۱۰ دلیل برای وحشت پورشه از سوپراسپرت جدید تویوتا

سرانجام انتظارها به پایان رسیده و سوپراسپرت تویوتا GR GT معرفی شده است. هرچند فعلاً فقط با پروتوتایپ طرف هستیم و نسخه نهایی احتمالاً حوالی سال ۲۰۲۷ به خیابان‌ها می‌آید اما همین حالا هم زنگ خطر برای رقبا به صدا درآمده است. تویوتا سابقه درخشانی در ساخت خودروهایی دارد که نه‌تنها رقبا را شوکه می‌کنند بلکه استانداردها را جابه‌جا می‌کنند؛ فقط کافی است به یاد لکسوس LFA یا تویوتا 2000GT بیفتید. تویوتا GR GT قرار است یک خودروی تماشایی باشد. در اینجا نگاهی می‌اندازیم به اینکه چرا رانندگان پورشه ۹۱۱ باید از همین حالا تمرین کنند تا همیشه حواسشان به آینه وسط باشد.

تیم گازو ریسینگ وقتی صحبت از سرعت نهایی می‌شود، با کسی شوخی ندارد. هدف‌گذاری مهندسان ژاپنی برای این موشک زمینی، دستیابی به سرعتی بیش از ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت است. با توجه به وسواس عجیبی که تویوتا روی آیرودینامیک و جزئیات فنی این خودرو به خرج داده، عبور از این مرز سرعت کاملاً دست‌یافتنی است. اگر آن‌ها به این هدف برسند، GR GT از جدیدترین مدل پورشه ۹۱۱ توربو S با قدرت ۷۱۰ اسب بخاری هم سریع‌تر خواهد بود.

مهندسان بدنه GT در طراحی بدنهٔ GR GT به کارایی آیرودینامیک در سرعت بالا توجه ویژه‌ای داشته‌اند. آن‌ها آن‌قدر روی این موضوع تعصب داشتند که تیم طراحی ظاهری عملاً مجبور شد تابع دستورات تیم فنی باشد. این دقیقاً برخلاف رویه پورشه است که باید همیشه به فرم کلاسیک و قورباغه‌ای شکل ۹۱۱ وفادار بماند. نکته جالب اینجاست که GR GT تقریباً بدون هیچ نشان تویوتایی عرضه می‌شود و تنها یک لوگوی کوچک و محو GR روی صندوق‌عقب دارد. شاید می‌خواهند بگویند این ماشین فراتر از یک تویوتا است یا شاید مهندسی آن‌قدر خالص بوده که نخواستند با لوگوهای اضافی وزن یا جریان هوا را خراب کنند!

در یک اقدام کم‌سابقه و جسورانه، تویوتا روند معمول طراحی را وارونه کرده است. به‌جای اینکه طراحان بدنه‌ای زیبا بکشند و مهندسان تلاش کنند قطعات را در آن جا دهند، این بار تیم آیرودینامیک آزادی عمل کامل داشته است. مهندسان موتوراسپرت ابتدا بدنه را برای رسیدن به بالاترین کارایی و پایداری در سرعت‌های فراتر از ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت شکل دادند و سپس کار را به دپارتمان استایل سپردند. نتیجه خلق ماشینی است که هوا را مثل چاقوی جراحی می‌شکافد و عملکرد را فدای ظاهر نکرده است.

بیشتر خودروسازان ابتدا یک ماشین اسپرت می‌سازند و سپس نسخه مسابقه‌ای آن را توسعه می‌دهند اما داستان در اینجا متفاوت است. گازو ریسینگ هم‌زمان با نسخه جاده‌ای، مدل GR GT3 را هم برای مسابقات فدراسیون جهانی اتومبیل‌رانی توسعه داده است. این پروژه شباهت زیادی به رابطه فورد موستانگ GTD و نسخه GT3 آن دارد؛ یعنی خریداران عملاً سوار بر یک ماشین مسابقه هستند که پلاک شده و اجازه تردد در شهر را دارد.

