چرا موتورهای برقی هیچ‌گاه نمی‌توانند جایگزین پیشرانه‌های بنزینی شوند؟

هر بار با انتشار مقالاتی در دفاع از خودروهای برقی، بحث‌های داغی میان علاقه‌مندان شکل می‌گیرد. موضع کارشناسان دراین‌باره همیشه روشن بوده است؛ این خودروها به‌عنوان وسیله‌ای فوق‌العاده کارآمد برای افرادی که اهمیتی به روح خودرو نمی‌دهند، جایگاه خود را دارند و حتی برخی از آن‌ها هیجان‌انگیز هستند. آن‌ها حق حیات دارند اما قطعاً راهکاری معجزه‌آسا برای نجات زمین از بحران‌های اقلیمی نیستند. بااین‌حال، یک باور عمیق در میان شیفتگان خودرو وجود دارد؛ هیچ موتور الکتریکی هرگز نمی‌تواند به سطح والای اصالت و پیشرانه‌های درون‌سوز برسد. هرچقدر هم که خودروهای برقی در شبیه‌سازی تعویض دنده‌ها، بازسازی نمودار گشتاور و توزیع آن موفق عمل کنند بازهم جادوی مهار هزاران انفجار برای حرکت به جلو، چیزی نیست که در سیم‌پیچ‌های یک موتور الکتریکی یافت شود.

حضور در یک پیست مسابقه و تجربه بالاترین سطح توانمندی یک موتور درون‌سوز، باشکوه است. تماشای مسابقات ۲۴ ساعته لمان این باور را تقویت می‌کند که موتور بنزینی، یک ضیافت تمام‌عیار برای حواس پنج‌گانه است که تأثیر عاطفی عمیقی بر انسان می‌گذارد. صدای برخاسته از این موتورها، سمفونی باشکوهی است که به دست بشر ساخته شده و تنوع آن می‌تواند احساسات را برانگیخته و پاسخ‌های فیزیکی در بدن ایجاد کند. در مسابقات لمان، غرش موتورهای V12 کاسورث در کالبد آستون‌مارتین والکری مو را بر تن سیخ می‌کرد، موتورهای V8 جنسیس با تغییر فرکانس‌های ملودیک، نغمه‌ای موزیکال می‌خواندند و پیشرانه هشت سیلندر کادیلاک چنان با قدرت کوبنده می‌غرید که صدا را نه با گوش، بلکه با اعماق قفسه سینه حس می‌کردید. این ارکستر بزرگ، متشکل از هزاران سیلندر بود که در گروه‌های شش، هشت و دوازده‌تایی، با وجود رقابت شدید در پیست، سمفونی هماهنگی از صداهای باشکوه را خلق می‌کردند. صدا یکی از ابتدایی‌ترین حواس بشر است؛ برخی معتقدند دلیل هیجان‌انگیز بودن خودروهای فرمول یک قدیمی با موتورهای V10 و V12 این است که به انسان حس شکار شدن توسط یک حیوان وحشی را می‌دهند.

حس بویایی قوی‌ترین پیوند عاطفی را در مغز انسان دارد. شاید بوی پیشرانه‌های درون‌سوز در ظاهر منفی و ناشی از آلاینده‌ها باشد اما بوی یک موتور بنزینی در لحظه استارت اولیه، مست‌کننده است. این بو برای بسیاری یادآور خاطرات دوران کودکی، کار کردن روی خودروهای کلاسیک به همراه پدر و لحظه شیرین روشن شدن موتور است. هوای پاک فوق‌العاده است و انتقال بخشی از ترددهای شهری به خودروهای برقی منطقی به نظر می‌رسد اما در دنیای شیفتگان خودرو، لذت بردن از بوی ناشی از احتراق، یک سرگرمی جذاب است. بویایی چیزی است که یک خودروی برقی هرگز نمی‌تواند آن را بازسازی کند زیرا اگر موتور الکتریکی یا باتری خودرو بویی تولید کند، قطعاً نشانه یک فاجعه است نه یک خاطره شیرین.

حس لمس در رانندگی فراتر از درک گرما و سرما است؛ این حس، رفتار و نیت خودرو را به راننده منتقل می‌کند. راننده ارتعاشات و تغییرات تعادل را حس می‌کند و اگرچه این احساسات ممکن است در یک خودروی برقی هم وجود داشته باشد اما لرزش ناشی از دور گرفتن یک موتور درون‌سوز تا بیش از هفت، هشت یا نه هزار دور در دقیقه، داده‌های حیاتی را هنگام حرکت به راننده منتقل می‌کند. ارتعاشات سیستم انتقال قدرت بدون نیاز به نگاه کردن یا حتی شنیدن، میزان دور موتور و بار روی آن را فاش می‌کند. لمس کردن دسته‌دنده در آستانه ردلاین و جابه‌جا کردن آن میان دنده‌ها، در کنار لرزش پدال ترمز و پدال گاز زیر پا، راننده را به مغز متفکر یک موجود مکانیکی تبدیل می‌کند تا ماشین و انسان به یک پیکر واحد تبدیل شوند.

تماشای یک پیشرانه زیبا یا لوله‌های درهم‌تنیده سیستم اگزوز یک موتور V12 مانند دتوماسو P900، برای هر علاقه‌مندی لذت‌بخش است. اگرچه خودروسازان می‌توانند موتورهای الکتریکی را هم به شکل موتورهای سنتی طراحی کنند و فراری نیز پتنتی در این زمینه ثبت کرده است اما اصالت واقعی در جایی است که فرم بدنه از عملکرد فنی پیروی کند.

طرفداران سرسخت خودروهای برقی ممکن است استدلال کنند که فناوری می‌تواند تمام این موارد را شبیه‌سازی کند. بلندگوها صدا پخش می‌کنند و محرک‌ها لرزش ایجاد می‌کنند. از هیوندای گرفته تا ب‌ام‌و و پورشه، همگی فناوری‌هایی را برای شبیه‌سازی رفتار خودروهای درون‌سوز توسعه داده‌اند؛ مانند تعویض دنده‌های مصنوعی یا ویبره صندلی. برخی از این سیستم‌ها مانند شبیه‌ساز دنده در آیونیک 5 N برای آگاهی راننده از وضعیت پیشرانه عالی هستند اما درنهایت، همه این‌ها یک شبیه‌سازی رایانه‌ای است. این سیستم‌ها هرگز نمی‌توانند حواس پنج‌گانه را به‌طور هم‌زمان تحریک کرده و پاسخ مغز را برانگیزند. در دنیای امروز که همه‌چیز به سمت مصنوعی شدن پیش می‌رود، انسان‌ها بیش از هر زمان دیگری تشنه اصالت هستند. قدم زدن با پای برهنه روی چمن مصنوعی یا تماشای ویدیوی شومینه در یوتیوب، هرگز حس لمس چمن طبیعی یا گرمای هیزم واقعی را تداعی نمی‌کند. موتور بنزینی نیز در همین دسته قرار می‌گیرد؛ قابل تقلید است اما در قلب شیفتگان واقعی خودرو، هرگز جایگزینی نخواهد داشت.

 منبع: CarBuzz