جنون سرعت در عصر طلایی؛ معرفی سریع‌ترین خودروهای عضلانی کلاسیک

از اوایل دهه ۱۹۶۰، خودروسازان آمریکایی به‌مرور زمان عرضه نسخه‌های مخصوص مسابقات درگ از کوپه‌های خیابانی و روزمره خود را افزایش دادند. بااین‌حال، نقطه عطف این جریان در سال ۱۹۶۴ رقم خورد یعنی زمانی که پونتیاک پکیج پرفورمنس معروف GTO را برای خانواده تمپست و لمان معرفی کرد. این اقدام هوشمندانه ناگهان دریچه‌ای جدید به روی دوستداران سرعت گشود تا بتوانند یک نسخه بسیار قدرتمند و درعین‌حال کاملاً قانونی و خیابانی از یک کوپه میان سایز خریداری کنند. پونتیاک GTO به موفقیتی چشمگیر و تاریخی دست یافت و همین موضوع رقبای دیگر را ترغیب کرد تا با کپی‌برداری از فرمول موفق پونتیاک، نسخه‌های تقویت‌شده کارخانه‌ای را از خودروهای میان سایز و مدل‌های کامپکت خود به بازار بفرستند. این خودروهای عضلانی در اصل برای ارائهٔ حداکثر کارایی در مسیرهای مستقیم مهندسی شده بودند. به همین دلیل، شتاب صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت و عملکرد آن‌ها در مسافت ۴۰۰ متر، فاکتورهای حیاتی و تعیین‌کننده‌ای برای خریداران تشنه سرعت به شمار می‌رفت اما در این میان، برخی از این غول‌های آهنین با وجود ابعاد بزرگ و وزن سنگین خود، توانایی دستیابی به سرعت‌های نهایی فوق‌العاده‌ای را داشتند. در این مطلب قصد داریم به بررسی پنج مورد از سریع‌ترین شاهکارهای آن دوران باشکوه بپردازیم.

در نیمه دوم دهه ۱۹۶۰، کارزار تبلیغاتی گسترده فورد به موفقیت‌های خیره‌کننده‌ای در شاخه‌های مختلف اتومبیل‌رانی منجر شد. از شکست دادن فراری در مسابقات لمان گرفته تا پادشاهی در رقابت‌های نسکار و ترنس‌ام، این برند مقتدر آمریکایی در اوج دوران طلایی خود قرار داشت. فورد برای فصل ۱۹۶۹ مسابقات ناسکار تصمیم گرفت با بهبود طراحی بدنه فست‌بک و کارآمد فورد تورینو، از عنوان قهرمانی خود دفاع کند. این تلاش‌ها به خلق مدل تورینو تالادگا با دماغه‌ای کشیده‌تر و آیرودینامیک‌تر منجر شد که پایداری و سرعت خودرو را به‌شدت افزایش می‌داد. اگرچه نسخه مخصوص پیست به پیشرانه مشهور بأس ۴۲۹ مجهز شده بود، اما فورد برای کسب مجوزهای قانونی مسابقات، نسخه خیابانی آن را هم به تولید رساند. این مدل جاده‌ای به پیشرانه ۴۲۸ کبرا جت مجهز بود که ۳۳۵ اسب بخار قدرت و ۵۹۶ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد. تورینو تالادگا به لطف این نیروگاه پرکشش و بدنه آیرودینامیک، شتاب صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت را در ۵.۴ ثانیه ثبت می‌کرد، مسافت ۴۰۰ متر را در ۱۴.۱ ثانیه می‌پیمود و به حداکثر سرعت حدود ۲۱۷ کیلومتر بر ساعت دست می‌یافت.

