داستان جالب خودروهای لوکس کوچک؛ وقتی رولزرویس مینی کوپر ساخت!

مجاب کردن یک خودروساز جهت تولید ماشینی بسیار ابعاد کوچک که درعین‌حال کاملاً لوکس و اشرافی باشد، همواره کار دشواری بوده است. وقتی چنین بحثی مطرح می‌شود، معمولاً تنها چند ثانیه طول می‌کشد تا یک نفر نام آستون‌مارتین سیگنت را وسط بکشد و آن را به‌عنوان شاهدی بر شکست این ایده مطرح کند؛ خودرویی که به عقیده بسیاری هیچ‌کس خواهان خریداش نبود. اگر به خاطر داشته باشید، سیگنت درواقع نسخه لوکس هاچ‌بک بسیار کوچک تویوتا iQ بود که مسئولان آستون آن را به‌عنوان «قایق نجات» شرکت و وسیله نقلیه همراه برای مالکان مدل‌های گران‌قیمت آستون‌مارتین معرفی می‌کردند. هدف دیگر آستون‌مارتین از عرضه این مدل، کاهش میانگین آلایندگی دی‌ا‌کسید کربن سبد محصولاتش بود؛ اما جدای از دست‌یابی به این هدف زیست‌محیطی، باید اعتراف کرد که سیگنت به‌هیچ‌وجه به موفقیت تجاری تبدیل نشد. در این میان اما خودروی بسیار کوچک و لوکس دیگری نیز وجود دارد؛ مدلی که یا به دست فراموشی سپرده شده بود یا به دلیل جذب توجه کمتر نسبت به سیگنت در زمان عرضه هم‌زمان، هرگز آن‌طور که باید در کانون توجهات قرار نگرفت.

در نمایشگاه خودروی شانگهای سال ۲۰۱۱، از «مینی اینسپایرد بای گودوود» (Mini Inspired by Goodwood) رونمایی شد. این پروژه حاصل همکاری مستقیم دو نشان بریتانیایی زیرمجموعه گروه ب‌ام‌و، یعنی مینی و رولزرویس بود. مهندسان و استادکاران رولزرویس در گودوود یک مینی کوپر S را تحویل گرفتند و فضای داخلی آن را با چوب گردو، چرم طبیعی، پارچه‌های کشمیر و پشم بره یعنی دقیقاً همان متریالی که در ساخت محصولات مدرن رولزرویس به کار می‌رفت دگرگون کردند.

طراحی بیرونی خودرو بسیار دست‌نخورده باقی ماند و حتی ورودی هوای روی کاپوت که در کوپر S استاندارد وجود داشت حذف شد تا چهره‌ای ساده‌تر ایجاد شود. از نظر فنی و مکانیکی نیز هیچ تغییری در پیشرانه خودرو ایجاد نشد. در آن زمان تصور می‌شد که مشتریان چینی علاقه‌مند به برندهای لوکس اروپایی هستند. اگرچه امروز بخش زیادی از خریداران چینی محصولات خانگی و داخلی را ترجیح می‌دهند اما در آن سال‌ها مینی گودوود توانست به موفقیت نسبی دست پیدا کند. بااین‌حال، این خودرو تا زمانی که یکی از کلکسیونرها نسخه‌ای از ۱۲۰ دستگاه واردشده به بریتانیا را خریداری کرد، تقریباً از یادها رفته بود.

مینی اینسپایرد بای گودوود اگرچه بسیار گران‌تر از آستون‌مارتین سیگنت بود اما پروژه موفق‌تری به شمار می‌آمد. کمپانی مینی هدف‌گذاری تولید هزار دستگاه از این خودرو را اعلام کرد و ظاهراً به این آمار دست یافت؛ درحالی‌که آستون‌مارتین حتی موفق به فروش ۸۰۰ دستگاه سیگنت هم نشد. این موفقیت مینی در حالی رقم خورد که گودوود با قیمت ۴۱ هزار پوند عرضه می‌شد که حدود ۱۰ هزار پوند گران‌تر از آستون‌مارتین سیگنت بود. نکته جالب اینجاست که مینی گودوود هرگز با موج انتقادات منفی مواجه نشد.

قیمت این خودرو حتی ۱۳ هزار پوند از مدل اسپرت و تقویت‌شده مینی GP هم‌دوره خود که دستخوش ارتقای سنگین فنی و مکانیکی شده بود گران‌تر بود درحالی‌که گودوود تنها از رنگ‌آمیزی اختصاصی و رینگ‌های ۱۷ اینچی ویژه بهره می‌برد. همچنین بازم به ذکر است که در اواخر سال ۲۰۱۱ یک مینی کوپر S استاندارد تنها ۱۸,۰۷۵ پوند قیمت داشت. امروزه قیمت نسخه‌های دست‌دوم مینی گودوود و آستون‌مارتین سیگنت پس از یک دوره افت، مجدداً سیر صعودی به خود گرفته و به بیش از ۳۰ هزار پوند رسیده است اما آیا این افزایش قیمت صرفاً به دلیل کلکسیونی بودن آن‌هاست یا جذابیت هاچ‌بک‌های کوچک لوکس در حال پررنگ‌تر شدن است؟

یک خودروی کوچک بسیار راحت‌تر پارک می‌شود و به لطف عرض کم بدنه می‌تواند از میان شکاف‌ها و معابری عبور کند که لیموزین‌های غول‌پیکر در آن‌ها زمین‌گیر می‌شوند. علاوه بر این، اگر یک خودروی لوکس ظاهری شبیه به این مینی یا آستون‌مارتین داشته باشد، برای افرادی که خریدار معمولی هستند کاملاً عادی به نظر می‌رسد و جلب‌توجه منفی نمی‌کند. البته این واقعیت را نباید نادیده گرفت که لیموزین‌های لوکس و بزرگ اغلب دارای راننده شخصی هستند تا مالک بتواند در صندلی‌های عقب دراز بکشد و از سفر لذت ببرد؛ تجربه‌ای که قطعاً در صندلی‌های عقب یک هاچ‌بک سه در مینی دست‌یافتنی نیست.

با گذشت ۱۵ سال از معرفی مینی گودوود، ایده ساخت یک خودروی کوچک اما کاملاً لوکس همچنان جذابیت‌های خود را دارد. شاید در آینده اگر بازهم بحث ساخت چنین خودروهایی مطرح شود، نام سیگنت به‌عنوان شکست یاد شود اما اکنون یک پاسخ محکم در برابر آن وجود دارد: مینی گودوود ثابت کرد اگر خودروی پایه به‌اندازه کافی خوب باشد و ویژگی‌های اشرافی به‌درستی در آن پیاده شوند، ایده هاچ‌بک لوکس شهری می‌تواند کاملاً موفقیت‌آمیز باشد.