بهترین خودروهای دهه ۲۰۰۰، جادویی‌ترین دهه صنعت خودرو (قسمت دوم)

این مدل آخرین سوپراسپرت موتور وسط فراری بود که با گیربکس دستی سنتی عرضه شد اما درعین‌حال اولین مدلی بود که کلید معروف «مانتینو» را روی فرمان معرفی کرد تا بتوانید شخصیت خودرو را کاملاً دگرگون کنید. F430 پیوند بی‌نظیری میان سنت و مدرنیته بود. نسخه پیست محور اسکودریا شاید به‌اندازه ۴۵۸ اسپشیاله شهرت نیافته باشد اما قطعاً لیاقتش را دارد.

انزو فراری بزرگ، مرد مسابقات بود و در تمام عمرش تنها برای تأمین بودجه تیم مسابقه‌ای خود، خودروهای جاده‌ای می‌فروخت. چقدر بجا بود خودرویی که نام او را یدک می‌کشد، مسابقه‌ای‌ترین فراری تاریخ شد؛ چکیده‌ای از دانش فنی فراری که در دوران سلطنت بی‌چون‌وچرای مایکل شوماخر در فرمول یک به دست آمده بود. ظاهر زیبایی نداشت؟ انزو اصلاً به این موضوع اهمیت نمی‌داد؛ مهم این بود که تا حد مرگ سریع بود.

با وجود شباهت ظاهری به مدل ناکام DB7، این دو خودرو از زمین تا آسمان باهم تفاوت داشتند. مدل قبلی یک پروژه سرهم‌بندی شده از قطعات قدیمی جگوار با بودجه‌ای ناچیز بود اما DB9 یک شاهکار واقعی به شمار می‌رفت. این خودرو با یک پلتفرم کاملاً جدید آلومینیومی و موتور V12 کاملاً جدید که از چسباندن دو موتور V6 فورد به هم ساخته نشده بود، آستون‌مارتین را به‌عنوان یک بازیگر جدی در دنیای سوپرکارها تثبیت کرد.

بیشتر نسخه‌های افراطی و خاص خودروها با کاهش وزن یا افزایش قدرت موتور خود را متمایز می‌کنند اما سری بلک مرسدس بنز فقط و فقط به استحکام شاسی اهمیت می‌داد. همه‌چیز در این خودرو تقویت و سفت‌تر شده بود؛ یک دیفرانسیل لغزش محدود به آن اضافه و سیستم خنک‌کاری نیز به‌روزرسانی شد. هیچ‌کدام از این‌ها در ظاهر جذاب به نظر نمی‌رسیدند اما نتیجه نهایی شگفت‌انگیز بود؛ یک خودروی جنگی تمام‌عیار که جرمی کلارکسون فوراً پس از تست، یکی از آن‌ها را برای خودش خرید.

اولین گاو خشمگین که تحت مالکیت آئودی توسعه یافت، بهبودهای ساختاری چشمگیری در کیفیت ساخت و کاربرد روزمره به همراه داشت؛ به زبان ساده‌تر، بالاخره می‌شد با این لامبورگینی رانندگی کرد و کابینش دیگر از شانه تخم‌مرغ ساخته نشده بود! بااین‌حال، ترسی که طرفداران از اهلی و منطقی شدن لامبورگینی داشتند، به‌سرعت برطرف شد. مورسیه‌لاگو با جیغ‌های بنفش موتور V12، رنگ‌های تند و ورودی‌های هوای طرح بال خفاشی، به یکی از دراماتیک‌ترین و باابهت‌ترین سوپرکارهای تاریخ تبدیل شد.

هرچند این خودرو در اواخر سال ۱۹۹۹ معرفی شد ولی برای جای دادنش در این لیست دلیل خوبی داریم، چون یادمان رفته بود مال سال ۹۹ است! مقصر اصلی هم نام فریبنده آن است. بااین‌حال کسی گلایه‌ای ندارد زیرا S2000 یکی از محبوب‌ترین خودروهای اسپرت جهان است؛ معجونی خالص و سبک‌وزن از لذت رانندگی که تمام خودروهای گران‌تر از خود را بیش‌ازحد پیچیده و مضحک جلوه می‌دهد.

اگر هوندا NSX ثابت کرد که می‌توان از یک سوپرکار به‌طور روزمره استفاده کرد، آئودی R8 ثابت کرد که این استفاده می‌تواند فوق‌العاده لذت‌بخش باشد. درست است که نسل اول هشت سیلندر آن حتی در زمان خودش سریع‌ترین نبود اما این بدان معنا بود که فرصت‌های بیشتری برای لذت بردن از دسته‌دنده دستی فلزی و شیاردار آن در ترافیک صبحگاهی داشتید. ترکیب بی‌نقص کاربرد روزمره و حس ناب یک سوپرکار، شاهکاری بود که در نسخه‌های بعدی کمتر تکرار شد.

