خودروهای استیشن که در ایران ندیدیم، از پژو ۲۰۶ تا زانتیا و مگان

خودروهای استیشن هیچ‌گاه در ایران محبوبیت نداشتند. این خودروها علیرغم اینکه بسیار کاربردی هستند و از صندوق بار بزرگی بهره می‌بردند اما در کشورمان هرگز با استقبال خریداران مواجه نشدند. به همین دلیل، در کل طول تاریخ خودروسازی کشورمان تنها تعداد انگشت‌شماری استیشن در بازار دیده‌ایم. اولین عرضهٔ جدی خودروهای استیشن در ایران با پیکان در اوایل دههٔ ۵۰ شمسی آغاز شد که البته خیلی دوام نیاورد و در سال ۱۳۵۷ کنار گذاشته شد. پس از گذشت حدود دو دهه، ایران‌خودرو یک‌بار دیگر شانس خود را با عرضهٔ پژو ۴۰۵ استیشن امتحان کرد اما این خودرو هم پس از تولید تعداد محدودی در سال ۱۳۸۳ کنار رفت. در همان سال‌ها یعنی اواخر دههٔ ۷۰، درحالی‌که پراید فروش بالایی را تجربه می‌کرد، سایپا فکر به این نتیجه رسید که عرضهٔ نسخهٔ استیشن این خودرو می‌تواند ایدهٔ خوبی باشد و این‌گونه بود که پراید سفری متولد شد اما این ماشین هم به سرنوشت استیشن‌های قبلی بازار ایران دچار شد و تولید سفری پس از ساخت تعداد اندکی خاتمه یافت.

به دلیل شکست این خودروها، سازندگان ایرانی دیگر هیچ‌گاه سراغ مدل‌های استیشن نرفتند و درنتیجه، نسخهٔ استیشن بسیاری از خودروهایی که در ایران مونتاژ شدند را هیچ‌گاه در کشور ندیدیم. در ادامه اما قصد داریم به گذشته سفر کنیم و به نسخهٔ استیشن خودروهای مشهوری که روزگاری در کشورمان مونتاژ می‌شدند نگاهی بیندازیم.

پژو ۲۰۶ که در اوایل دههٔ ۸۰ شمسی راهی بازار کشورمان شد، خیلی زود به یکی از موفق‌ترین خودروهای بازار تبدیل شد و این استقبال به حدی بود که ایران‌خودرو را به فکر توسعهٔ نسخهٔ صندوقدار انداخت ولی بااین‌وجود، سازندهٔ وطنی که از شکست ۴۰۵ استیشن درس گرفته بود، هیچ‌گاه سمت ۲۰۶ استیشن نرفت. این نسخه اما با دستگیرهای در مخفی عقب که داخل ستون‌ها جای گرفته بود، چراغ‌های عمودی عقب در طرفین شیشه، ریل‌های روی سقف و تناسبات هماهنگ، ظاهر جذابی داشت و با طول بیشتر، مشکل فضای محدود صندوق و صندلی‌های عقب را هم برطرف کرده بود ولی بااین‌وجود شانس حضور در بازار ایران را پیدا نکرد.

زانتیا هم یکی دیگر از خودروهای فرانسوی مونتاژی بازار کشورمان بود که با استقبال خوبی مواجه شد. زانتیا خودرویی لیفت‌بک بود که یعنی شیشه عقب همراه با درب صندوق باز می‌شد و بارگیری را آسان‌تر می‌کرد اما این خودرو نسخهٔ کاربردی‌تر استیشن را هم داشت. البته زانتیای استیشن زیبایی همتای لیفت‌بک خود را نداشت و کشیدگی سقف تناسبات طراحی ایتالیایی جذاب آن را بر هم زده بود درحالی‌که در عقب از چراغ‌های مستطیلی مشابه نسخهٔ لیفت‌بک استفاده می‌کرد. جانشین این خودرو یعنی سیتروئن C5 هم در هردو نسل خود نسخهٔ استیشن داشت که هیچ‌کدام از آن‌ها هم به ایران نیامدند.

ریو در سبد محصولات کیا جانشین پراید محسوب می‌شد و ازآنجایی‌که سازندهٔ کره‌ای، پراید را در نسخهٔ استیشن هم تولید می‌کرد، برای ریو نیز نسخهٔ استیشن در نظر گرفته شد. پس از گذشت چند سال از عمر نسل اول ریو و تجربهٔ یک فیس‌لیفت، سایپا در سال ۱۳۸۴ مونتاژ این خودرو را آغاز کرد. هرچند ریو تا حدود سال ۱۳۹۱ در ایران عرضه شد و فروش مناسبی را هم تجربه کرد ولی نسخهٔ استیشن این خودرو که با فرم شیب‌دار سقف و چراغ‌های مثلثی شکل متفاوت عقب، می‌شد گفت حتی از نسخهٔ سدان هم ظاهر جذاب‌تری داشت، هیچ‌گاه به ایران راه پیدا نکرد. (با عرض پوزش، به دلیل قطعی اینترنت، دسترسی به عکس باکیفیت‌تر از ریو استیشن میسر نبود).

نسل دوم رنو مگان در سال ۱۳۸۷ روی خط تولید پارس‌خودرو رفت اما درحالی‌که در ایران فقط نسخهٔ سدان این خودرو را دیدیم، مگان خانوادهٔ بسیار گسترده‌ای داشت که شامل نسخه‌های هاچ‌بک سه‌در و پنج‌در، استیشن و کابریولت می‌شد. البته نسخه‌های کابریولت و هاچ‌بک در تعداد محدودی به‌صورت وارداتی به کشور راه پیدا کردند ولی نسخهٔ استیشن هیچ‌گاه نتوانست جایی در بازار ایران داشته باشد که البته طبیعی بود چون اینجا هیچ‌کس علاقه‌ای به استیشن ندارد. مگان استیشن در عقب چراغ‌های عمودی مثلثی شکلی داشت که تا طرفین شیشه کشیده شده بود و سعی داشتند ارتباط این مدل با نسخهٔ سدان را نشان دهند.

یکی دیگر از خودروهای مونتاژی خوش‌نام و موفق در بازار کشورمان، مزدا ۳۲۳ بود که در دو نسل توسط گروه بهمن مونتاژ شد. این سدان ژاپنی از اوایل دههٔ ۷۰ شمسی به ایران آمد و سپس جای خود را به نسل بعدی داد که در دو نسخهٔ قبل و بعد از فیس‌لیفت تا اواسط دههٔ ۸۰ تولید شد ولی بازهم خبری از نسخهٔ استیشن نبود. البته در جانشین ۳۲۳ یعنی مزدا ۳، خود شرکت سازنده هم نسخهٔ استیشن را کنار گذاشت و در عوض مزدا ۳ را در نسخه‌های سدان و هاچ‌بک تولید کرد که در نسل دوم، نسخهٔ هاچ‌بک در ایران هم عرضه شد ولی این خودرو نیز هرگز نتوانست فروش و موفقیت همتای سدان خود را تجربه کند و عرضهٔ محدودی داشت.