هیجان خانوادگی؛ مینی‌ون‌های اروپایی که به پیشرانه اسپرت مجهز بودند

دقیقاً دو دهه از سال‌های طلایی و پرشور دهه ۲۰۰۰ میلادی گذشته است؛ دورانی فراموش‌نشدنی برای صنعت خودرو که پیش از هجوم همه‌جانبه شاسی‌بلندها و آغاز عصر خسته‌کننده خودروهای برقی، لبریز از ایده‌های ناب و نوآوری‌های مهندسی بود. در آن سال‌ها که مینی‌ون‌ها هنوز تسلیم بازار بی‌رحم شاسی‌بلندها نشده بودند، برخی خودروسازان بزرگ اروپایی به این نتیجه رسیدند که ارائه فضای جادار، کاربردی و راحت برای خانواده‌ها کافی نیست؛ به همین دلیل، تصمیم گرفتند با نصب پیشرانه‌های اصیل و پرقدرت روی این خودروهای خانوادگی، روح تازه‌ای در کالبد آن‌ها بدمند.

پیشرانه: ۲٫۸ لیتری V6

ریشه‌های شکل‌گیری این سه‌قلوهای محبوب اروپایی به سال ۱۹۹۶ برمی‌گردد؛ محصول یک پروژه مشترک میان گروه فولکس‌واگن و بازوی اروپایی فورد که نتیجه آن تولد سه خودروی تقریباً یکسان به نام‌های فولکس‌واگن شاران، سئات الحمرا و فورد گلکسی بود. این مینی‌ون‌های خانوادگی در طول دوره تولید خود از گزینه‌های موتوری مختلفی بهره می‌بردند اما جذاب‌ترین فصل زندگی آن‌ها در سال ۲۰۰۰ و هم‌زمان با اعمال یک فیس‌لیفت اساسی آغاز شد؛ جایی که پرچم‌دار جدید پیشرانه‌های این خانواده یعنی نمونه شش سیلندر قدرتمند فولکس‌واگن به میدان آمد. مهندسان آلمانی در این به‌روزرسانی، پیشرانه ۲.۸ لیتری V6 را به یک سرسیلندر مدرن‌تر ۲۴ سوپاپ با تنفس آزادتر مجهز کردند که خروجی را به رقم ۲۰۱ اسب بخار رساند. این پیشرانه که ریشه‌های آن به معماری افسانه‌ای VR6 بازمی‌گشت، ارتباط بسیار نزدیکی با موتور به‌کاررفته در هاچ‌بک داغ گلف V6 4Motion داشت. هرچند از نظر عملکرد خالص، این مینی‌ون‌های هفت‌نفره با ثبت شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت در حدود ۱۰ ثانیه نمی‌توانستند حریف مستقیم هاچ‌بک‌های تندوتیز آن دوران شوند اما چابکی و سرعتی بسیار فراتر از استانداردهای کلاس مینی‌ون‌ها ارائه می‌دادند و صدایی که از اگزوزهایشان به گوش می‌رسید، دل هر عشق ماشینی را می‌لرزاند.

پیشرانه: ۳٫۵ لیتری V6

نسل چهارم رنو اسپیس که در سال ۲۰۰۲ به بازار معرفی شد، شاید از نظر المان‌های طراحی زیباترین چهره را در تاریخ این مینی‌ون فرانسوی نداشت اما وقتی پای نسخه کشیده‌تر سه ردیفه یعنی گرند اسپیس و قدرتمندترین موتور بنزینی به میان می‌آمد، با یکی از خاص‌ترین و جذاب‌ترین گزینه‌های بازار مواجه بودیم. راز اصلی هیجان این مینی‌ون فرانسوی در زیر کاپوت آن نهفته بود؛ جایی که یک پیشرانه ۳.۵ لیتری V6 با کد داخلی V4Y رنو قرار داشت؛ موتوری که البته ماشین‌بازها آن را با کد مهندسی نیسان یعنی VQ35DE می‌شناختند. بله، درست شنیدید؛ نسل چهارم اسپیس به نسخه‌ای از همان پیشرانه شاهکاری مجهز شده بود که پیش‌تر توانمندی‌های خود را در کوپه اسپرت و جذابی مثل نیسان 350Z اثبات کرده بود. این موتور با تولید ۲۴۱ اسب بخار قدرت، شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت را در زمان مناسب ۸ ثانیه پر می‌کرد که دقیقاً با عملکرد فورد فی‌یستا ST150 مدل‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ برابری داشت و اسپیس را به یکی از جذاب‌ترین خودروهای خانوادگی دهه ۲۰۰۰ تبدیل می‌کرد.

