عجیب‌ترین خودروهای موتوروسط تاریخ با چهار صندلی

قرارگیری پیشرانه در فضای میان سرنشینان و محور عقب، فرمولی محبوب نزد مهندسان برای دست‌یابی به هندلینگ فوق‌العاده و ساخت سوپراسپرت‌های چالاک است اما این چیدمان یک چالش بزرگ دارد و آن کمبود شدید فضا است. جای دادن موتور درست پشت سر راننده باعث می‌شود فضای بار و صندلی‌های عقب قربانی شوند. بااین‌حال، برخی خودروسازان توانسته‌اند با مهندسی هوشمندانه، این محدودیت‌ها را کنار بزنند و خودروهای چهارنفره موتوروسط بسازند. در ادامه این دست‌پخت‌های عجیب را به ترتیب زمانی مرور می‌کنیم.

پروژه زوندآپ یانوس که بین سال‌های ۱۹۵۷ و ۱۹۵۸ در آلمان تولید شد، خودروی بسیار کوچک و خاصی بود که شاید برای خیلی‌ها ناآشنا باشد. در طول این دو سال تنها ۶,۹۰۲ دستگاه از آن به تولید رسید که همگی به یک پیشرانه بسیار کوچک تک سیلندر دوزمانه با حدود ۱۴ اسب بخار مجهز بودند. شاهکار اصلی این خودرو، چیدمان داخلی آن بود؛ پیشرانه تک سیلندر دقیقاً در مرکز خودرو و میان کابین تعبیه شده بود و دو صندلی نیمکتی در طرفین آن قرار داشتند. این صندلی‌ها به‌صورت پشت‌به‌پشت نصب شده بودند و ترکیب داخلی کاملاً منحصربه‌فردی را به وجود می‌آوردند.

اوایل دهه هفتاد میلادی، لامبورگینی بعد از درخشش با مدل‌های اسپرتی مثل میورا، تصمیم گرفت سراغ ساخت یک خودروی پایه‌ای‌تر برود که همه‌پسندتر باشد. نتیجه این تفکر، مدل اوراکو بود؛ یک کوپه شیک با چیدمان صندلی ۲+۲ که به پیشرانه هشت سیلندر مجهز شده بود. حجم موتور اوراکو در مدل‌های مختلف تغییر کرد و از ۲ لیتر شروع شد تا بعداً به نسخه‌های حجیم‌تر ۲.۵ و ۳ لیتری برسد. این خودرو توانست خط و مرزهای بین یک گرندتورر لوکس و یک اسپرت تمام‌عیار را محو کند و در عین داشتن ظاهری کشیده، کابینی جادار برای چهار نفر فراهم کند.

هم‌زمان با لامبورگینی، مازراتی هم دست‌به‌کار شد و مدل مراک را با پیشرانه V6 روانه بازار کرد. این موتور درواقع ریشه در سیتروئن SM داشت. ایتالیایی‌ها بعدها و برای دور زدن قوانین سنگین مالیاتی، نسخه دو لیتری این موتور را هم به خط تولید اضافه کردند. مراک به خانواده‌ها و عاشقان سرعت اجازه می‌داد بدون اینکه مجبور باشند قید گشت‌وگذار با زن و بچه را بزنند، پشت فرمان یک کوپه اصیل و جذاب ایتالیایی بنشینند و از رانندگی لذت ببرند.

فراری برای اینکه از قافله خودروهای موتوروسط چهارنفره عقب نماند، مدل‌های 208 GT4 و 308 GT4 را به‌عنوان گزینه‌های اقتصادی‌تر سبد محصولات خود معرفی کرد. قلب تپنده این خودروها یک پیشرانه V8 بود که به‌صورت عرضی قرار گرفته و نیرو را از طریق یک گیربکس پنج سرعته دستی به چرخ‌های عقب می‌رساند. این فراری‌های تازه‌وارد در سال‌های نخست با برند دینو فروخته می‌شدند تا نام اصلی فراری فقط روی پرچم‌داران بماند اما از حدود سال ۱۹۷۶ نشان اسب سرکش روی پیشانی آن‌ها نشست و ارزششان در بازار چندین برابر شد.