پس از یک غیبت طولانی، گودزیلای محبوب نیسان در سال ۲۰۰۷ بازگشت و دقیقاً کاری را انجام داد که در آن استاد بود یعنی تحقیر کردن سوپرکارهای گران‌قیمت. سیستم لانچ کنترل انقلابی آن باعث می‌شد تا شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت را سریع‌تر از پورشه ۹۱۱ توربو ثبت کند. GT-R چنان از زمان خود جلوتر بود که نیسان ۱۸ سال آن را با کمترین تغییرات تولید کرد و حتی در پایان این دوره طولانی، کمتر خودرویی با آن قیمت می‌توانست شکستش دهد.

این خودرو دقیقاً نقطه‌ای را نشان می‌دهد که سوپرکارهای تولید انبوه به سرعت‌های ماورای تصور دست یافتند. سرعتی در این حد که از خود می‌پرسیدید: «واقعاً فراری این هیولا را به مردم عادی می‌فروشد؟!». خوشبختانه فراری که دوست داشت مشتریانش زنده بمانند تا خودروهای بعدی را هم بخرند، سیستمی انقلابی از کمک‌های الکترونیکی را معرفی کرد. شاهکار ۵۹۹ این بود که وقتی کنترل خودرو را به دست می‌گرفت، به‌جای حس محدود شدن، به راننده احساس قدرت و تسلط می‌داد.

بر اساس روح حاکم بر دهه ۲۰۰۰، آستون‌مارتین بزرگ‌ترین موتور خود یعنی V12 را در کوچک‌ترین خودروی خود یعنی ونتیج چپاند و نتیجه کار چیزی جز شگفتی نبود. ژورنالیست‌های منطقی‌تر احتمالاً روی مدل V8 ونتیج تمرکز می‌کنند که از لحاظ تجاری موفق‌تر بود ولی ما عاشق این اسب تک‌شاخ دوازده سیلندر با منافذ فیبر کربنی روی کاپوت هستیم.

گاهی اوقات در زندگی نمی‌دانید چه می‌خواهید، تا زمانی که آن را جلوی چشمتان بگذارند. ما هیچ ایده‌ای نداشتیم که چقدر به یک هایپرجی‌تی عضلانی با کاپوتی به درازای افق و اگزوزهای جانبی آتشین نیاز داریم تا اینکه SLR آمد. اگزوزهایی که مستقیماً شلوار عابران پیاده را به آتش می‌کشید! ماشینی به‌شدت دیوانه، باابهت و کاملاً منحصربه‌فرد.

یک بازسازی مدرن و بی‌نظیر از خودروی مسابقه‌ای افسانه‌ای فورد که فراری را در لمان در هم کوبید؛ اما فورد GT برخلاف پیشینیانش یک خودروی مسابقه‌ای لجباز و خشک نبود؛ برعکس، بسیار رفیق و مهربان بود. کمتر خودرویی در تاریخ توانسته چنین عملکرد مهیب و شتاب ویرانگری را این‌قدر قابل‌لمس و برای راننده در دسترس قرار دهد.

معمولاً خودروهای دست‌ساز با تیراژ محدود را نباید در لیست بهترین‌ها جای داد زیرا فاصله بین پنل‌ها و قطعات کج‌ومعوج نشان می‌دهند که چرا بشر ساخت سنتی را کنار گذاشته است اما زوندای جادویی بود چون هرچه نزدیک‌تر می‌شدید، جزئیات شگفت‌انگیزتر می‌شدند. از پدال‌ها و اهرم تعویض دنده گرفته تا لوله‌های اگزوز؛ هر قطعه فرصتی برای فراتر رفتن از علم مهندسی و تبدیل شدن به یک اثر هنری بود.

جالب است بدانید که یکی از بهترین سوپراسپرت‌های تمام دوران، صرفاً بهانه‌ای برای استفاده از موتوری بود که روی دست پورشه باد کرده بود! آن موتور V10 سبک‌وزن در اصل برای فرمول یک توسعه یافته بود اما هرگز رنگ مسابقه‌ای را ندید. سپس حجم آن افزایش یافت و برای مسابقات لمان بهینه‌سازی شد اما آنجا هم بخت با آن یار نبود. درنهایت مدیران پورشه تصمیم گرفتند موتور موردبحث را به خریداران عادی بفروشند. کاررا GT خودرویی بدقلق، خشن و ترسناک بود اما خدا را شکر که دنیا بالاخره فرصت شنیدن صدای رفیع آن موتور V10 را پیدا کرد؛ این بهترین پورشه‌ای است که تاکنون ساخته شده است.

تصور کنید گروهی از مهندسان را مأمور کنید تا خودرویی جاده‌ای بسازند که رکورد سرعت دنیا را بشکند آن‌هم در کمال آرامش کابین! چنین درخواستی مثل این است که بگویید «برو و در ماراتن لندن برنده شو اما حق نداری عرق کنی!»؛ اما فردیناند پی‌ئک (مدیر وقت فولکس‌واگن) این‌گونه فکر می‌کرد. این‌طور بود که ویرون با ۱۶ سیلندر، ۴ توربوشارژر، ۱۰ رادیاتور و سقف سرعت ۴۰۷ کیلومتر بر ساعت متولد شد. این اتفاق در هیچ زمان دیگری و تحت هیچ برند دیگری نمی‌توانست رخ دهد. ویرون جادویی‌ترین ماشین از جادویی‌ترین دهه خودرویی تاریخ است.

پایان

منبع: TopGear