تأثیرگذارترین خودروهای دیفرانسیل جلوی تاریخ (قسمت دوم)

هوندا CR-X افسانه‌ای یکی از جالب‌ترین خودروهای کامپکت مقرون‌به‌صرفهٔ تاریخ محسوب می‌شود که از سال 1983 تا 1991 تولید می‌شد. هرچند این خودرو روی پلت‌فرم سیویک ساخته شده بود اما بدنه‌ای کم‌ارتفاع‌تر و اسپرت‌تر و تنها دو صندلی داشت. با اینکه CR-X تنها 140 اسب بخار قدرت داشت و دیفرانسیل جلو بود اما خودرویی سبک و چابک با فرمان دقیق بود و یک کوپهٔ اسپرت واقعی به‌حساب می‌آمد. اصلی‌ترین ویژگی‌های این ماشین وزن بسیار سبک تنها 820 کیلوگرمی و پیشرانهٔ چهار سیلندر دور بالا بود و به همین دلیل CR-X به فروش بالایی دست پیدا کرد. بااین‌حال، هوندا هیچ‌گاه جانشین شایسته‌ای برای CR-X ارائه نکرد.

زمانی که پژو 205 در سال 1983 معرفی شد خبری از نسخهٔ پرفورمنس نبود اما پژو خیلی زود به پتانسیل موفقیت چنین نسخه‌ای پی برد و در سال 1984 مدل 205 GTI را ارائه کرد. این خودرو که به یک پیشرانهٔ 1.6 لیتری چهار سیلندر با 115 اسب بخار قدرت مجهز بود، به لطف وزن سبک، فرمان دقیق، پیشرانهٔ سرحال و پرفورمنس قابل‌توجه، در بین خریداران بسیار محبوب شد. پژو حتی قصد عرضهٔ این هاچ‌بک اسپرت را در ایالات‌متحده هم داشت اما چون در سال 1991 از بازار آمریکا خارج شد، این برنامه‌ها عملی نشدند. 205 GTI در اواخر دههٔ 80 به پیشرانهٔ قوی‌تر 1.9 لیتری مجهز شد که 136 اسب بخار قدرت داشت و پرفورمنس بهتری را فراهم می‌کرد. مثل تمام هاچ‌بک‌های داغ اروپایی آن سال‌ها، 205 GTI هم خودرویی محرک جلو بود و هندلینگ و احساس رانندگی بسیار خوبی داشت.

در اواسط دههٔ 80، فورد با معرفی سدان تاروس انقلابی ایجاد کرد. این اولین سدان واقعاً مدرن آمریکایی بود که شاسی نردبانی سنگین و پیشرانه‌های بزرگ را کنار گذاشت و در عوض با بدنه‌ای شیک و آئرودینامیک، تکنولوژی‌های جدید و انتقال قدرت محرک جلو، مسیر کاملاً متفاوتی را در پیش گرفت. مشهورترین نسخهٔ این خودرو اما SHO بود که قدرت قابل‌توجهی را در یک سدان خانوادگی ارائه می‌کرد. SHO به‌عنوان نسخهٔ پرفورمنس خانوادهٔ تاروس، به یک پیشرانهٔ 3 لیتری V6 دور بالای ساخت یاماها مجهز شده بود که 220 اسب بخار قدرت تولید می‌کرد. شاید این رقم امروزه چندان چشمگیر نباشد اما برای سال 1989 قدرت زیادی بود و شتاب صفر تا 96 کیلومتر تنها 6.7 ثانیه‌ای را فراهم می‌کرد.

کادیلاک مدل آلانته را برای رقابت با مرسدس بنز SL معرفی کرد. این یک کانورتیبل لوکس دونفره با طراحی پینین‌فارینا بود. زیر کاپوت آلانته یک پیشرانهٔ V8 نورث‌استار قرار گرفته بود که نیروی خود را به چرخ‌های جلو انتقال می‌داد. این ترکیب برای یک رودستر لوکس غیرمعمول بود اما آلانته ظاهر و پرفورمنس خوبی داشت. بااین‌حال، فرایند تولید این رودستر کادیلاک پیچیده‌ بود. بدنهٔ آلانته در ایتالیا توسط پینین‌فارینا ساخته می‌شد و سپس برای مونتاژ نهایی با بوئینگ 747 به آمریکا فرستاده می‌شد. این موضوع روی قیمت نهایی خودرو تأثیر گذاشت زیرا تولید آلانته بسیار گران تمام می‌شد و کادیلاک روی هر دستگاه از آن ضرر می‌داد. بااین‌حال، آلانته تا سال 1993 روی خط تولید ماند و بیش از 21 هزار دستگاه از آن فروخته شد.

فرار هیچ‌گاه اقدام به ساخت یک سدان چهاردر نکرده اما لانچیا با معرفی تما 8.32 در سال 1986 این کار را انجام داد. این نسخه که در صدر خانوادهٔ تما قرار می‌گرفت، از پیشرانهٔ 3 لیتری V8 فراری 308 GTB استفاده می‌کرد که به‌صورت عرضی نصب شده بود. نام 8.32 هم به موتور هشت سیلندر و 32 سوپاپ اشاره دارد. این اولین باری بود که پیشرانهٔ فراری در سینهٔ یک سدان قرار می‌گرفت. این سدان لوکس ایتالیایی ظرف 7 ثانیه از صفر به سرعت 96 کیلومتر بر ساعت می‌رسید که برای آن زمان و همین‌طور یک سدان محرک جلو واقعاً سریع بود. هرچند نمی‌شد تما 8.32 را رقیب مستقیمی برای ب‌ام‌و M5 دانست ولی این ماشین یک سدان راحت با تجهیزات فراوان بود. تولید تما 8.32 در سال 1992 خاتمه یافت و تنها کمی بیش از 3 هزار دستگاه از آن ساخته شد.

