پنج خودروی قدرتمند آمریکایی که فراموش شدند؛ سریع‌ترین‌های زمانه خود

وقتی صحبت از خودروهای پرسرعت و قدرتمند آمریکایی می‌شود، ناخودآگاه ذهن‌ها به سمت هیولاهای V8 دهه ۶۰ میلادی می‌رود؛ خودروهایی که در مسافت‌های ۴۰۰ متری حتی سوپراسپرت‌های گران‌قیمت اروپایی را به‌زانو درمی‌آوردند اما در سایه این ماندگاران تاریخ، محصولات شگفت‌انگیز دیگری از خطوط تولید خودروسازان آمریکایی بیرون آمدند که در زمان معرفی خود، تمام رقبا را در سرعت و شتاب پشت سر گذاشتند اما به‌مرور زمان از حافظه عاشقان خودرو پاک شدند.

نام کارول شلبی همواره با اسطوره‌هایی نظیر کبرا و موستانگ گره خورده است اما بسیاری از عاشقان خودرو فراموش کرده‌اند که شلبی در دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰ میلادی، همکاری بسیار درخشان و پرثمری با گروه کرایسلر و بخش دوج داشت. حاصل این همکاری، توسعه هاچ‌بک داغی بر پایه مدل ساده دوج اومنی با نام GLH (مخفف عبارت «مثل جهنم می‌رود») بود تا به رقابت مستقیم با هاچ‌بک افسانه‌ای فولکس‌واگن گلف GTI برود. نسخه نهایی این سری، نسخه محدود GLH-S بود که با ارتقای پیشرانه ۲.۲ لیتری چهار سیلندر توربوشارژ به قدرت ۱۷۵ اسب بخار رسید. این خودرو با شتاب صفر تا ۹۶ کیلومتر بر ساعت ۶.۵ ثانیه‌ای، نه‌تنها گلف GTI را محو کرد، بلکه از بسیاری از خودروهای اسپرت پرمدعای آن دوران سریع‌تر بود.

در دنیای امروز فورد دیگر سدانی در بازار آمریکا عرضه نمی‌کند اما در دهه ۸۰ میلادی اوضاع کاملاً متفاوت بود. فورد برای سال ۱۹۸۹ تصمیم گرفت یک نسخه بسیار پرسرعت و هیجان‌انگیز از سدان خانوادگی پرفروش خود یعنی تاروس را روانه بازار کند. این مدل که پسوند SHO را به دوش می‌کشید، ظاهر بسیار ساده‌ای داشت و کمتر کسی حدس می‌زد با یک هیولای خفته روبرو است. راز بزرگ این سدان زیر کاپوت آن نهفته بود؛ یک پیشرانه ۳ لیتری V6 با سرسیلندرهای آلومینیومی دو میل‌بادامک که توسط یاماها ساخته شده بود. این پیشرانه با قابلیت دورگیری تا ۷ هزار rpm، قدرتی معادل ۲۲۰ اسب بخار تولید می‌کرد. تاروس SHO با تکیه بر این نیرو، شتاب صفر تا ۹۶ کیلومتر بر ساعت را در ۶.۶ ثانیه ثبت کرد و به حداکثر سرعت ۲۳۰ کیلومتر بر ساعت دست یافت. در زمان معرفی، این خودرو سریع‌ترین سدان دیفرانسیل جلوی جهان و سریع‌ترین سدان ساخت آمریکا نام گرفت.

