معرفی بهترین ماسل‌کارهای دههٔ 70 میلادی

دههٔ 70 میلادی برای همه، چه علاقه‌مندان به خودرو و چه افراد معمولی، به‌عنوان دوران تاریک صنعت خودروسازی شناخته می‌شود. این موضوع در مورد خودروهای عضلانی آمریکایی بیشتر احساس می‌شد زیرا این خودروها در اواخر دههٔ 60 به پیشرانه‌های بزرگ و بسیار قدرتمند V8 مجهز شدند و در اوج عملکرد و قدرت قرار داشتند اما آغاز بحران نفتی در سال 1973 ضربهٔ مهلکی به این هیولاهای آمریکایی وارد ساخت و توان و رمق پیشرانه‌های عظیم V8 آن‌ها را گرفت؛ اما این بدان معنا نیست که دنیای ماسل کارها در دههٔ 70 بدون ستاره بود زیرا در آن دوران، خودروهای عضلانی سعی کردند خود را با شرایط وفق داده و همچنان به حیات خود ادامه دهند. این امر موجب ساخت تعدادی از بهترین ماسل کارهای تاریخ در دههٔ 70 گردید. البته هرچند شرایط روزبه‌روز برای ماسل کارها سخت‌تر می‌شد و قدرت آن‌ها سال‌به‌سال کاهش پیدا می‌کرد اما هنوز هم در برخی خودروهای این دهه، ویژگی‌های قابل‌توجهی وجود داشت؛ بنابراین قصد داریم در این مطلب بهترین ماسل کارهای دههٔ 70 میلادی را معرفی کنیم.

فورد موستانگ باس 302 مدل 1970

باس 302 قوی‌ترین نسخهٔ موستانگ در آن سال‌ها محسوب نمی‌شد زیرا این عنوان در اختیار مدل باس 429 با 375 اسب بخار قرار داشت اما باس 302 که برای شرکت در مسابقات ترنس ام ساخته شده بود، به ستارهٔ این مسابقات تبدیل شد و در سال 1970 عنوان قهرمانی مسابقات ترنس ام را کسب نمود. این ماشین به یک پیشرانهٔ 5 لیتری V8 ویژه مجهز شده بود که 290 اسب بخار قدرت داشت. باس 302 امروزه به یکی از مشهورترین موستانگ‌های تاریخ تبدیل شده است.

اولدزمبیل 442 مدل 1970

در دههٔ 70، اولدزمبیل 442 هیولایی وحشی در خیابان‌ها بود. این هیولا به نیروگاه 7.4 لیتری V8 با 365 اسب بخار قدرت مجهز شده بود و به‌اندازهٔ کافی گشتاور تولید می‌کرد تا آسفالت خیابان را از جا بکند. همچنین برای 442 پکیجی بنام W30 هم قابل سفارش بود که قدرت پیشرانه را پنج اسب بخار افزایش داده و یک گیربکس چهار سرعتهٔ دستی سفارشی را هم ارائه می‌کرد. اولدزمبیل 442 مدل 1970 با پکیج W30 می‌توانست مسافت 400 متر را ظرف 14 ثانیه طی کند.

شورلت شِوِل SS 454 مدل 1970

در میان ماسل کارهای اوایل دههٔ 70 میلادی، شورلت شول SS 454 خودروی خارق‌العاده‌ای محسوب می‌شد. این هیولا به یک موتور 7.4 لیتری V8 مجهز بود که 450 اسب بخار قدرت تولید می‌کرد. برای انتقال این نیروی عظیم نیز یک گیربکس سه سرعتهٔ اتوماتیک یا چهار سرعتهٔ دستی در نظر گرفته شده بود. تنها مأموریت شول SS این بود که در یک خط مستقیم از تمامی ماسل کارها بهتر باشد؛ بنابراین شورلت شول SS 454 یکی از سریع‌ترین خودروهای موجود در نمایشگاه‌های فروش خودرو در دههٔ 70 میلادی محسوب می‌شد.