فراری بعد از مدل قبلی، سراغ ساخت موندیال رفت تا یک گرندتورر واقعی و خانوادگی‌تر تحویل بازار دهد. هرچند خیلی‌ها به خاطر فرم ناهماهنگ و عجیب بدنه در بخش عقب و قدرت نه‌چندان وحشی مدل‌های اولیه آمریکایی (حدود ۲۱۴ اسب بخار) به آن ایراد می‌گرفتند اما موندیال یک تیر و چند نشان بود. این خودرو با فروش بیش از ۶ هزار دستگاه طی ۱۳ سال، یک موفقیت تجاری بزرگ برای مارانلو شد. نکته جالب اینجاست که نسخه کابریوی موندیال، تنها خودروی موتوروسط تاریخ با چهار صندلی و سقف روباز است که به خط تولید رسید.

هوندا Z هیچ ربطی به سوپراسپرت‌های گران‌قیمت نداشت و دقیقاً مثل زوندآپ، یک وسیله ارزان و جمع‌وجور برای رفت‌وآمدهای شهری بود. این هاچ‌بک ریزنقش پلتفرم و قطعات زیادی را از وانت هوندا اکتی گرفته بود و پیشرانه ۶۵۶ سی‌سی سه سیلندر آن درست زیر صندلی عقب قرار داشت. هوندا این خودرو را هم در مدل تنفس طبیعی با قدرت ۵۲ اسب بخار و هم در مدل توربوشارژ با قدرت ۶۳ اسب بخار راهی بازار کرد تا کسانی که بودجه محدودی داشتند هم بتوانند خودرویی با این چیدمان خاص بخرند.

بریتانیایی‌ها با لوتوس اوورا تلاش کردند تعریف جدیدی از یک خودروی موتوروسط ارائه دهند. اوورا قرار نبود فقط در پیست کورس بگذارد بلکه قصد داشت در مسافرت‌های طولانی جاده‌ای هم همراه مطمئنی باشد. پیشرانه V6 این خودرو ریشه در محصولات تویوتا داشت اما مهندسی لوتوس و اضافه شدن سوپرشارژر کاری کرد که هیچ‌کس یاد تویوتا کمری نیفتد. البته صندلی‌های عقب اوورا مثل بقیه اعضای این فهرست بسیار کوچک بودند و عملاً به درد بچه‌های کوچک یا قرار دادن کیف و وسایل می‌خوردند.

ب‌ام‌و در سال ۲۰۱۴ با معرفی i8 ثابت کرد که فناوری‌های نوین چطور می‌توانند این فرمول قدیمی را دگرگون کنند. بدنه فیبر کربنی، پیشرانه ۱.۵ لیتری سه سیلندر توئین توربو در بخش عقب و یک موتور الکتریکی در جلو، مجموعاً ۳۵۷ اسب بخار قدرت به این ب‌ام‌و تزریق می‌کردند. i8 می‌توانست مسافت ۲۴ کیلومتر را بدون مصرف بنزین طی کند و به‌عنوان یک سوپراسپرت مدرن و کاملاً کاربردی برای استفاده روزمره شهرت پیدا کند.

وقتی صحبت از بهترین اجرای چیدمان موتوروسط چهارنفره می‌شود، بدون شک تاج پادشاهی روی سر کونیگزگ جمرا قرار می‌گیرد. این هایپرکار برخلاف تمام خودروهای قبلی، کابینی کاملاً جادار برای چهار انسان بالغ دارد. صندلی‌های فوق‌باریک فیبر کربنی، درهای بسیار بزرگی که امکان سوار شدن را بدون نیاز به خم کردن صندلی‌های جلو فراهم می‌کنند و امکاناتی مثل نمایشگر ۱۳ اینچی مجزا برای سرنشینان عقب، جا لیوانی و ایزوفیکس برای صندلی کودک، جمرا را به کاربردی‌ترین سوپراسپرت موتوروسط جهان تبدیل کرده‌اند.

منبع: CarBuzz