آواتار 07، مدرکی محکم برای بلوغ مهندسی خودروهای چینی

نادیده‌گرفتن موج تازه‌ی خودروهای برقی چینی آسان به نظر می‌رسد، اما آواتار 07 (Avatr) محصولی واقعا متقاعدکننده به شمار می‌رود که نشان می‌دهد چین دیگر فقط در حال جبران فاصله با خودروسازان باسابقه نیست. کیفیت ساخت محکم، طراحی منحصربه‌فرد و بهترین سامانه‌ی پارک خودکاری که نویسنده‌ی بررسی تاکنون تجربه کرده، مهم‌ترین نقاط قوت خودرو هستند؛ هرچند سواری خشک، انبوه فناوری‌ها و شتاب ضعیف نسخه‌ی آزمایش‌شده را باید از کاستی‌هایش دانست. حاصل کار، نمونه‌ای روشن از پیشرفت سریع مهندسی چین و پاسخی جدی به کلیشه‌ی خودروهای کپی‌برداری‌شده محسوب می‌شود.

به‌گزارش کاراسکوپس، آواتار (آواتر) احتمالا برای بسیاری از خریداران هنوز نامی ناآشناست، ولی سرعت تبدیل‌شدن برند به یکی از قطب‌های فناوری رده‌بالای چین می‌تواند هر ناظر بی‌خبری را غافلگیر کند. آواتار 07 دستاورد مهم دیگری برای برند به حساب می‌آید و در بسیاری از زمینه‌ها از برادر بزرگ‌ترش، آواتار 11، پیشی می‌گیرد؛ خودرویی که سال گذشته آزمایش شد و بی‌نقص نبود. برتری مدل کوچک‌تر ظاهرا بیش از هر چیز از جدیدتر بودنش سرچشمه می‌گیرد و همین سرعت پیشرفت، کیفیت مهندسی سازندگان چینی را نمایان می‌کند.

بازار داخلی چین رقابتی بی‌رحمانه دارد، چرخه‌ی عمر مدل‌ها کوتاه شده و طراحان و مهندسان پیوسته می‌کوشند با قابلیت‌های عجیب، خلاقانه و خاص‌تر از رقبا، محصولات خود را در شلوغ‌ترین بازار خودروی جهان متمایز کنند. آواتار 07 با وجود برخورداری از چند قابلیت نمایشی، برای جلب نظر خریدار صرفا به حقه‌های نرم‌افزاری تکیه ندارد. آواتار حاصل سرمایه‌گذاری مشترک خودروساز دولتی چانگان، غول فناوری هواوی و CATL، بزرگ‌ترین تولیدکننده‌ی باتری چین، به شمار می‌رود. برخلاف بسیاری از کپی‌کارانی که معمولا برداشتی از لندروور دیفندر یا فورد برانکو را در سبدشان می‌گنجانند، آواتار طراحی را جدی گرفته است.

مشخصات سریع مدل سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد با خودرویی بزرگ، سنگین و تمام‌برقی روبه‌رو هستیم. نسخه‌ی معرفی‌شده اکنون در بازار عرضه می‌شود.

آواتار در مونیخ استودیوی طراحی تاسیس کرده و بنا بر گزارش‌ها شماری از استعدادهای برجسته را جذب کرده است. نادر فقیه‌زاده، طراح ارشد ایرانی این برند، همان کسی است که ب‌ام‌و i8 را طراحی کرد. شباهت‌نداشتن واقعی آواتار 07 به ترکیبی آشفته از عناصر ظاهری رقبا، امتیاز مهمی برای خودرو محسوب می‌شود و استقلال هویتی مهندسی و طراحی چینی را به نمایش می‌گذارد.

با وجود همه‌ی ویژگی‌ها، آواتار 07 در نمای نزدیک به اندازه‌ی آواتار 11 ابهت ندارد، هرچند اختلاف طول دو خودرو اندک است و به‌ترتیب ۴٬۸۲۵ و ۴٬۸۸۰ میلی‌متر طول دارند. زبان طراحی مسیر مدل بزرگ‌تر را ادامه می‌دهد، اما خط کمر پایین‌تر و بخش عقب گردتر و شبیه هاچ‌بک شده و تنها فرم کلی آن تا حدی هوندا HR-V بازار آمریکا را به یاد می‌آورد. می‌توان مدل تازه را نسخه‌ی خلاصه‌تر و آرام‌تر آواتار 11 برای مخاطبان گسترده‌تر دانست؛ چیزی شبیه «بیل را بکش (Kill Bill)» با مقدار بسیار کمتری از کشتن.

