خودروهای خاصی که برای آزمایش لاستیک ساخته شدند، از میباخ تا سیتروئن ۱۰ چرخ

بیشتر خودروهای مفهومی و پروتوتایپ‌هایی که در طول تاریخ رونمایی شده‌اند، هدف مشخصی داشته‌اند؛ خودروسازان این آثار اختصاصی را برای نمایش زبان طراحی جدید، فناوری‌های پیشرفته یا جلب‌توجه بازدیدکنندگان در نمایشگاه‌های بزرگ می‌ساختند. بااین‌حال، در موارد استثنایی و شگفت‌انگیزی، هدف از ساخت یک خودروی سفارشی و منحصربه‌فرد، تنها سنجش کیفیت یا تبلیغ نسل جدیدی از لاستیک‌ها بوده است؛ خودروهایی که در ادامه به بررسی چهار مورد از برترین آن‌ها می‌پردازیم.

کارول شلبی در ابتدا علاقه چندانی به موستانگ نداشت و آن را «خودروی منشی‌ها» می‌نامید اما فورد با یک قرارداد مالی بسیار سودآور او را متقاعد کرد تا نسخه‌هایی فوق‌العاده قوی و اسپرت از این خودرو بسازد. پس از معرفی مدل سبک‌وزن و پیست‌محور GT350 در سال ۱۹۶۵، مدل GT500 دو سال بعد معرفی شد تا موستانگ را به یک عضلانی واقعی تبدیل کند. در همان سال نخست عرضه GT500، کارول شلبی که توزیع‌کننده رسمی لاستیک‌های گودیر در ساحل غربی آمریکا نیز بود، یک نسخه بسیار خاص و تک ساخت از این خودرو ساخت تا خانواده جدید لاستیک‌های اقتصادی گودیر یعنی «تاندربولت» را تبلیغ کند. این نسخه سفارشی که سوپر اسنیک نام گرفت، ظاهر سفیدرنگ با خطوط آبی لمان مشابه مدل‌های استاندارد داشت اما زیر کاپوت آن یک پیشرانه شگفت‌انگیز مسابقه‌ای پنهان شده بود. قلب تپنده سوپر اسنیک یک موتور هشت سیلندر ۷ لیتری دقیقاً مشابه نمونه به‌کاررفته در فورد GT40 Mk II (قهرمان مسابقات لمان) بود. این پیشرانه قدرتمند با تولید خروجی بین ۵۰۰ تا ۶۰۰ اسب بخار، شتاب و سرعت فوق‌العاده‌ای به خودرو می‌داد و به تیم شلبی اجازه داد تا پتانسیل و دوام لاستیک‌های جدید را روی یکی از حماسه‌سازترین خودروهای دهه ۱۹۶۰ به نمایش بگذارد. محبوبیت سوپر اسنیک به‌قدری بالا رفت که شلبی قصد داشت تعداد محدودی از آن را به تولید برساند اما این برنامه هرگز عملی نشد و سوپر اسنیک برای همیشه تک‌خال باقی ماند.

خودروی بعدی این فهرست یکی از عجیب‌ترین و وحشی‌ترین وسایل نقلیه آزمایشی تاریخ محسوب می‌شود. داستان از سال ۱۹۷۲ آغاز شد؛ زمانی که کمپانی بزرگ لاستیک‌سازی میشلن فرانسه (که در آن زمان بخشی از سهام سیتروئن را در اختیار داشت) سفارش ساخت یک غول ده‌چرخ را داد تا لاستیک‌های اتوبوس و کامیون را در سرعت‌ها و بارهای سنگین آزمایش کند. این خودرو که بر پایه سیتروئن DS استیشن ساخته شد، PLR نام گرفت که مخفف عبارت «سنگین‌وزن سریع» در زبان فرانسوی بود. این هیولای ده‌چرخ با عرض ۲.۴۵ متر و طول ۷.۲ متر، به دو پیشرانه ۵.۷ لیتری V8 ساخت شورلت مجهز شده بود. یکی از این موتورها وظیفه حرکت دادن خود خودرو را بر عهده داشت و موتور دوم صرفاً برای چرخاندن چرخ آزمایشی کامیون/اتوبوس که در مرکز شاسی تعبیه شده بود، استفاده می‌شد. لاستیک مورد آزمایش روی مجموعه چرخ مجزایی در وسط شاسی نصب می‌شد و هنگام حرکت در سرعت‌های بالا، روی جاده فرود می‌آمد. این مکانیزم پیشرفته می‌توانست زاویه کمبر و فشار وارد شده بر لاستیک را در سرعت‌های مختلف تغییر دهد و اطلاعات دقیق را از طریق حسگرهای متعدد ثبت کند. این خودرو که به «هزارپا» معروف شد، بی‌نهایت لاستیک مختلف را تست کرد و تا اوایل دهه ۱۹۸۰ در خدمت میشلن بود. امروزه این خودرو در موزه میشلن در فرانسه نگهداری می‌شود.

