عجیب‌ترین خودروهای سه‌چرخ تاریخ را ببینید

شاید باورش سخت باشد، اما اولین خودروهای دنیا با سه‌چرخ پا به جاده گذاشتند. از آن زمان تا امروز، مدل‌های سه‌چرخه همواره برای زنده ماندن تلاش کرده‌اند. اگرچه نام‌هایی چون مورگان و مسراشمیت در یادها مانده، اما فهرست سه‌چرخه‌های نمادین بسیار طولانی‌تر است. در ادامه، سفری خواهیم داشت به دنیای عجیب‌ترین سه‌چرخه‌های تاریخ.

مورگان شروع‌کننده این مسیر در سال ۱۹۰۹ بود. این خودروها به دلیل موفقیت در مسابقات و آزمون‌های جاده‌ای، محبوبیت زیادی پیدا کردند. با وجود ابعاد بسیار کوچک و یک چرخ کمتر، فضای داخلی آن‌ها برای جابجایی بزرگ‌سالان کافی بود و حتی از سقف هم بهره می‌بردند.

در سال‌های پیش از جنگ جهانی دوم، مورگان تمام توجهات را به خود جلب کرده بود. مدل سوپراسپرت با توانایی عبور از سرعت ۱۳۰ کیلومتر بر ساعت، بسیار سرسخت‌تر و قدرتمندتر از آن چیزی بود که از ظاهرش به نظر می‌رسید.

همه سه‌چرخه‌ها خودروهای مینیاتوری نیستند. دیویس دیوان با ۴.۷ متر طول و وزن ۱۱۱۱ کیلوگرم، از یک موتور ۲.۲ لیتری بهره می‌برد. صندلی یک‌تکه جلوی آن فضای کافی برای نشستن چهار نفر در کنار هم را داشت اما همین چیدمان باعث ناپایداری خودرو می‌شد و تنها ۱۷ پروتوتایپ از آن ساخته شد.

یکی دیگر از شرکت‌های بریتانیایی که اقدام به ساخت خودروهای سه‌چرخ می‌کرد، باند بود. مدل مینی‌کار برای حداکثر صرفه‌جویی ساخته شده بود تا جایی که نه فنربندی عقب داشت، نه در و نه ترمز جلو! موتور ۱۲۲ سی‌سی آن تنها ۶ اسب بخار قدرت داشت. بااین‌حال به دلیل قیمت ارزان، فروش خوبی را تجربه کرد.

این سه‌چرخه ساخت چکسلواکی دارای شاسی لوله‌ای فولادی بود که روی آن به‌جای بدنه فلزی، پارچه‌های برزنتی کشیده شده بود. ولورکس با موتورهای ۱۷۵ تا ۳۵۰ سی‌سی، خودرویی سبک، کم‌مصرف و به طرز عجیبی سریع بود و تا سال ۱۹۷۱ بیش از ۱۵ هزار دستگاه از آن فروخته شد.

مدل N-2 یک خودروی ۲+۲ بسیار آیرودینامیک بود. این سه‌چرخه با موتور تک سیلندر ۳۵۹ سی‌سی و قدرت ۹.۵ اسب بخار، نسبت به زمان خود خودروی سریعی محسوب می‌شد.

دایهاتسو با این مدل وارد دنیای خودروهای سواری شد. موتور ۸۰۴ سی‌سی دو سیلندر تخت آن در عقب نصب شده بود و تجربه‌ای شبیه به یک پورشه ۹۱۱ کوچک را تداعی می‌کرد. با طول بیش از ۴ متر، این خودرو برای موتور کوچکش سنگین بود و حداکثر سرعت آن از ۸۰ کیلومتر بر ساعت فراتر نمی‌رفت. تنها ۳۰۰ دستگاه از بی ساخته شد.

این خودرو توسط یک کارخانه هواپیماسازی ساخته شد و صندلی‌های آن پشت سر هم قرار گرفته بود. ویژگی عجیب نسخه‌های اولیه این بود که چرخ‌های جلو جمع می‌شدند تا بتوان خودرو را از درِ ورودی استاندارد خانه‌ها عبور داد و داخل اتاق نگهداری کرد!

ویلی مسراشمیت پس از ممنوعیت ساخت هواپیما در پایان جنگ جهانی دوم، به خودروسازی روی آورد. مدل KR200 با موتور ۱۹۱ سی‌سی جانشین مدل موفق قبلی (KR175) شد و تا سال ۱۹۶۴ حدود ۳۰ هزار دستگاه از آن به فروش رسید تا اینکه شرکت دوباره به صنعت هوافضا بازگشت.

این خودرو برای کسانی که آرزوی مگر داشتند اما عجله‌ای برای این کار نداشتند عالی بود زیرا با موتور ۴۹ سی‌سی و حداکثر سرعت موپتا تنها ۴۳ کیلومتر بر ساعت بود. این خودرو تنها ۱.۷ متر طول و ۸۸ سانتی‌متر عرض داشت و به دلیل ابعاد بسیار کوچک، تنها ۱۴ دستگاه از آن ساخته شد.