رویکرد آرام‌تر اشکالی ندارد، زیرا آواتار 07 باید ضمن حفظ جذابیت ظاهری، گروه بزرگ‌تری را به سوی برند بکشاند. قوس‌های بزرگ گلگیر و سطوح متفاوت پنل‌های جانبی به خودرو شخصیت می‌دهند، ولی نمونه‌ی آزمایش‌شده کمی کم‌چرخ به نظر می‌رسید. رینگ‌های عمدتا مشکی ۲۰ اینچی نیز در برابر بدنه‌ی بنفش چندان به چشم نمی‌آمدند.

ورود به کابین آواتار 07 با مواجهه‌ای چشمگیر از کیفیت همراه می‌شود. صندلی‌های چرمی ناپا، جیر میکروفایبر واقعی Dinamica روی سقف و حس کیفی فراگیر می‌توانند سه خودروساز بزرگ آلمانی را به فکر فرو ببرند. پلاستیک براق یا جیرجیرکننده‌ای وجود ندارد؛ مزیتی که درباره‌ی برخی محصولات اخیر مرسدس‌بنز نمی‌توان با همان اطمینان بیان کرد. توجه به جزئیات نیز محسوس است و حتی پوشش بخش پایینی ستون B با چرم روکش شده.

پای شیشه‌ی جلو و مقابل راننده، نمایشگری باریک در سراسر عرض کابین قرار دارد. نمایشگر ۳۵٫۴ اینچی با ویجت‌ها امکان شخصی‌سازی کاربردی را فراهم می‌کند و می‌تواند فشار باد تایرها، دماها، توان و اطلاعات چندرسانه‌ای را نشان دهد. در دورانی که فضای نمایشگرها گاهی بی‌هدف بزرگ‌تر می‌شود، نگاه‌کردن به بخشی از پیکسل‌های فراوان و دریافت اطلاعات مرتبط با رانندگی تجربه‌ای خوشایند و تازه قلمداد شده است.

هر دو صندلی جلو به گرم‌کن، تهویه و ماساژور مجهزند و حالت جاذبه‌ی صفر نیز صندلی را برای استراحت هنگام شارژ در ایستگاه عمومی، مانند صندلی سینما عقب می‌برد. چند حالت سناریویی از طریق نمایشگر در دسترس قرار دارد. حالت شومینه بازسازی نه‌چندان باکیفیتی از آتش غران ارائه می‌دهد؛ صفحه نور گرم و لرزانی پخش می‌کند، سامانه‌ی گرمایش روشن می‌شود و صدای ضعیف ترق‌وتروق چوب از بلندگوها به گوش می‌رسد. حالت حیوان خانگی شبیه نمونه‌ی تسلا کاربرد بیشتری دارد و ضمن ثابت نگه‌داشتن دمای کابین، با پیامی واضح به رهگذران اطلاع می‌دهد حیوان داخل خودرو در شرایط راحتی قرار گرفته است.

صرف زمان بیشتر در کابین چند ایراد را آشکار می‌کند. دریچه‌های تهویه طوری طراحی شده‌اند که دیده نشوند؛ ایده‌ای جذاب در مسیر مینیمالیسم افراطی که در عمل چندان کاربردی نیست. برای تغییر جهت جریان هوا نمی‌توان به‌سرعت دریچه را تنظیم کرد و باید وارد یکی از منوهای نمایشگر لمسی شد و مسیر وزش را با کشیدن روی صفحه تعیین کرد.

فرمان یوغی نیز که احتمالا از تسلا الهام گرفته، تجربه‌ی خوبی فراهم نمی‌کند. خودروهای فرمول یک به‌دلیل محدودبودن دامنه‌ی حرکت فرمان از چنین فرمی بهره می‌برند، اما هنگام پارک یک خودروی جاده‌ای و اجرای چند حرکت از یک قفل تا قفل دیگر، کار با آن به زحمت تبدیل می‌شود. جابه‌جاکردن دست‌ها روی محیط فرمان عملا ممکن نیست و راننده ناچار می‌شود آن را نیمه‌کف‌دستی بچرخاند.

تنظیم فرمان و آینه‌ها هم باید از طریق نمایشگر انجام شود و دردسر دیگری پدید می‌آورد. آواتار نخستین یا آخرین خودرویی نیست که تقریبا همه‌ی کنترل‌ها را پشت صفحه‌نمایش پنهان می‌کند، ولی افزودن یک مرحله برای کسانی که مرتب اصلاحات جزئی در موقعیت نشستن خود اعمال می‌کنند، آزاردهنده خواهد بود. جایگزینی دستگیره‌های داخلی درها با دکمه‌های فشاری نیز بیشتر تمرینی در تجمل بیهوده به نظر می‌رسد.

