داستان تویوتا GT One، ابرخودروی فراموش‌شده ژاپنی

وقتی صحبت از سوپراسپرت‌های تویوتا به میان می‌آید، ذهن‌ها ناخودآگاه به سمت غرش موتور V10 در لکسوس LFA یا خطوط کلاسیک 2000 GT می‌رود اما در تاریخ این غول ژاپنی، گوهری پنهان وجود دارد که بسیاری آن را از یاد برده‌اند؛ یک هیولای مسابقه‌ای واقعی بنام GT One که برای راه‌یابی به خیابان‌ها متولد شد. از این خودرو تنها دو دستگاه جاده‌ای ساخته شد که گواهی بر دورانی طلایی و البته پر از خلأهای قانونی در ورزش اتومبیل‌رانی است.

دهه ۹۰ میلادی، عصر شگفت‌انگیز خودروهای مسابقه‌ای بود. برای شرکت در بالاترین سطح مسابقات استقامتی مانند لمان، قوانین فیا خودروسازان را ملزم می‌کرد تا نسخه‌ای جاده‌ای از خودروی مسابقه‌ای خود تولید کنند. این قانون که به هومولوگیشن معروف است، باعث تولد برخی از افسانه‌ای‌ترین خودروهای تاریخ شد. مرسدس بنز با CLK GTR و پورشه با 911 GT1، استادان دور زدن این قوانین بودند. آن‌ها با تولید تعداد انگشت‌شماری نسخه خیابانی، ثابت می‌کردند که هیولاهای پیستشان، بر اساس یک خودروی تولیدی ساخته شده‌اند. تویوتا با دیدن این رویه، به این نتیجه رسید که برای گرفتن مجوز، ساخت تنها یک دستگاه نسخه جاده‌ای کافی خواهد بود اما یک مشکل کوچک وجود داشت؛ خودروهای مسابقه‌ای کلاس GT1 باید فضایی برای حمل بار می‌داشتند! مهندسان تویوتا برای این مشکل راه‌حلی نبوغ‌آمیز پیدا کردند. آن‌ها به بازرسان مسابقه توضیح دادند که باک بنزین خودرو وقتی خالی است، می‌تواند به‌عنوان صندوق‌عقب عمل کند! باکمال تعجب، این توضیح پذیرفته شد و راه برای ورود GT One به مسابقات هموار شد.

تیم اروپایی تویوتا (TTE) مسئولیت ساخت دو نسخه جاده‌ای را بر عهده گرفت و درحالی‌که فقط یک نمونه برای دریافت جواز حضور در مسابقات لازم بود، TTE درنهایت دو دستگاه GT One جاده‌ای ساخت. نتیجه، یک خودروی مسابقه بود که به‌سختی برای تردد در شهر رام شده بود. قلب تپنده این هیولا یک پیشرانه ۳.۶ لیتری V8 توئین توربو با کد T836-9 بود؛ یک نیروگاه واقعی که مستقیماً از دل مسابقات بیرون آمده و به یک گیربکس شش سرعته سکوئنشال متصل بود. شاسی آن ترکیبی از فیبر کربن و آلومینیوم بود که با ساختار لانه‌زنبوری، استحکامی فوق‌العاده داشت. سیستم تعلیق نیز از نوع پوشراد بود که معمولاً فقط در خودروهای فرمولا و مسابقات رده‌بالا دیده می‌شود. در داخل کابین، تلاش شده بود تا حداقل ظواهر یک خودروی شهری رعایت شود. صندلی‌های مسابقه‌ای با چرم کرم‌رنگ پوشیده شده بودند و کف‌پوش قرمز، تضاد عجیبی ایجاد می‌کرد. یک پنل مرکزی ساده برای کنترل رادیو و سیستم تهویه به همراه اهرم راهنما، تمام امکانات رفاهی این هیولای ۶۰۰ اسب بخاری را تشکیل می‌داد.

داستان GT One از یک شکست شروع شد. در اوایل دهه ۹۰، فیا کلاس مسابقات Group C را منحل کرد. این تصمیم، پروژهٔ پرهزینهٔ تویوتا برای ساخت یک پروتوتایپ جدید را در آستانه نابودی قرار داد؛ اما بخش توسعه مسابقات تویوتا به‌جای پذیرش شکست، تصمیم گرفت پروژه را به سمت کلاس GT تغییر مسیر دهد. آن‌ها با زیر نظر گرفتن موفقیت مرسدس و پورشه در فصل ۱۹۹۷، نمونه اولیه خود را که بر پایه تویوتا MR2 توسعه یافته بود، به‌طور کامل متحول کردند. نتیجه، خودرویی بود که نه‌تنها برای رقابت، بلکه برای جاودانه شدن در تاریخ طراحی شده بود؛ خودرویی که تویوتا GT One نام گرفت.