت ۸۸ هزار و ۶۰۵ پوند آغاز می‌شود. قیمت مدل S با ۶۷۰ اسب‌بخار به ۱۰۷ هزار و ۸۷۵ پوند و مدل RS با ۸۴۵ اسب‌بخار به ۱۲۶ هزار و ۴۷۵ پوند می‌رسد. آئودی RS e-tron GT Performance با ۹۱۲ اسب‌بخار، برچسب قیمت ۱۶۶ هزار و ۴۷۵ پوندی دارد.

لوسید ایر (Lucid Air) آمریکایی نیز از معدود سدان‌های برقی داغ بازار به شمار می‌آید، هرچند در بریتانیا به‌آسانی در دسترس نیست؛ نسخه‌ی Sapphire با ۱۲۰۰ اسب‌بخار و بهترین توانایی دینامیکی بازار از لوتوس پیش می‌افتد، ولی امتیاز برخورداری از آن دست‌کم ۲۵۰ هزار دلار یا حدود ۱۹۰ هزار پوند هزینه دارد.

مشخصات اصلی مدل پرچم‌دار در جدول زیر آمده است.

لوتوس امیا سدان برقی بسیار سنگینی است که با فناوری شاسی پیشرفته، بخشی از شخصیت محصولات سنتی لوتوس را حفظ می‌کند. نسخه‌ی R از نظر شتاب و سرعت چیزی کم ندارد و نسخه‌ی S با رفتار طبیعی‌تر، شاید انتخاب جذاب‌تری برای رانندگی روزمره باشد. سواری راحت، کابین جادار، فرمان دقیق و شارژ ۴۰۲ کیلوواتی آن را به رقیبی جدی برای سدان‌های برقی آلمانی تبدیل می‌کنند. در سوی مقابل، مصرف انرژی بالا، وزن ۲۵۹۰ کیلوگرمی، ابعاد بزرگ، نرم‌افزار ناپخته و چند تصمیم عجیب در طراحی اجازه نمی‌دهند امیا به محصولی بی‌نقص بدل شود.

امیا ثابت می‌کند که لوتوس نمی‌خواهد در عصر خودروهای برقی تنها سازنده‌ی مدل‌های اسپرت سبک‌وزن باقی بماند. خودرویی که از فلسفه‌ی سنتی برند فاصله‌ی زیادی گرفته، هنگام رانندگی به‌شکلی غیرمنتظره متقاعدکننده و دارای شخصیت ظاهر می‌شود. رقیب بریتانیایی پورشه تایکان هم سرعت یک سوپرسدان را دارد و هم آسایش یک گرندتورر را عرضه می‌کند. تناقض میان توانایی چشمگیر شاسی و مصرف ناامیدکننده‌ی انرژی، همان عاملی است که تحسین امیا را با کمی سرخوردگی همراه می‌سازد.

نظر شما درباره لوتوس امیا چیست و رویارویی این خودرو با پورشه تایکان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