سرنشینان عقب احتمالا با مشکلات یادشده سروکار زیادی نخواهند داشت. فضای ردیف دوم در بازار چین اهمیتی جدی دارد و همین موضوع عرضه‌ی نسخه‌های متعدد با فاصله‌ی محوری کشیده را توضیح می‌دهد؛ حتی نسخه‌ی آواتار 07L نیز منحصرا برای چین ساخته شده است. با وجود ابعاد استاندارد نسخه‌ی بررسی‌شده، فضای پا بسیار چشمگیر باقی می‌ماند و حتی با حضور سرنشینانی حدود ۱٫۸۳ متر در صندلی‌های جلو، فضای کافی برای کش‌وقوس‌دادن پاها در عقب وجود دارد.

خواباندن زیرآرنجی عقب مجموعه‌ای از کنترل‌های لمسی را نمایان می‌کند که صندلی سرنشین جلو را برای ایجاد فضای پای بیشتر به سمت جلو می‌برند. تکیه‌گاه هرکدام از صندلی‌های کناری عقب به‌صورت برقی تنظیم می‌شود و سرنشینان به گرم‌کن صندلی، اما نه تهویه، دسترسی دارند. سایه‌بان سقف شیشه‌ای که تمام طول اتاق سرنشین را پوشش می‌دهد نیز از همان بخش باز یا بسته خواهد شد. خواباندن ردیف عقب، حجم صندوق ۷۳۵ لیتری را به ۱٬۶۴۵ لیتر افزایش می‌دهد و صندوق جلوی ۹۰ لیتری هم فضای مفید دیگری برای نگهداری وسایل فراهم می‌کند.

خودروی آزمایش‌شده در سریلانکا تحویل شده بود؛ بازاری که به‌دلیل مالیات‌های تنبیهی مشابه سنگاپور، نسخه‌ای با موتور بسیار کوچک‌تر دریافت می‌کند. موتور ۹۹ کیلوواتی نصب‌شده روی محور عقب حدود ۱۳۰ اسب‌بخار توان دارد. با وجود موتور ضعیف‌تر، قیمت خودرو در سریلانکا به رقم نجومی ۱۰۷ هزار دلار یا ۳۵٬۵۰۰٬۰۰۰ روپیه‌ی سریلانکا می‌رسد.

برای مقایسه، نسخه‌ی محور عقب آواتار 07 با توان ۳۰۵ کیلووات در بازار چین ۳۴٬۳۰۰ دلار یا ۲۲۹٬۹۰۰ یوان قیمت دارد و تقریبا هم‌قیمت تویوتا RAV4 تمام می‌شود. نسخه‌ی سه‌موتوره‌ی چهارچرخ محرک نیز توان حیرت‌انگیز ۷۱۲ کیلووات و گشتاور ۹۹۶ نیوتن‌متر تولید می‌کند و شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتربرساعت را در فقط ۳٫۷ ثانیه به پایان می‌رساند. قیمت تقریبی ۴۱٬۷۵۵ دلار یا ۲۷۹٬۹۰۰ یوانی مدل قدرتمند توضیح می‌دهد چرا صنعت جهانی خودرو زنگ خطر را درباره‌ی محصولات چینی به صدا درآورده است.

محدودیت توان موتور در کنار وزن قابل‌توجه ۲٬۳۶۰ کیلوگرمی نمونه‌ی آزمایش‌شده باعث می‌شود خودرو نه‌فقط کند، بلکه واقعا بسیار کند باشد. شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتربرساعت ۱۳ ثانیه طول می‌کشد. میتسوبیشی میراژ (Mitsubishi Mirage) که تا پیش از توقف تولید عنوان ناخوشایند کندترین خودروی در حال فروش آمریکا را داشت، همین شتاب را در ۱۲٫۸ ثانیه ثبت می‌کرد و در نتیجه از آواتار سریع‌تر بود.

نکته‌ی عجیب آنکه آواتار 07 پشت فرمان به اندازه‌ی اعدادش کند احساس نمی‌شود. موتور ۱٫۲ لیتری میتسوبیشی میراژ تنها ۱۰۰ نیوتن‌متر گشتاور در اختیار راننده می‌گذاشت، درحالی‌که خودروی برقی آواتار همچنان ۳۶۵ نیوتن‌متر گشتاور دارد. جرم زیاد موجب نمی‌شود نیروی پیشران تمام شود و خودرو حتی بی‌فشار به نظر می‌رسد. دسترسی فوری به تمام گشتاور، حس پیشروی را تقویت می‌کند، هرچند در نهایت بیشتر با یک احساس روبه‌رو هستیم تا شتابی واقعا سریع.

احساسی که به‌آسانی فراموش نمی‌شود، کیفیت سواری خودروست. چیدمان مجلل کابین انتظار سواری بسیار نرم و راحتی را به وجود می‌آورد، اما آواتار 07 چنین انتظاری را برآورده نمی‌کند. سیستم تعلیق دوجناقی به هندلینگ خوب و مهار حرکات بدنه کمک می‌کند، ولی نبود تکان جانبی به واکنشی ناآرام روی چاله‌ها و ناهمواری‌های کوچک جاده منجر شده است.

