داستان جالب ریلپلن، پیوند هیجانانگیز هواپیما و قطار که یک قرن پیش ساخته شد
پروژهٔ هایپرلوپ ایلان ماسک که به نتیجه نرسید، در ابتدا پروژهای بسیار خلاقانه و انقلابی به نظر میرسد اما شاید جالب باشد بدانید که حدود صد سال پیش، وسیلهٔ نقلیهای مشابه این ساخته شد. وسیلهای که توسط یک مخترع اسکاتلندی شکل گرفت. ریلپلن بنی (Bennie Railplane) یک ماشین ترکیبی بود که هرچند مورداستفاده تجاری قرار نگرفت اما واقعاً چشمگیر بود. در دورانی که شرکتهای هواپیمایی و راهآهن برای اولین بار به رقابت مستقیم با یکدیگر میپرداختند، مردی به نام جورج بنی مفهومی را ابداع کرد که شباهت ظاهری زیادی به هایپرلوپهای مدرن داشت.
بنی که در سال ۱۸۹۲ در یک خانواده طبقه کارگر در گلاسگو متولد شده بود، فرزند جان بنی، یکی از مالکان شرکت مهندسی Star Engine Works بود؛ موضوعی که بدون شک ذهن او را از همان ابتدا به سمت مسائل مکانیکی سوق داد. از زندگی شخصی او تا سال ۱۹۱۴ اطلاعات چندانی در دست نیست تا اینکه با شروع جنگ جهانی اول، بهعنوان سرباز وارد خدمت ارتش بریتانیا شد. او مدتی را در فرانسه سپری کرد و به شغل خرید و آموزش قاطرها و اسبها برای اهداف جنگی مشغول بود. بنی که از این کار خسته شده بود، سرانجام به جایگاهی که لیاقتش را داشت، یعنی سپاه پرواز سلطنتی (که بعدها به نیروی هوایی سلطنتی تبدیل شد)، منتقل شد.
کار بهعنوان مکانیک هواپیما و احاطه شدن توسط موتورهای درونسوزی هوافضا، زمینه را برای ایدههای آینده او فراهم کرد. پس از پایان جنگ در سال ۱۹۱۸، او به گلاسگو بازگشت و ایده ترکیب دو روش برتر حملونقل آن زمان را در سر پروراند. در اوایل دهه ۱۹۲۰، خودروها هنوز عمدتاً در دسترس ثروتمندان بودند و در مقایسه با سفرهای ریلی یا هواپیماهای اولیه، کند و خشن به نظر میرسیدند. در دورانی که اتوبوسهای شهری ممکن بود هرلحظه در میانه راه خراب شوند، یک کپسول ریلی که توسط موتورهای هواپیما هدایت میشد، از نظر بنی راهحلی درخشان برای حملونقل سریع به نظر میرسید. ایده او شامل کپسولهای انفرادی بهاندازه یک اتوبوس بود که سریعتر از قطار یا هواپیماهای معمولی حرکت میکردند.
برخلاف هایپرلوپهای مدرن که در لولههای تحت خلأ حرکت میکنند، کپسولهای بنی در اتمسفر معمولی حرکت میکردند اما با سرعت نهایی تخمینی نزدیک به ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت، از خودروها و اتوبوسهای آن دوران بسیار سریعتر بود. بنی تصور میکرد ناوگانی از کپسولها به طول ۱۵.۸ متر و عرض ۲.۴ متر که ظرفیت جابهجایی ۵۰ مسافر را در یک مسیر ثابت دارند، ساخته شود. او قصد داشت از آلیاژ آلومینیوم سبکوزن به نام دورالومین برای بدنه استفاده کند و فولاد سنگین را فقط در بخشهای حیاتی سازه به کار ببرد. نیروی محرکه این کپسولها در دو انتهای آن قرار داشت و بسته به نیاز منطقه، میتوانست از موتورهای هوانوردی تا موتورهای الکتریکی متصل به خطوط هوایی متغیر باشد.
طرحهای او شامل مسیرهای هوایی معلق در ارتفاع حداقل ۴.۸ متری از زمین بود. در این ارتفاع، سیستم بهاندازه کافی بلند بود که قطارهای معمولی یا حتی بزرگراهها از زیر آن عبور کنند. بنی رؤیای آیندهای را در سر میداشت که ریلپلن بهعنوان پنجمین شیوه حملونقل خدمت کند؛ اصطلاحی که ایلان ماسک ۹۰ سال بعد در مقاله هایپرلوپ خود از آن استفاده کرد. بنی بخش زیادی از دهه ۱۹۲۰ را صرف اصلاح طراحی خود کرد. او مسیرهایی را طراحی کرد که فقط به یک پایه بتنی کوچک روی زمین نیاز داشتند و این یعنی زیرساختها بدون تغییر گسترده در سطح خیابانها قابلنصب بودند. اولین پیشنهاد او پس از ثبت اختراع در آمریکا در سال ۱۹۲۳، یک مسیر ۱.۶ کیلومتری در لندن بود. او حتی مسیرهایی مثل لندن به گلاسگو یا بغداد به دمشق را بهعنوان اهداف بلندمدت در نظر داشت.
بااینحال، بحران اقتصادی سال ۱۹۲۹ و سقوط بازار سهام، تمام شانسهای جذب سرمایه را از بین برد اما این باعث نشد بنی از ساخت پروتوتایپ با همکاری شرکت William Beardmore دست بکشد. اولین پروتوتایپ در شهر میلنگاوی اسکاتلند با همان ابعاد واقعی ساخته شد؛ یک ماشین فلزی سوسیس شکل که توسط موتورهای الکتریکی با قدرت حداکثر ۲۴۰ اسب بخار حرکت میکرد. ملخهای عظیم ۲.۷ متری در دو انتها در جهت مخالف هم میچرخیدند تا گشتاور یکدیگر را خنثی کرده و هنگام توقف بهعنوان ترمز عمل کنند.
داخل کابین با صندلیهای مجلل، پارچههای نرم و فرشهای ضخیم همراه با چراغهای خاص تزیین شده بود تا حس یک سفر خاص را به مسافر منتقل کند. اگرچه مسیر بهاندازه کافی طولانی نبود که ریلپلن به سرعت نهایی خود برسد اما نمونه اولیه دقیقاً طبق وعدهها عمل کرد. بااینحال، بهجز چند خبرنگار و افراد محلی، ریلپلن هرگز نتوانست به جابجایی مسافر بپردازد. پروژه نیز خیلی زود رها شد و پروتوتایپ آزمایشی در دهه ۱۹۵۰ بهعنوان ضایعات فروخته شد و بنی نیز در سال ۱۹۵۷ درگذشت. امروزه تنها یک لوح آبی کوچک در نزدیکی محل سابق این خط ریلی از پروژهٔ انقلابی بنی به یادگار مانده است.