پلیموث همی‌کودا مدل 1971

همی‌کودا یکی از نام‌های افسانه‌ای در تاریخ گروه کرایسلر محسوب می‌شود. این ماشین در اصل همان پلیموث کودا بود که پیشرانهٔ افسانه‌ای همی 426 مجهز شده بود. این نیروگاه از نوع 7 لیتری V8 با 425 اسب بخار قدرت بود؛ اما سال 1971 آخرین سالی بود که این موتور برای کودا ارائه شد. به همین دلیل پلیموث همی‌کودا خودروی بسیار نادری است. همچنین این ماشین یکی از باارزش‌ترین خودروهای عضلانی دنیا محسوب می‌شود به‌گونه‌ای که در جدیدترین مورد، یک نمونه از آن با قیمت 3.5 میلیون دلار در یک حراجی به فروش رسید.

پونتیاک فایربرد ترنس ام مدل 1974

پونتیاک برای اولین بار در سال 1971 پیشرانهٔ عظیم 7.5 لیتری V8 را برای فایربرد ارائه کرد. این موتور که در دو نسخهٔ 325 اسب بخاری و 335 اسب بخاری ارائه می‌شد، فقط برای مدل ترنس ام قابل سفارش بود؛ اما با شروع بحران نفتی در سال 1973 و وضع قوانین سخت‌گیرانهٔ آلایندگی، قدرت این موتور در سال 1974 بشدت کاهش پیدا کرده و به تنها 290 اسب بخار رسید. بااین‌حال در همین سال فورد نسل دوم موستانگ را معرفی کرد که حتی پیشرانهٔ V8 برای آن ارائه نشده بود. به همین دلیل فایربرد در آن سال‌ها یکی از آخرین ماسل کارهای بزرگ و باشکوه محسوب می‌شد.

پونتیاک فایربرد ترنس ام مدل 1977

نمی‌توان لیستی از بهترین خودروهای عضلانی دههٔ 70 میلادی را تنظیم کرد که در آن پونتیاک فایربرد ترنس ام مدل 1977 وجود نداشته باشد. این ماشین مسلماً یکی از نمادین‌ترین خودروهای آمریکایی دههٔ 70 محسوب می‌شود. ویژگی اصلی فایربرد ترنس ام مدل 1977 طراحی فوق‌العاده زیبا و باابهت آن بود تا جایی که می‌توان آن‌را زیباترین فایربرد تاریخ دانست. همچنین هرچند پیشرانهٔ 6.6 لیتری V8 آن در بالاترین مدل تنها 200 اسب بخار قدرت داشت اما این قدرت هنوز هم کافی بود تا دود را از لاستیک‌های ترنس ام 1977 بلند کند.

دوج Li'l Red Express مدل 1978

ممکن است بگویید یک پیکاپ نباید در لیست ماسل کارها حضور داشته باشد اما این یک پیکاپ معمولی نیست. دوج Li'l Red Express نشان داد که یک وانت می‌تواند بجای اینکه برای حمل بار مورداستفاده قرار گیرد، خیابان‌ها را به آتش بکشد. این یک پیکاپ دیفرانسیل عقب با ارتفاع پایین و چرخ‌های جذاب بود و مهم‌تر از همه، در قوانین آلایندگی بجای خودرو، در بخش تراک‌ها قرار می‌گرفت. به همین دلیل، در دورانی که تقریباً تمامی موتورهای V8 خودروهای آمریکایی قدرتی زیر 200 اسب بخار داشتند، پیشرانهٔ 5.9 لیتری V8 این پیکاپ 225 اسب بخار قدرت تولید می‌کرد. این نیرو به Li'l Red Express کمک می‌کرد تا ظرف 6.5 ثانیه از صفر به سرعت 96 کیلومتر در ساعت برسد که حتی با استانداردهای امروزی هم عدد قابل‌توجهی برای یک پیکاپ محسوب می‌شود.

منبع: Motor1