پیشرانه: ۲.۰ لیتری I4 توربو

نسل اول اوپل زافیرا که با همکاری مهندسان پورشه توسعه یافته بود، پایه‌گذار کلاس جدیدی از مینی‌ون‌های اسپرت شد اما با ورود نسل دوم در سال ۲۰۰۵، نسخه داغ OPC به پختگی کامل رسید. این نسخه تندوتیز با کیت بدنه تهاجمی، سپرهای عضلانی، رینگ‌های بزرگ‌تر و سیستم تعلیق ارتقاءیافته، ظاهری کاملاً متفاوت و خشن‌تر نسبت به مدل‌های استاندارد خانوادگی پیدا کرده بود اما مهم‌ترین اتفاق در زیر کاپوت این خودرو رخ داده بود؛ جایی که یک پیشرانه ۲ لیتری چهار سیلندر توربو با ۱۶ سوپاپ جا خوش کرده بود. این نیروگاه قدرتمند که ۲۴۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد، دقیقاً همان پیشرانه‌ای بود که سینه هاچ‌بک سه‌در و تندوتیز آسترا OPC قرار داشت. زافیرا OPC با وجود وزن بیشتر به لطف ساختار مینی‌ون، می‌توانست ظرف تنها ۷.۸ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت دست پیدا کند؛ رقمی که تنها یک مو با شتاب هاچ‌بک معروف فورد فوکوس ST170 فاصله داشت. با ثبت بیشینه سرعت ۲۳۱ کیلومتر بر ساعت، این خودرو در آن دوران رسماً به‌عنوان سریع‌ترین مینی‌ون تولیدی در اروپا شناخته می‌شد.

پیشرانه: ۲.۵ لیتری I5 توربو

شاید در نگاه اول به نام فورد به‌عنوان یک خودروساز آمریکایی فکر کنید اما S-Max محصول خالص تفکر و مهندسی بازوی اروپایی فورد بود که در همین قاره طراحی و مونتاژ شد و توانست افتخار بزرگ کسب عنوان خودروی سال اروپا در سال ۲۰۰۷ را به نام خود ثبت کند. این مینی‌ون جمع‌وجور و مدرن که از ردیف سوم صندلی‌ها بهره می‌برد، دقیقاً مطابق با سلیقه ماشین‌بازهای دهه ۲۰۰۰ به نسخه‌ای با پیشرانه‌ای قدرتمند مجهز شد. فورد برای تأمین قلب تپنده این مدل سراغ شریک سوئدی خود یعنی ولوو رفت و پیشرانه ۲.۵ لیتری پنج سیلندر خطی توربو را از این شرکت قرض گرفت؛ یعنی دقیقاً همان پیشرانه جذابی که قدرت‌بخش هاچ‌بک داغ فوکوس ST نسل دوم بود. این موتور با تولید ۲۱۷ اسب بخار قدرت، شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت ۷.۸ ثانیه‌ای را برای این مینی‌ون به ارمغان می‌آورد. اگرچه این رقم روی کاغذ حدود یک ثانیه از فوکوس ST کندتر بود اما در عمل تجربه‌ای از رانندگی را ارائه می‌داد که بیشتر به یک هاچ‌بک داغ و فرز شبیه بود تا یک خودروی خانوادگی ساده.

پیشرانه: ۶.۲ لیتری V8

پایان‌بخش این فهرست، یکی از عجیب‌ترین و خاص‌ترین خودروهای تاریخ اشتوتگارت یعنی مرسدس بنز کلاس R است؛ خودرویی که اگرچه کمپانی آن را به‌عنوان یک کروزر بزرگ اسپرت توصیف می‌کرد اما ساختار آن دقیقاً روی مرز میان استیشن‌های سنتی و مینی‌ون‌ها قرار داشت. اگر از طرفداران بنز باشید، خوب می‌دانید که کلاس R یک شکست تجاری بزرگ برای این برند آلمانی محسوب شد اما همین پروژه ناموفق منجر به تولد یکی از کمیاب‌ترین و دیوانه‌وارترین محصولات تاریخ بخش AMG شد. نسخه R63 که فقط در سال ۲۰۰۷ روی خط تولید ماند، به‌عنوان افراطی‌ترین و دیوانه‌وارترین مینی‌ون هفت‌نفره تاریخ اروپا شناخته می‌شود. زیر کاپوت این خودرو، شاهکار مهندسی مرسدس یعنی پیشرانه دست‌ساز تنفس طبیعی ۶.۲ لیتری V8 با کد اسطوره‌ای M156 آرمیده بود که ۵۰۳ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد. این نیروگاه عظیم‌الجثه که با سایر پرچم‌داران AMG در آن دوران مشترک بود، به کلاس R اجازه می‌داد تا با وجود ابعاد بزرگ و وزن سنگین، ظرف تنها ۴.۶ ثانیه از سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برسد؛ عملکرد خیره‌کننده‌ای که نه‌تنها تمام هاچ‌بک‌های داغ دهه ۲۰۰۰، بلکه بسیاری از سوپرسپرت‌های بنام آن زمان را هم پشت سر می‌گذاشت.

منبع: Autoevolution