بهترین خودروهای دهه ۲۰۰۰، جادویی‌ترین دهه صنعت خودرو (قسمت اول)

دهه ۲۰۰۰ دورانی بود که خودروسازان برای رسیدن به اوج هیجان، تمامی قواعد منطقی را زیر پا گذاشتند و شاهکارهایی خلق کردند که هنوز هم ضربان قلب هر ماشین‌بازی را بالا می‌برد. در این دهه، عطش خودروسازان برای افزایش تعداد سیلندرها به مرز دیوانگی رسیده بود؛ وضعیتی که گویی تمام خودروسازان باهم مسابقه گذاشته بودند تا ببینند چه کسی می‌تواند موتور بزرگ‌تری را در محفظه موتور جای دهد. در ادامه، نگاهی دقیق و مفصل به تمامی خودروهای نمادین این دهه می‌اندازیم که تعریف تازه‌ای از لذت رانندگی ارائه دادند.

یکی از ویژگی‌های اصلی خودروهای دهه ۲۰۰۰، نگاه وسواس‌گونه به تعداد سیلندرها بود و M5 نسل E60 پاسخ نهایی به این تفکر بود؛ اولین و آخرین M5 تاریخ که به موتور ۱۰ سیلندر مجهز شد. اگرچه خرابی‌های فنی کلافه‌کننده و سبک طراحی کریس بنگلی میراث آن را مخدوش کرد اما هنگام رانندگی، این خودرو حسی غیرزمینی و ماورایی داشت.

این خودرو درواقع اصلاً یک واکسهال نبود بلکه محصولی از هولدن استرالیا بود؛ جایی که موتورهای ۶ لیتری V8 را خودروهای پایه و معمولی برای شروع رانندگی می‌دانند! طراحی داخلی مونارو چندان مجلل نبود و استایل بدنه‌اش هم فاقد هیجان بود اما پیشرانه آتش‌فشانی‌اش در کنار اشتیاق مفرط آن برای دود کردن لاستیک‌ها و تبدیل آن‌ها به ابرهای زیبا، باعث شد به خودرویی تبدیل شود که غیرممکن بود عاشقش نشوید.

در این نسل بود که کوروت بالاخره از شرِ بدنامی «ماشین عضلانی متنفر از پیچ‌ها» خلاص شد و به یک خودروی اسپرت جدی تبدیل شد. در نسخه فوق‌العاده قدرتمند ZR1، این خودرو حتی توانست رکورد خودروهای تولیدی را در پیست نوربرگ‌رینگ با زمان ۷ دقیقه و ۱۹.۶۳ ثانیه بشکند.

این نوشتار صرفاً برای پر کردن متن است. صادقانه بگوییم، اصلاً اهمیتی ندارد که اینجا چه نوشته شده چون وقتی عکس خیره‌کننده 8C در کنار متن وجود دارد، هیچ‌کس زحمت خواندن متن را به خود نمی‌دهد.

امروزه به‌ندرت هفته‌ای می‌گذرد که استفان وینکلمن پرده از روی یک خودروی تولید محدود با بدنه تغییریافته و قیمت‌های نجومی برندارد اما رونتون متعلق به دورانی است که لامبورگینی‌های خاص، واقعاً حس خاص بودن داشتند. این خودرو با ترکیب قطعات فنی مورسیه‌لاگو و استایل جنگنده‌های مافوق‌صوت، یکی از نمادین‌ترین پوسترهای دیواری آن دهه است.

به نظر می‌رسد مازراتی هنگام طراحی MC12 از سخنان جاودانه «کالین چپمن» الهام گرفته بود، اما با این تفسیرِ اشتباه که: «ساده‌سازی کن و به طول خودرو اضافه کن!» نتیجه، خودرویی شد که بی‌نهایت از فراری انزو (که بر پایهٔ آن ساخته شده بود) زیباتر شد و در مسابقات GT1 عملکردی ویرانگر داشت.

اگر آلمانی‌ها با موتورهای VR6، V10 یا W12 پرچم‌دار روند سیلندرسازی بودند، نماد اصلی این جریان از فرانسه بیرون آمد. کلیو V6 با ورودی‌های هوای جانبی و بدنه عریض و خشن، با وقار و استایل خاصی این جنون را به نمایش می‌گذاشت. ظاهر دیوانه‌وارش بازتابی از آشوبی بود که در بطن فنی‌اش می‌گذشت؛ البته در نسل دوم، این خودرو کمی اهلی‌تر و قابل‌رانندگی‌تر از مدل قبلی هم بود.