آواتار 07 در بازارهای دیگر با تعلیق بادی و کنترل پیوسته‌ی میرایی نیز عرضه می‌شود، اما چنین گزینه‌ای در سریلانکا وجود ندارد. احتمال دارد مهندسان زمان بسیار کمتری را صرف تنظیم نسخه‌ی فنر لول کرده باشند. نویسنده خودرو را ذاتا ناراحت نمی‌داند، ولی سواری سفت با انتظارات بالایی که کیفیت ساخت و فناوری سایر بخش‌ها ایجاد کرده‌اند، هماهنگی کمتری دارد.

مجموعه‌ی سامانه‌های متصل، برگ برنده‌ی واقعی آواتار 07 محسوب می‌شود. برخلاف تسلا که برای فناوری نیمه‌خودران خود تنها به دوربین‌ها متکی است، آواتار از رادار موج میلی‌متری هم دارد. ترکیب حسگرها با پردازنده‌ها و فناوری پیشرفته‌ی هواوی باعث می‌شود خودرو در چندین حوزه‌ی ایمنی عملکردی تحسین‌برانگیز ارائه کند.

خودرو در منطقه‌ی محل آزمایش توانایی رانندگی خودکار مشابه FSD را ندارد، اما می‌تواند بدون دخالت راننده پارک کند. پارک خودکار به‌تنهایی مزیت انقلابی بزرگی نیست، ولی قابلیت پارک پس از پیاده‌شدن راننده واقعا چشمگیر جلوه می‌کند. کاربر می‌تواند قرارگرفتن خودرو در مرکز جای پارک یا نزدیک‌شدن به سمت چپ یا راست را انتخاب کند؛ قابلیتی مناسب هنگام توقف کنار دیوار که فضای بیشتری برای بازکردن در ایجاد می‌کند.

قابلیت پارک پس از ترک خودرو اجازه می‌دهد راننده پیاده شود و آواتار 07 کاملا بدون نظارت عملیات را به پایان برساند. فراخواندن خودرو از همان جای پارک نیز با اپلیکیشن متصل امکان‌پذیر شده است. عملکرد سامانه‌ها نسبت به آواتار 11 که اکنون چهار سال از عمرش می‌گذرد، پیشرفتی محسوس نشان می‌دهد. مدل تازه هنگام آزمایش میان عابران پیاده و ترافیک شلوغ، بدون سردرگمی از عهده‌ی کار برآمد و برخلاف برادر بزرگ‌ترش به حاشیه‌ی ایمنی بسیار وسیع نیاز نداشت.

آواتار 07 بی‌نقص نیست، اما مدرکی روشن از سرعت تغییر جریان صنعت خودرو به شمار می‌رود. آواتار 11 که سال گذشته و در میانه‌ی چرخه‌ی عمرش آزمایش شد، بیانیه‌ای تحسین‌برانگیز بود؛ مدل تازه با وجود ظاهر کم‌زرق‌وبرق‌تر، تقریبا مانند یک جهش نسلی جلوه می‌کند. هیچ پسرفتی در طراحی، مواد اولیه یا اصول بنیادی فناوری دیده نمی‌شود.

طراحی کابین، سکوت هنگام حرکت و تمرکز بر مواد ممتاز کنار هم تصویری از محصولی بسیار بالغ ترسیم می‌کنند. آواتار 07 دیگر مانند مدل 11 با بلندگوی مرکزی الهام‌گرفته از آبشار، درهای برقی و نمایشگر نمایشی سرنشین، محصولی آزمایشی به نظر نمی‌رسد. جذابیت واقعی مدل تازه از مجموعه‌ای عالی و هماهنگ سرچشمه می‌گیرد، نه از چند قابلیت عجیب و جداافتاده.

موفقیت چنین خودرویی احتمالا همه را خوشحال نخواهد کرد، اما واقعیت بازار بی‌رحمانه‌ی چین را نمی‌توان نادیده گرفت. خودروسازان برای بقا ناچارند مرزها را جابه‌جا کنند و نتیجه‌ی رقابت، مشاهده‌ی زنده‌ی جهش کیفیت، مهندسی و فناوری محصولات چینی است. آواتار 07 نشان می‌دهد خودروهای چین از مرحله‌ی تقلید عبور کرده‌اند و توان رقابت با معیارهای جهانی را دارند؛ بااین‌حال، شواهد حکایت می‌کنند بهترین دستاوردهایشان هنوز از راه نرسیده‌اند.

دیدگاه شما درباره‌ی کیفیت مهندسی آواتار 07 و پیشرفت خودروهای چینی چیست؟