هاینکل کابینه که شباهت زیادی به ب‌ام‌و ایزتا داشت، یکی از محبوب‌ترین خودروهای حبابی شکل بود و فضای داخلی راحت و جاداری داشت. هاینکل هم مثل مسراشمیت یک شرکت هواپیماسازی آلمانی بود که بعد از جنگ به ساخت خودرو روی آورد. از کابینه حدود ۳۰ هزار دستگاه در آلمان و بریتانیا (تحت نام تروجان) تولید شد.

این خودرو یکی از موفق‌ترین میکروکارهای ژاپنی بود که البته تنها ۸۵ دستگاه از آن ساخته شد. بدنه فایبرگلاس و موتور ۱۲۳ سی‌سی، حداکثر سرعت ۶۰ کیلومتر بر ساعت را فراهم می‌کرد. یک نمونه از فوجی در سال ۲۰۱۳ به قیمت خیره‌کننده ۱۲۶,۵۰۰ دلار فروخته شد.

با افزایش محبوبیت خودروهای حبابی در اروپا، اسکوتاکار هم وارد این بازار شد. این خودرو در سه نسخه تولید شد که همگی ظاهر مشابهی داشتند اما حجم موتور آن‌ها از ۱۹۷ به ۳۲۴ سی‌سی افزایش یافت. حدود ۱۰۰۰ دستگاه از این خودرو بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۵ ساخته شد.

لاری باند، مؤسس شرکت بریتانیایی باند که یکی از مدل‌هایش را در بالا دیدیم، در سال 1955 با هدف ساخت یک خودروی اسپرت کوچک، همکاری‌ای را با شرکت کاروان‌سازی برکلی آغاز کرد. نتیجهٔ این همکاری خودروی چهارچرخ B65 بود که چهار سال بعد به T60 سه‌چرخ تبدیل شد. T60 که بسیار چابک و رانندگی با آن لذت‌بخش بود، در سال اول با فروش ۱,۷۵۰ دستگاه، موفقیت چشمگیری کسب کرد؛ اما با ورشکستگی برکلی در سال ۱۹۶۰، تولید آن متوقف شد.

پیل P50 همچنان رکورد کوچک‌ترین خودروی سرنشین‌دار جهان را در گینس در اختیار دارد. صندلی آن به‌شدت ناراحت بود و موتور ۴۹ سی‌سی آن سرعت را به ۵۰ کیلومتر بر ساعت می‌رساند. امروزه تولید نسخه‌های برقی آن دوباره آغاز شده است.

برای کسانی که فکر می‌کردند مینی یک چرخ زیاد دارد، شرکتی بریتانیایی تری‌مینی را ارائه کرد! برای این کار، قسمت جلویی مینی حفظ شد و نیمی از ساب‌فریم عقب مینی به همراه بدنه‌ای جدید از فایبرگلاس به عقب پیوند زده شد. تری‌مینی با ۲۰۵ کیلوگرم وزن کمتر از مینی، خودروی سریع‌تری بود ۲۵ و دستگاه از آن فروخته شد.

شرکت بریتانیایی ریلاینت که سابقه‌ای طولانی در ساخت خودروهای سه‌چرخ داشت، مدت‌ها به فکر ساخت محصولی متفاوت بود و زمانی که شرکت باند را خرید، فرصت طلایی برای ساخت یک خودروی سه‌چرخ اسپرت و فانتزی ایجاد شد. باند باگ با موتور ۷۰۰ سی‌سی چهار سیلندر تا سال ۱۹۷۳ در تعداد ۲,۲۶۹ دستگاه تولید شد.

این یک پروژه جاه‌طلبانه از آفریقای جنوبی بود که ادعا می‌شد می‌تواند به سرعت ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت سرعت دست پیدا کند اما این رقم چندان معقول نبود و سرعت ۲۵۰ به واقعیت نزدیک‌تر به نظر می‌رسید. این خودرو از موتور V4 یاماها بهره می‌برد اما هرگز به تولید انبوه نرسید.

این خودرو بر پایه سیتروئن 2CV ساخته شد و با بیش از ۳,۵۰۰ فروش، به یکی از محبوب‌ترین خودروهای کیت‌کار (دست‌ساز) تبدیل شد. برای ساخت این ماشین، کف 2CV به بدنه‌ای بدون سقف از فایبرگلاس متصل شد. این سه‌چرخه تنها ۴۰۰ کیلوگرم وزن داشت و پیشرانهٔ ۶۰۲ سی‌سی تخت دو سیلندر آن با ۳۱ اسب بخار قدرت (متعلق به ژیان)، عملکرد خوبی را فراهم می‌کرد.

این خودرو یکی از دیوانه‌وارترین سه‌چرخه‌های تاریخ بو زیرا بدنه آن در پیچ‌ها مثل موتورسیکلت به طرفین خم می‌شد. تا زمان ورشکستگی شرکت در سال ۲۰۰۹، از وان حدود ۲۰۰ دستگاه ساخته شد.

پژو با این کانسپت نشان داد که یک سه‌چرخه با چهره محصولات این شرکت چقدر می‌تواند جذاب باشد. 20Cup با وزن زیر ۵۰۰ کیلوگرم و موتور ۱.۶ لیتری توربو با ۱۷۰ اسب بخار قدرت، رانندگی بسیار لذت‌بخشی داشت اما متأسفانه هرگز تولید نشد.

 منبع: Autocar