از زمانی که الدورادو در سال 1967 برای اولین بار محرک جلو شد، کادیلاک به‌تدریج این شیوهٔ انتقال قدرت را در تمام محصولات خود به کار گرفت. در سال 1992 نیز نسل چهارم سویل به بازار آمد که با پلت‌فرم جدید، پیشرانهٔ V8 نورث‌استار و ظاهر شیک، خانه‌تکانی بزرگی را تجربه کرده بود. یک سال بعد نسخهٔ STS سویل با پیشرانهٔ 4.6 لیتری 300 اسب بخاری معرفی شد که در کنار تعلیق مغناطیسی، کابین لوکس و تجهیزات فراوان، آن را به سدان شایسته‌ای تبدیل کرد. سویل STS رقیبی واقعی برای مرسدس بنز و ب‌ام‌و محسوب می‌شد اما جالب‌ترین ویژگی آن قدرت بالا در کنار انتقال قدرت محرک جلو بود. تا پیش از این، اکثر خودروسازان در مدل‌های محرک جلویی که بیش‌ازحد قدرتمند بودند با مشکل پایداری مواجه می‌شدند اما کادیلاک موفق شد 300 اسب بخار قدرت را به چرخ‌های جلو منتقل کند بدون آنکه به کنترل سواری و پایداری خودرو لطمه‌ای وارد شود. برای حدود 10 سال، سویل STS قوی‌ترین خودروی محرک جلوی تولیدی جهان محسوب می‌شد و به سایر خودروسازان نشان داد چطور می‌توان این کار را انجام داد.

اینتگرا تایپ R بدون شک یکی از مدل‌های افسانه‌ای در تاریخ خودروهای ژاپنی محسوب می‌شود و هنوز هم به دلیل پرفورمنس سریع و هندلینگ فوق‌العاده در بین علاقه‌مندان به خودرو محبوب است. دلیل اصلی محبوبیت اینتگرا تایپ R انتقال قدرت محرک جلو بود. مهندسان هوندا برای این خودرو سیستم دیفرانسیل جلویی را طراحی کردند که در تعادل کامل با محور عقب کار می‌کرد. به همین دلیل، اینتگرا هندلینگی عالی با بازخورد عالی فرمان داشت و کم‌فرمانی اندکی در آن دیده می‌شد. اینتگرا تایپ R با وجود تنها 190 اسب بخار قدرت که توسط یک موتور 1.8 لیتری تولید می‌شد، حتی با استانداردهای امروز هم پرفورمنس چشمگیری داشت.

شورلت کبالت SS به‌عنوان یکی از بهترین خودروهای پرفورمنس مقرون‌به‌صرفه شناخته می‌شود. این خودرو با موتورهای تنفس طبیعی، سوپرشارژ و توربوشارژ ارائه شد که بهترین آن‌ها نسخهٔ 2 لیتری توربو بود. این مدل در سال 2008 ارائه شد و 260 اسب بخار قدرت داشت که در آن زمان حیرت‌آور به نظر می‌رسید و از تمام رقبا بیشتر بود. کبالت SS همچنین پتانسیل تیونینگ بالایی هم داشت و به‌راحتی می‌شد قدرت بیشتری از موتور آن بیرون کشید. هرچند این ماشین بر اساس کبالت معمولی ساخته شده بود اما هیچ شباهتی به آن خودروی اقتصادی خسته‌کننده نداشت.

مزدا اسپید 3 یک هاچ‌بک محرک جلوی قدرتمند و بی‌رحم بود که در سال 2007 معرفی شد. مزدا این خودرو را به یک پیشرانهٔ 2.3 لیتری چهار سیلندر مجهز کرده بود که 263 اسب بخار قدرت داشت. در آن زمان این مقدار نیرو برای انتقال به چرخ‌های جلو دیوانه‌وار به نظر می‌رسید. بااین‌حال، مزدا اسپید 3 با وجود تأثیر شدید گشتاور روی فرمان، خودرویی کاملاً توانا و سریع بود که خریداران زیادی را به نمایندگی‌های مزدا کشاند. درواقع این ماشین مزدا را به‌عنوان یک برند پرفورمنس مقرون‌به‌صرفه در ایالات‌متحده معرفی کرد.

هوندا سیویک تایپ R از همان زمان معرفی نسل اول در سال 1997 یکی از جذاب‌ترین هاچ‌بک‌های داغ بازار بوده است. هوندا تا نسل سوم این ماشین که در سال 2007 معرفی شد در برابر وسوسهٔ توربوشارژ کردن پیشرانهٔ آن مقاومت کرد و این نسل تنها 201 اسب بخار قدرت داشت اما در نسل چهارم در سال 2015 سرانجام سیویک تایپ R به موتور 2 لیتری چهار سیلندر توربو مجهز شد که قدرت را با جهشی بزرگ به 310 اسب بخار رساند. نسل کنونی این خودرو نیز که زمان زیادی از معرفی آن نمی‌گذرد به یک پیشرانهٔ 2 لیتری چهار سیلندر توربو مجهز است اما با 315 اسب بخار قدرت یکی از قوی‌ترین خودروهای دیفرانسیل جلوی حال حاضر جهان محسوب می‌شود.