ژاپنی‌ها معمولاً به‌جای چکش از تیغ جراحی برای طراحی استفاده می‌کنند اما 350Z یک استثنای خوشمزه بود. نیسان با موتور V6 حجیم، رنگ نارنجی تند و دستگیره‌های درِ فضایی، یک فاصله لذت‌بخش از خویشتن‌داری همیشگی ژاپنی‌ها گرفت؛ یک لات دوست‌داشتنی که جایگاهش را در تاریخچه خانواده Z برای همیشه تثبیت کرد.

آیا کابین یک هاچ‌بک داغ می‌تواند از این کامل‌تر باشد؟ نشستن در آن صندلی‌های مسابقه‌ای قرمز، گرفتن سردنده فولادی که تنها چند سانتی‌متر با فرمان فاصله داشت؛ هنوز موتور را روشن نکرده می‌دانستید که تایپ R چیز خاصی است و البته اینکه در تابستان، برای تعویض دنده به دستکش فر نیاز خواهید داشت!

این خودرو اصلاً شبیه محصولی از کارخانه فورد نبود، بلکه بیشتر شبیه پروژه‌ای بود که یک نفر در گاراژ خانه‌اش ساخته باشد و حقیقت این است که تقریبا همین‌طور هم بود! نسل اول RS یک پروژه مخفیانه بود که توسط تیم بسیار کوچکی در بریتانیا توسعه یافت. فرمان‌پذیری خشن و گشتاورهای ناگهانی این فوکوس، جاده‌های صاف را به تمرینات ورزشی برای عضلات دست تبدیل می‌کرد اما در بحث عملکرد نسبت به قیمت، هیچ خودرویی به گرد پایش نمی‌رسید.

بسیاری ۹۹۷ را بهترین نسل از دوران پس از موتورهای هوا خنک می‌دانند دورانی که ۹۱۱ شهرت خود را به‌عنوان خودروی اسپرتی که می‌تواند همه کار انجام دهد، تثبیت کرد. یک خودروی اسپرت آنالوگ و خالص می‌خواهید؟ کاررا دستی بخرید. به دنبال خودرویی راحت برای استفاده روزمره هستید؟ کاررا با گیربکس PDK مال شماست. به دنبال خجالت‌زده کردن ابرخودروها هستید؟ سوار مدل توربو شوید. می‌خواهید خدا را ببینید؟ GT3 RS را امتحان کنید.

نسخه افراطی از نسخه افراطی نسخه افراطی مگان، استاندارد جدیدی برای پرفورمنس خودروهای دیفرانسیل جلو تعیین کرد و این کار را نه از طریق افزایش قدرت، بلکه از طریق رژیم غذایی وسواس‌گونه انجام داد. هر چیزی که می‌شد حذف شود، رفت؛ از صندلی‌های عقب گرفته تا آینه‌های برقی. درمجموع ۱۲۳ کیلوگرم وزن کم شد، رکوردهای نوربرگ‌رینگ شکسته شدند و جایگاه این خودرو به‌عنوان یک نماد تثبیت شد.

ترتیب این خودرو و دو مورد بعدی را می‌توانید هر طور که دوست دارید تغییر دهید. ما هیچ‌گاه نتوانستیم این‌ها را از هم جدا کنیم و هنوز هم نمی‌توانیم. ما آن‌ها را یک موجودیت واحد می‌دانیم که اوج سدان‌های پرفورمنس لوکس با حجم موتور بالا را نشان می‌دهند. بااین‌حال، اگر صرفاً بر اساس خشم موتور قضاوت کنیم، پیشرانه ۶.۲ لیتری هیولای مرسدس در لیگ دیگری بازی می‌کند.

زمانی که M3 از ازدواج طولانی‌مدتش با موتورهای شش سیلندر خطی نرم و جذاب بیرون زد، رابطه‌ای پرشور و وحشی با یک موتور V8 برقرار کرد. موتور این ب‌ام‌و هنوز هم از مرسدس و آئودی کوچک‌تر بود اما وقتی دور موتور روی عدد هیجان‌انگیز ۸,۲۰۰ می‌لرزید، سخت بود که بخواهید برای حجم موتورِ کمتر غصه بخورید.

آئودی‌های RS4 امروزی همگی اهل تظاهر و خودنمایی هستند اما نسل B7 مثل فردی آرام بود که با یک ژاکت بافتنی، بدون اینکه از ناهار خوردنش دست بکشد، می‌توانست بازویتان را بشکند! نه گلگیرهای متورم به سبک جوان‌های بدن‌ساز داشت و نه ورودی‌های هوای عظیم؛ فقط یک سدان یا استیشن خانوادگی با موتور V8 تنفس طبیعی مسابقه‌ای و صدایی آخرالزمانی بود که یکی از بهترین خودروهای تاریخ آئودی محسوب می‌شد.

ادامه دارد...

منبع: TopGear