در اردوگاه جنرال موتورز، سال ۱۹۷۰ با یک تصمیم تاریخی و سرنوشت‌ساز آغاز شد؛ این شرکت سرانجام قانون محدودیت حجم موتور ۶.۵ لیتری برای پیشرانه‌های V8 خودروهای میان سایز را لغو کرد. با برداشتن این مانع، برندهای مختلف جنرال موتورز که در جنگ تمام‌عیار ماسل‌کارها حضور داشتند، قوی‌ترین موتورهای خود را از بند آزاد کردند. در این میان، شورلت بلافاصله پیشرانه بلوک بزرگ ۷.۴ لیتری را به لیست آپشن‌های مدل محبوب و پرچم‌دار شول SS اضافه کرد. خریداران در آن سال جادویی می‌توانستند بین دو نسخه از این موتور غول‌پیکر انتخاب کنند؛ نسخه اول LS5 با ۳۶۰ اسب بخار قدرت و ۶۷۸ نیوتن‌متر گشتاور بود اما نسخه دوم که به یک اسطوره تبدیل شد، LS6 نام داشت. این موتور با وجود تولید گشتاور مشابه، ۹۰ اسب بخار قدرت بیشتری را به راننده هدیه می‌داد. شورلت شول با موتور ۷.۴ لیتری قوی‌ترین خودروی میان سایز خیابانی بود که یک مشتری می‌توانست مستقیماً از نمایندگی خریداری کند. علاوه بر این، با سفارش آپشن‌های پرفورمنس کارخانه‌ای، این خودرو به یکی از سریع‌ترین‌های دوران خود تبدیل می‌شد. بر اساس تست‌های معتبر مجلات خودرویی آن سال، شول SS 454 با موتور LS6 قادر بود در کمتر از ۶ ثانیه به سرعت ۹۷ کیلومتر بر ساعت برسد، مسافت ۴۰۰ متر را در اواسط کانال ۱۳ ثانیه طی کند و به سقف سرعت نزدیک به ۲۲۵ کیلومتر بر ساعت دست یابد.

دوج به لطف مدل‌های مجهز به پیشرانه‌های افسانه‌ای ۷ لیتری همی، در اوج دوران شکوفایی خودروهای عضلانی قرار داشت. این برند برای سال مدل ۱۹۷۰ یک عضو کاملاً جدید را به سبد محصولات خود اضافه کرد؛ خودرویی که هدفش تکرار موفقیت‌های درخشان پلیموث باراکودا در بخش پونی‌کارها بود. این محصول جدید چلنجر نام گرفت که درواقع برادر نزدیک و هم‌خون نسل سوم پلیموث کودا با نشان دوج بود. چلنجر با معرفی زبان طراحی تازه و خشن و همچنین ارائه طیف وسیعی از موتورهای V8 بلوک بزرگ، خیلی زود جاده جاودانگی را درنوردید. وقتی این خودرو به قوی‌ترین پیشرانه کارخانه یعنی موتور ۷ لیتری همی با ۴۲۵ اسب بخار قدرت و ۶۶۴ نیوتن‌متر گشتاور مجهز می‌شد، مدل پرفورمنس چلنجر R/T به یکی از هولناک‌ترین رقبای خیابانی تبدیل می‌گشت. این کوپه عضلانی نه‌تنها شتاب صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت را در ۵.۸ ثانیه ثبت می‌کرد و مسافت ۴۰۰ متر را در کمتر از ۱۴ ثانیه پشت سر می‌گذاشت، بلکه توانایی دستیابی به سرعت نهایی نزدیک به ۲۴۱ کیلومتر بر ساعت را داشت که آن را به یکی از سریع‌ترین خودروهای مهارناپذیر عصر خود تبدیل می‌کرد.

برندهای زیرمجموعه کرایسلر برای متوقف کردن سلطه بی‌امان فورد در مسابقات نسکار، دو خودروی مجهز به پکیج‌های آیرودینامیکی بسیار عجیب و آوانگارد را برای فصل‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰ طراحی کردند. اولین جنگجوی بال‌دار این گروه، دوج چارجر دیتونا مدل ۱۹۶۹ بود. همان‌طور که از نامش پیداست، این مدل یک نسخه ویژه از چارجر استاندارد بود که با مجهز شدن به یک کیت آیرودینامیک خاص، به افراطی‌ترین جلوه مهندسی باد در آن دوران تبدیل شد. این خودرو با به‌روزرسانی‌های متمایزی مانند دماغه مخروطی شکل از جنس فایبرگلاس و یک بال عقب فوق‌العاده بلند و غول‌پیکر، برای پاس کردن قوانین هومولوگیشن نسکار به ویترین نمایندگی‌های دوج آمد تا خریداران عادی هم بتوانند پشت فرمان بنشینند. دوج برای فروش حداقل تعداد دستگاه‌های موردنیاز مسابقات، دیتونا را علاوه بر موتور پرچم‌دار همی، با موتورهای V8 ارزان‌تر نیز عرضه کرد تا قیمت نهایی کاهش یابد. بااین‌حال، نسخه خیابانی چارجر دیتونا تنها زمانی به یک شاهکار واقعی تبدیل می‌شد که پیشرانه پرابهت ۷ لیتری همی در سینه آن می‌تپید. بر اساس تست‌های فنی مجلات، دیتونا شتاب صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت را در ۵.۳ ثانیه طی می‌کرد، خط پایان مسافت ۴۰۰ متر را در زمان ۱۳.۵ تا ۱۳.۹ ثانیه می‌شکست و به سرعت نهایی خیره‌کننده نزدیک به ۲۸۱ کیلومتر بر ساعت می‌رسید.