در سال ۱۹۸۹ جری ویگرت، بنیان‌گذار شرکت وکتور، از هیولایی رونمایی کرد که حاصل یک دهه تلاش برای ساخت نهایی‌ترین سوپراسپرت آمریکایی بود. این خودرو که W8 نام داشت، با الهام از صنایع هوانوردی و طراحی گوه‌ای شکل با الگوبرداری از آلفارومئو کارابو، هوش از سر علاقه‌مندان برد. شاسی مونوکوک آلومینیومی و بدنه خاص، آن را به یکی از استثنایی‌ترین خودروهای دهه ۸۰ تبدیل می‌کرد. تأمین نیروی این ابرخودرو بر عهده یک پیشرانه ۶ لیتری V8 توئین توربو ساخت رودک بود که در وسط خودرو نصب شد. این پیشرانه در حالت عادی ۶۲۵ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد هرچند در بوست کامل توانایی تولید ۱۲۰۰ اسب بخار را هم داشت. وکتور W8 با همین ۶۲۵ اسب بخار، تنها به ۴ ثانیه زمان نیاز داشت تا از سکون به سرعت ۹۶ کیلومتر بر ساعت برسد و روی کاغذ به حداکثر سرعت ۳۹۰ کیلومتر بر ساعت دست می‌یافت. با وجود تولید تنها ۲۲ دستگاه، وکتور W8 سریع‌ترین خودروی ساخت آمریکا و یکی از سریع‌ترین خودروهای جاده‌ای جهان در زمان خود بود.

هم‌زمان با آغاز تولید وایپر افسانه‌ای در سال ۱۹۹۱، دوج یک سدان کاملاً معمولی به نام اسپیریت را هم به نشان اسطوره‌ای R/T مجهز کرد. از نظر ظاهری، اسپیریت R/T به‌جز رینگ‌های ۱۵ اینچی، اسپویلر کوچک عقب و جلوپنجره هم‌رنگ بدنه، هیچ ادعایی نداشت و به‌راحتی با یک خودروی روزمره ساده اشتباه گرفته می‌شد اما داستان زیر پوسته خودرو متفاوت بود. درحالی‌که نسخه معمولی اسپیریت با پیشرانه ۱۰۰ اسبی عرضه می‌شد، نسخه R/T به یک پیشرانه ۲.۲ لیتری چهار سیلندر توربوشارژ با سرسیلندر اختصاصی طراحی‌شده توسط لوتوس مجهز شد که ۲۲۴ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد. این سدان ظاهراً آرام، تنها در ۵.۸ ثانیه به سرعت ۹۶ کیلومتر بر ساعت می‌رسید و مسافت ۴۰۰ متر را در ۱۴.۵ ثانیه طی می‌کرد. دوج اسپیریت R/T با شکست دادن فورد تاروس SHO، تاج پادشاهی سریع‌ترین سدان دیفرانسیل جلوی جهان و سریع‌ترین سدان ساخت آمریکا را در سال ۱۹۹۱ بر سر گذاشت.

پیش از آنکه شاسی‌بلند ترک‌هاوک با پیشرانه هلکت و ۷۰۷ اسب بخار قدرت دنیای شاسی‌بلندها را به لرزه درآورد، جیپ دو دهه قبل‌تر یک نسخه دیوانه‌وار دیگر از چروکی را روانه خیابان‌ها کرده بود. این خودرو گرند چروکی 5.9 لیمیتد نام داشت که تنها در سال ۱۹۹۸ و به‌عنوان خداحافظی با نسل اول گرند چروکی (کد ZJ) به بازار آمد. این شاسی‌بلند پرچم‌دار با وجود کابین لوکس و تجهیزات کامل، ظاهری کاملاً موقر داشت اما زیر کاپوت آن، یک پیشرانه ۵.۹ لیتری V8 مگنوم برگرفته از وانت‌های سنگین دوج رم قرار گرفته بود. این پیشرانه با خروجی ۲۴۵ اسب بخار و همراهی گیربکس چهار سرعته اتوماتیک سنگین و دیفرانسیل لغزش ‌محدود، جثه این شاسی‌بلند را تنها در ۶.۸ ثانیه به سرعت ۹۶ کیلومتر بر ساعت می‌رساند و مسافت ۴۰۰ متر را در ۱۵.۲ ثانیه (همپای موستانگ GT آن دوران) ثبت می‌کرد. این جیپ فراموش‌شده در زمان عرضه، نه‌تنها سریع‌ترین شاسی‌بلند آمریکا، بلکه سریع‌ترین شاسی‌بلند تولیدی در سراسر جهان بود.

منبع: Autoevolution