در دهه ۱۹۹۰ میلادی، تیونرهای آلمانی با پروژه‌های فوق‌العاده جسورانه خود به شهرت جهانی رسیدند و یکی از مطرح‌ترین آن‌ها شرکت گمبالا بود. گمبالا که در نزدیکی اشتوتگارت قرار داشت، با تقویت و تغییر اساسی محصولات پورشه برای مشتریان ثروتمند، سوپراسپرت‌های بی‌رقیبی می‌ساخت. در سال ۱۹۹۶، کمپانی لاستیک‌سازی آلمانی «فولدا» سفارش ویژه‌ای به گمبالا داد؛ آن‌ها می‌خواستند سری جدید لاستیک‌های اسپرت و عملکرد بالای خود با نام اکستریمو را روی یک خودروی کاملاً سفارشی و فوق‌العاده قوی به نمایش بگذارند. گمبالا برای این پروژه، یک پورشه ۹۱۱ از نسل 993 را انتخاب کرد و آن را به یک شاهکار بی‌نظیر تبدیل ساخت. تغییرات ظاهری شامل کیت بدنه عریض، طراحی مجدد بخش جلو و یک سقف جداشونده بود که خودرو را از یک مدل کروکی به یک کوپه اختصاصی تبدیل می‌کرد. از نظر فنی، اکستریمو به ارتقای گسترده سیستم تعلیق و ترمز مجهز شد و موتور شش سیلندر تخت و هوا خنک پورشه با تجهیز به سیستم توئین توربو به قدرت ۵۰۰ اسب بخار رسید. این پروژه به‌قدری محبوب شد که یک کلکسیونر ثروتمند از خاورمیانه سفارش ساخت نسخه دوم آن را با قدرت ۶۰۰ اسب بخار به گمبالا داد.

خودروی گمبالا تنها پروژه‌ای نبود که به سفارش کمپانی فولدا ساخته شد. در سال ۲۰۰۴، این لاستیک‌ساز آلمانی قصد داشت از سری جدید لاستیک‌های فوق پیشرفته خود با نام «کارات اکسلرو» رونمایی کند و برای این کار، یک سوپراسپرت شاهکار و ماندگار را معرفی کرد. این سوپرکار خیره‌کننده که میباخ اکسلرو نام گرفت، توسط فردریک بورکهارت طراحی شد و بدنه آن توسط اتاق‌سازی معروف ایتالیایی، شرکت استولا ساخته شد. زیربنای فنی این خودرو بر پایه سدان مجلل میباخ ۵۷ شکل گرفته بود اما بدنه کاملاً اختصاصی آن، یک گرن‌توریسموی فوق‌العاده باشکوه و کشیده را نشان می‌داد. نیروبخش این هیولای جذاب، یک پیشرانه ۶ لیتری V12 توئین توربو بود که قدرت حیرت‌انگیز ۷۰۰ اسب بخار را تولید می‌کرد. میباخ اکسلرو و لاستیک‌های عملکردبالای فولدا توسط راننده افسانه‌ای آلمانی، کلوس لودویگ، در پیست بیضی‌شکل و معروف ناردو در ایتالیا تحت تست سرعت قرار گرفتند و موفق شدند به حداکثر سرعت ۳۵۱ کیلومتر بر ساعت دست پیدا کنند.