این خودرو اولین محصول تویوتاست که از یک فریم تمام آلومینیومی بهره می‌برد. ترکیب این شاسی با پنل‌های بدنه ساخته شده از پلاستیک تقویت‌شده با فیبر کربن، معجزه کرده است. هدف مهندسان این است که وزن کلی خودرو را زیر ۱۷۲۰ کیلوگرم نگه دارند. هر کیلوگرمی که مهندسان بتوانند از وزن این خودرو کم کنند، آن را در برابر سوپراسپرت‌های سنگین‌وزن امروزی چابک‌تر می‌کند.

پایین‌ترین مرکز ثقل ممکن؛ این دستورِ کار اصلی مهندسان از روز یک پروژه بود. برای رسیدن به این هدف، بدنه، سیستم انتقال قدرت و موقعیت راننده تا حد ممکن به زمین نزدیک شده‌اند. موتور توئین توربو V8 این خودرو هم از سیستم روغن‌کاری کارتل خشک استفاده می‌کند. این تکنولوژی اجازه می‌دهد موتور در ارتفاع پایین‌تری نصب شود. خلاصه اینکه تویوتا هر کاری توانسته کرده تا مطمئن شود این خودرو در پیست‌هایی مثل نوربرگ‌رینگ، پورشه 911 GT3 RS را به چالش می‌کشد.

تویوتا یک موتور هشت سیلندر توئین توربوی کاملاً جدید برای این پرچم‌دار ساخته است. این نیروگاه ۴ لیتری با دو توربوشارژر نفس می‌کشد و بیش از ۶۵۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کند. البته با شناختی که از اعلام اعداد محافظه‌کارانه تویوتا داریم، قدرت واقعی احتمالاً به ۷۰۰ اسب بخار نزدیک‌تر است. همچنین یک موتور الکتریکی هم در گیربکس عقب تعبیه شده که قدرت را حتی بالاتر می‌برد.

در بسیاری از خودروهای سوپراسپرت، برای داشتن ترمزهای کربن سرامیکی باید مبلغ گزافی را به‌عنوان آپشن بپردازید اما در GR GT، این ترمزهای غول‌پیکر به‌صورت استاندارد نصب شده‌اند. اگر صاحب یک پورشه ۹۱۱ هستید، بهتر است تیکِ آپشن ترمزهای سرامیکی را زده باشید وگرنه این تویوتا در هر ترمزگیری داخل پیست، شما را مغلوب خواهد کرد.

تویوتا برای سوپراسپرت جدید خود گیربکس کاملاً جدیدی از نوع ترنس‌اکسل طراحی کرده که در عقب نصب شده است. این بخش میزبان یک گیربکس هشت سرعته اتوماتیک با کلاچ تر است که برای استارت‌های انفجاری تنظیم شده است. نکته جالب‌توجه اینجاست که موتور الکتریکی سیستم هیبرید نیز در همین محفظه گیربکس جای گرفته تا توزیع وزن به ایده‌آل‌ترین حالت ممکن برسد.

سیستم‌های کمکی الکترونیکی GR GT مستقیماً از خودروهای مسابقه‌ای تویوتا قرض گرفته شده‌اند. این سیستم‌ها در کنار سیستم تعلیق دو جناقی و لاستیک‌های اختصاصی میشلن، به شکلی تنظیم شده‌اند که حتی یک راننده معمولی را هم شبیه به مکس وستپن نشان دهند. تویوتا با این خودرو نشان داد که قصد ندارد فقط یک شرکت‌کننده در بازی سوپراسپرت‌ها باشد؛ آن‌ها آمده‌اند تا قواعد بازی را عوض کنند. حالا باید دید وقتی این هیولا در سال ۲۰۲۷ از قفس آزاد شود، اشتوتگارتی‌ها چه پاسخی در آستین خواهند داشت.

 منبع: CarBuzz