زشت‌ترین خودروهای رترو در تاریخ؛ وقتی بازآفرینی گذشته به بیراهه می‌رود

بازآفرینی المان‌های کلاسیک در قالب خودروهای مدرن می‌تواند شاهکارهایی ماندگار خلق کند، اما وقتی این ایده‌ها به بیراهه بروند، با فاجعه‌هایی روبه‌رو می‌شویم که یادآوری‌شان هم آزاردهنده است. در ادامه قصد داریم بدترین و ناامیدکننده‌ترین طراحی‌های رترو در تاریخ خودروسازی را زیر ذره‌بین ببریم؛ خودروهایی که تلاش کردند گذشته را زنده کنند اما تنها باعث خنده شدند.

حتماً باید این فهرست را با یکی از افتضاح‌ترین نمونه‌های تاریخ شروع کنیم؛ توده‌ای از کروم و فلز که قرار بود یادآور مدل اصیل و زیبای تاندربرد در دهه ۵۰ میلادی باشد. این خودرو حالتی را تداعی می‌کند که نسل اول تاندربرد دچار یک واکنش آلرژیک شدید به نیش زنبور شده و تمام بدنش باد کرده و از فرم افتاده باشد! به همین دلیل بود که نسل یازدهم تاندربرد تنها سه سال از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ روی خط تولید دوام آورد.

وقتی PT کروزر در سال ۲۰۰۱ معرفی شد، تیراژ تولید کرایسلر به معنای واقعی کلمه کفاف تقاضای بالا را نمی‌داد آن‌هم نه‌فقط در ایالات‌متحده، بلکه تقریباً در تمام بازارهای جهانی. واقعاً معلوم نبود که در مغز مردم جهان چه می‌گذشت که به این خودرو علاقه‌مند شده بودند. PT کروزر بیشتر از اینکه تداعی‌کننده خودروهای کلاسیک دهه ۳۰ باشد، شبیه یک شوخی لوس و بدترکیب بود که متأسفانه خیلی‌ها آن را جدی گرفتند.

برای اینکه انصاف را رعایت کرده باشیم، باید اعتراف کنیم که بریتانیا هم در طول سال‌ها شاهکارهای زشت خودش را بیرون داده است هرچند S تایپ زمانی توسعه پیدا کرد که جگوار تحت تملک فورد بود. این خودرو با چهره قورباغه‌وار، سند زنده‌ای است که ثابت می‌کند هر المانی که روی یک خودروی قدیمی جواب داده، لزوماً قرار نیست روی یک مدل جدید هم زیبا از آب دربیاید و بهتر است برخی چیزها همان‌جا در دهه ۱۹۵۰ میلادی خاک شوند.

روی صحبت ما اینجا با خریداران هامر H3 است؛ پشت فرمان دقیقاً با خودتان چه فکری می‌کردید؟ «دلم می‌خواست عضو نیروهای ویژه دلتا بودم اما هنوزم برام مهمه که ماشینم راحت‌تر پارک بشه»؟ یا «جیپ رانگلر به طرز غیرقابل‌تحملی برای من شایسته و خوش‌قیافه بود»؟ خیلی‌ها با همین تفکرها سراغ هامر H3 رفتند، خودرویی که آخرین محصول برند هامر پیش از تعطیلی و کوچک‌ترین شاسی‌بلند آن محسوب می‌شد.

اصلاً نمی‌دانیم از کجا باید شروع کنیم؛ نام این خودرو یعنی بالت کت عجیب‌ترین نکته درباره آن نیست. حتی شباهت عجیبش به فولکس‌واگن بیتل هم عجیب‌ترین بخش ماجرا نیست. قابل‌توجه‌ترین نکته این است که این ماشین به‌طور ویژه برای بانوان طراحی شده و به یک حالت رانندگی بانوان مجهز است که سیستم‌های کمک‌راننده را تا آخر بالا می‌برد و یک حالت گرمابخش هم برای تهویه مطبوع دارد که قرار است در دوران...، روزهای خاصی از ماه استفاده شود! این حالت سیستم تهویه خودرو و گرم‌کن صندلی را به‌طور خودکار روی بالاترین حد گرما قرار می‌دهد تا خانم‌ها در شرایط خاص احساس سرما نکنند!

این ماشین یکی از عجیب‌ترین تلاش‌های اواخر قرن بیستم برای زنده کردن سبک هات رادهای دهه ۳۰ میلادی بود. ایده کلی روی کاغذ جذاب به نظر می‌رسید اما اجرای آن با بدنه پلاستیکی پف‌کرده، رینگ‌های جلوی جدا از بدنه و از همه ناامیدکننده‌تر، استفاده از یک موتور V6 ضعیف به‌جای موتور V8 در کنار گیربکس اتوماتیک، باعث شد پراولر فقط قیافه تهاجمی داشته باشد و عملاً هیچ بویی از قدرت و اصالت واقعی نبرده باشد.

ب‌ام‌و با این مدل قصد داشت ادای احترامی به شاهکار کلاسیک ۵۰۷ در دهه ۵۰ میلادی داشته باشد. اگرچه بسیاری از علاقه‌مندان شیفته خطوط بدنه آن شدند اما از نگاه منتقدان سخت‌گیر طراحی، تناسبات بدنه و چراغ‌های عقب بیش‌ازحد ساده و باریک آن حس یک کپی‌برداری ناشیانه و ارزان‌قیمت از روی یک اسطوره را تداعی می‌کرد. درنتیجه، ظاهر رتروی Z8 برخلاف نام بزرگش، خیلی زود کهنه شد.

منبع: TopGear