چراغ‌های راهنمایی موقت چگونه کار می‌کنند؟

تعمیرات جاده‌ای معمولاً کار شلوغ و پرسروصدایی است، به خصوص وقتی در مسیرهای حیاتی انجام شود. واضح است که ترافیک ناشی از این موارد باید به خوبی مدیریت شود. از آنجا که در این مواقع معمولاً چراغ‌های راهنمایی عادی در دسترس نیستند (به خصوص وقتی خود آن‌ها در حال تعمیر باشند) این وظیفه به چراغ‌های راهنمایی موقت واگذار می‌شود. این چراغ‌ها گزینه‌های پیش فرضی هستند که کارگران در محل نصب می‌کنند و هرکدام منبع تغذیه و یک کنترل‌کننده قابل برنامه‌ریزی مخصوص به خود را دارند.

اگرچه همین چراغ‌ها رنگ‌های قرمز، زرد و سبز را به رانندگان نشان می‌دهند، اما ساختار داخلی آن‌ها تفاوت زیادی دارد. هر واحد قابل‌حمل شامل یک واحد کنترل قابل برنامه‌ریزی است که کار تصمیم‌گیری را انجام می‌دهد، مانند تنظیم زمان‌بندی، ترتیب تغییر چراغ‌ها و داده‌هایی که از سنسورها به دست می‌آید. کارگران این چراغ‌ها را در محل و برای همان پروژه خاص تنظیم می‌کنند و مانند بسیاری از چراغ‌های دائمی به یک شبکه مدیریت شهری گسترده متصل نیستند. تأمین برق چراغ‌های موقت هم متفاوت است و بسته به نوع تجهیزات، می‌تواند از یک باتری، یک پنل خورشیدی، یک ژنراتور بنزینی، برق شهری، یا ترکیبی از این‌ها تأمین شود. در مقابل، چراغ‌های دائمی معمولاً مستقیماً به شبکه برق محلی وصل می‌شوند.

کارگران می‌توانند چراغ‌ها را در یکی از دو حالت اجرا کنند. در حالت دستی، یک اپراتور در مکانی امن می‌ایستد و با استفاده از یک کنترل از راه دور چراغ‌ها را تغییر می‌دهد. این روش زمانی جواب می‌دهد که ترافیک نامنظم باشد، چون وجود یک فرد در محل می‌تواند اوضاع را بهتر از هر سنسوری تشخیص دهد.

اما در بیشتر مواقع از حالت خودکار استفاده می‌شود. سنسورهای روی چراغ موقت، خودروهایی را که پشت خط ایستاده‌اند رصد می‌کنند، درست مشابه روشی که چراغ‌های حساس به ترافیک در تقاطع‌های معمولی خودروی شما را تشخیص می‌دهند. روش تشخیص بسته به مدل چراغ متفاوت است اما معمولاً از فناوری فروسرخ استفاده می‌شود هرچند برخی از تجهیزات از رادار، امواج ماکروویو یا تشخیص تصویری استفاده می‌کنند. پس از شناسایی خودرو و در صورت باز بودن مسیر، کنترل‌کننده چراغ را به سبز تغییر می‌دهد. سپس منتظر می‌ماند تا همه خودروها عبور کنند و بعد دوباره به قرمز برمی‌گردد تا طرف دیگر حرکت کند.

البته پروژه‌های جاده‌ای به ندرت به یک چراغ راهنمایی نیاز دارند. زمانی که بیش از یک چراغ موقت راهنمایی وجود دارد آن‌ها باید به‌صورت بی‌سیم با یکدیگر هماهنگ شوند. واحد کنترل داخلی این کار را انجام می‌دهد، زیرا قادر است از طریق یک گذرگاه سریالی با دیگر چراغ‌ها ارتباط برقرار کند. کل فرآیند بسیار شبیه به سیستم امواج سبز عمل می‌کند که برنامه‌ریزان شهری روی چراغ‌های راهنمایی اجرا می‌کنند؛ سیستمی که در آن خودروهایی که از حد مجاز سرعت تجاوز نکنند، در یک رشته از تقاطع‌های پشت سر هم به چراغ سبز می‌رسند.

از نظر ظاهری، چراغ‌های راهنمایی موقت تقریباً شبیه به چراغ‌های تقاطع معمولی هستند و همان چراغ‌های قرمز، زرد و سبز LED را دارند؛ اما تجهیزات زیرین آن‌ها متفاوت است. برخی روی یک پایه یا ستون نصب می‌شوند که کارگران در محل آن را پیچ و مهره می‌کنند، درحالی‌که برخی دیگر روی تریلرهایی با چرخ و قاب‌های تاشو قرار دارند تا پس از اتمام کار بتوان آن‌ها را یدک کشید.

سیستم‌های موقت انواع مختلفی دارند که از جمله آن‌ها می‌توان به این موارد اشاره کرد: واحدهای جمع‌وجور قابل‌حمل، تجهیزات بزرگ‌تر سوار بر تریلر، آرایش‌های یک خطی متناوب برای جاده‌های باریک که فقط یک جهت می‌تواند در یک زمان حرکت کند و سیستم‌های تقاطع موقت کامل که یک چهارراه چهار طرفه را با چندین چراغ هماهنگ شبیه‌سازی می‌کنند.

در هر صورت هدف اصلی این است که نیازی به زیرساخت دائمی نباشد. بیشتر پروژه‌هایی که از این چراغ‌ها استفاده می‌کنند کوتاه‌مدت هستند، مانند تعمیرات اضطراری، کارهای تأسیساتی روی خطوط آب یا گاز، یا بخش‌هایی از جاده که چراغ‌های عادی در حال سرویس شدن هستند. همچنین در مراسم رژه، ماراتن‌ها و تجمعات بزرگ عمومی از چراغ‌های راهنمایی موقت استفاده می‌شود زیرا الگوهای معمول ترافیک برای چند ساعت به هم می‌ریزد.

امروزه، به‌کارگیری چنین تجهیزاتی به امری عادی تبدیل شده است؛ اما دهه‌ها پیش، ترافیک در محل‌های شلوغ پر سر و صدا معمولاً توسط مأمورانی مدیریت می‌شد که مجبور بودند در هر تقاطع با دست چراغ‌ها را بچرخانند. این فرآیند خسته‌کننده بود و تفاوت چندانی با روش کار چراغ‌های راهنمایی قبل از اختراع رایانه نداشت. چنین روشی خطرناک هم بود، زیرا این مأموران اغلب مجبور بودند دقیقاً کنار خودروهای در حال حرکت بایستند و به همین دلیل بود که چراغ‌های راهنمایی موقت جای آن‌ها را گرفتند.