جذاب‌ترین خودروهای تاریخ که هم‌زمان به سوپرشارژر و توربوشارژر مجهز بودند

در دنیای مهندسی خودرو، استفاده از سیستم‌های پرخوران یا القای اجباری، همواره راهی برای بیرون کشیدن قدرت بیشتر از موتورهای کم‌حجم بوده است. بااین‌حال، توربوشارژرها از مشکل تأخیر توربو در دورهای پایین رنج می‌برند و سوپرشارژرها نیز بخشی از توان موتور را برای چرخش مصرف می‌کنند. ایده جذاب توئین شارژر یا همان استفاده هم‌زمان از سوپرشارژر و توربوشارژر، پاسخی هوشمندانه به این ضعف‌ها بود؛ جایی که سوپرشارژر در دورهای پایین وارد مدار می‌شود تا شتاب اولیه فوری را فراهم کند و با بالا رفتن دور موتور، توربوشارژر بزرگ‌تر کنترل اوضاع را در دست می‌گیرد تا قدرت زیادی در دورهای بالا تولید شود. اگرچه این فناوری به دلیل پیچیدگی‌های فنی و هزینه‌های بالا هیچ‌گاه فراگیر نشد اما چند خودروی تولیدی در طول تاریخ با به‌کارگیری این فرمول توانستند مرزهای مهندسی بوست را جابه‌جا کنند.

در دهه هشتاد میلادی، لانچیا یکی از اضلاع اصلی رقابت‌های نفس‌گیر رالی بود اما با ظهور خودروهای چهارچرخ محرک، این خودروساز ایتالیایی ناچار شد برای حفظ جایگاه خود دست به کاری بزرگ بزند و مدل دلتا S4 را برای مسابقات گروه B متولد کرد. اگرچه نام دلتا روی این خودرو بود اما با نمونه خیابانی معمولی فاصله زمین تا آسمان داشت و از شاسی اختصاصی، موتوروسط و سیستم چهارچرخ محرک دائم بهره می‌برد. موتور چهار سیلندر ۱.۸ لیتری این خودرو که با همکاری بخش آبارث توسعه یافته بود، به سیستم پرخوران ترکیبی مجهز شد تا در دورهای پایین از سوپرشارژر و در دورهای بالا از توربو استفاده کند. نسخه مسابقه‌ای این موتور در تست‌ها قدرتی تا ۱۰۰۰ اسب بخار تولید می‌کرد اما نسخه جاده‌ای آن که تنها ۲۰۰ دستگاه برای اخذ مجوزهای مسابقه‌ای ساخته شد، روی عدد ۲۵۰ اسب بخار تنظیم شده بود تا دلتا S4 به نخستین خودروی تولیدی جهان با موتور توئین شارژر تبدیل شود.

نیسان نیز برای درخشش در رقابت‌های رالی تصمیم گرفت هاچ‌بک کوچک خود یعنی مدل مارس (یا همان میکرا در بازارهای خارج از ژاپن) را به یک سلاح آتشین تبدیل کند. برای دریافت مجوزهای مسابقه‌ای، این برند ژاپنی ده هزار دستگاه از نسخه جاده‌ای این خودرو را با نام سوپر توربو روانه بازار کرد. زیر کاپوت این هاچ‌بک کوچک یک موتور ۹۰۰ سی‌سی لیتری چهار سیلندر قرار داشت که به سیستم توئین شارژر مجهز شده بود. دقیقاً مشابه فرمول لانچیا، یک سوپرشارژر در دورهای پایین کار می‌کرد و توربوشارژر مجهز به اینترکولر در دورهای بالا کنترل را در دست می‌گرفت. قدرت ۱۱۰ اسب بخاری این مدل شاید روی کاغذ چندان بزرگ به نظر نرسد اما روی بدنه بسیار سبک این هاچ‌بک، تجربه‌ای هیجان‌انگیز و تکرارنشدنی از رانندگی را رقم می‌زد.

در اواسط دهه ۲۰۰۰ میلادی، خودروسازان به دنبال راه‌هایی برای کاهش مصرف سوخت و آلایندگی بودند بدون آنکه افت خاصی در قدرت خودرو ایجاد شود. در این میان، مهندسان فولکس‌واگن در سال ۲۰۰۶ یک گام فراتر رفتند و با استفاده از سیستم توئین شارژر ثابت کردند که یک موتور کوچک می‌تواند بازدهی شگفت‌انگیزی داشته باشد. مدل گلف GT به‌عنوان نخستین خودروی تولیدی گروه فولکس‌واگن به این فناوری مجهز شد و در جایگاهی میان مدل‌های پایه و نسخه پرفورمنس GTI قرار گرفت. قلب تپنده این خودرو یک موتور ۱.۴ لیتری چهار سیلندر بود که به لطف سیستم توئین شارژر، توانست ۱70 اسب بخار قدرت تولید کند؛ رقمی که حدود ۱۴ درصد قدرتمندتر از موتور بزرگ‌تر ۲ لیتری توربو بود و درعین‌حال، نزدیک به ۵ درصد سوخت کمتری می‌سوزاند تا جانی تازه به نسل پنجم گلف ببخشد.

شرکت نوپای زنوو در سال ۲۰۰۹ در حاشیه مسابقات لمان از نخستین محصول خود با نام ST1 پرده برداشت؛ یک هایپرکار خیره‌کننده با موتور وسط که توسط تیمی کوچک در دانمارک طراحی و به‌صورت دست‌ساز مونتاژ شد. این سوپراسپرت اگرچه اصالتی دانمارکی داشت اما در سینه خود یک قلب تپنده آمریکایی یعنی موتور ۷ لیتری V8 ساخت شورلت را جای داده بود. مهندسان زنوو این موتور حجیم را به سیستم توئین شارژر مجهز کردند تا خروجی آن به عدد سرسام‌آور ۱۱۰۰ اسب بخار برسد. از این مدل تا سال ۲۰۱۶ تنها ۱۵ دستگاه ساخته شد و این خودرو همچنان به‌عنوان یکی از خشن‌ترین ماشین‌های دهه ۲۰۱۰ شناخته می‌شود.

برند پولستار در سال ۲۰۱۷ از زیرمجموعه تیونینگ ولوو جدا شد و به‌عنوان تولیدکننده مستقل خودروهای پاک و لوکس به کار خود ادامه داد. دو سال بعد، نخستین محصول این شرکت با نام پولستار ۱ معرفی شد؛ یک کوپه گرندتورر دودر با طراحی جذاب که پایه‌گذار عصر تازه‌ای برای این برند بود. این خودرو از یک پیشرانه پلاگین‌هیبریدی پیشرفته بهره می‌برد که چرخ‌های عقب آن توسط موتورهای الکتریکی و چرخ‌های جلو توسط یک موتور ۲ لیتری چهار سیلندر به حرکت درمی‌آمدند. این موتور بنزینی به سیستم توئین شارژر مجهز بود تا سوپرشارژر در دورهای پایین و توربوشارژر در دورهای بالا وارد مدار شوند و تأخیر توربو را به صفر برسانند. مجموع قدرت خروجی این هیبرید جذاب به ۶۰۰ اسب بخار می‌رسید که ۳۴۰ اسب بخار آن سهم موتور بنزینی مجهز به سیستم توئین شارژر بود.

منبع: Autoevolution