چرا نووالاری ۳۰۰ هزار دلار گران‌تر از لامبورگینی تمراریو است؟ آئودی توضیح داد

آئودی برای توجیه قیمت عجیب ابرخودروی تازه‌اش کار دشواری دارد. آئودی نووالاری با قیمت تقریبی ۷۰۰ هزار دلار، حدود ۳۰۰ هزار دلار گران‌تر از لامبورگینی تمام می‌شود که پایه‌ی فنی آن را فراهم کرده است. پرسش اصلی آن است که خریدار در برابر پرداخت چنین مبلغ اضافه‌ای دقیقا چه چیزی دریافت می‌کند.

به‌گزارش موتور وان، همین پرسش از مارک دانکه، مدیر ارتباطات آئودی آمریکا، مطرح شد و او فهرستی نسبتا مفصل از تفاوت‌های دو خودرو ارائه کرد. توضیحات آئودی نشان می‌دهد تمایزها به طراحی و نشان چهار حلقه محدود نمی‌شوند، هرچند خود نشان‌ها نیز معمولی نیستند. حلقه‌های آئودی از آلومینیوم تراش‌کاری شده‌اند و درون بال عقب جای گرفته‌اند.

یکی از مهم‌ترین تفاوت‌ها به بدنه‌ی تمام‌فیبرکربنی آئودی نووالاری مربوط می‌شود، ماده‌ای که بیشتر در هایپرکارهای تمام‌عیار دیده می‌شود. خریداران حتی می‌توانند بدنه‌ای با بافت آشکار فیبرکربن سفارش دهند. لامبورگینی تمراریو در نقطه‌ی مقابل از بدنه‌ی آلومینیومی متداول میان سوپراسپرت‌ها دارد، اما با وجود چنین تفاوتی، لامبورگینی همچنان سبک‌تر باقی مانده است.

وزن خشک لامبورگینی تمراریو به ۱٬۷۰۵ کیلوگرم می‌رسد، درحالی‌که آئودی نووالاری ۱٬۷۵۰ کیلوگرم وزن دارد. سفارش پکیج Alleggerita برای لامبورگینی نیز ۲۵ کیلوگرم دیگر از وزن آن کم می‌کند و شکاف وزنی را افزایش می‌دهد. پس استفاده‌ی گسترده از فیبرکربن در آئودی لزوما به برتری روی ترازو منجر نشده، هرچند مزیت‌های آیرودینامیکی و ساختاری دیگری به همراه آورده است.

آئودی برای جبران وزن بیشتر، سامانه‌ی آیرودینامیک فعال الهام‌گرفته از فرمول یک را به کار گرفته که بیش از ۴۰۰ کیلوگرم نیروی رو به پایین تولید می‌کند. به‌گفته‌ی آئودی، توان آیرودینامیکی نووالاری از تمراریو بیشتر است؛ حتی اگر لامبورگینی به پکیج اختیاری Alleggerita مجهز شود که نیروی رو به پایین را نسبت به مدل پایه ۶۷ درصد افزایش می‌دهد. آئودی مدعی است برتری آیرودینامیکی به ثبت زمان‌های بسیار سریع‌تر در پیست می‌انجامد، هرچند بعید به نظر می‌رسد شمار زیادی از مالکان چنین خودروهایی مرتب راهی پیست شوند.

قوای محرکه‌ی دو خودرو از پیشرانه‌ی V8 توئین‌توربوی ۴ لیتری استفاده می‌کند که به‌تنهایی ۷۸۹ اسب‌بخار قدرت و ۷۳۰ نیوتن‌متر گشتاور می‌سازد. تفاوت پس از اضافه‌شدن سه موتور برقی آشکار می‌شود و مجموع خروجی جانشین معنوی آئودی R8 به ۱۰۰۱ اسب بخار می‌رسد؛ رقمی برابر با قدرت بوگاتی ویرون اصلی. از سویی دیگر، تمراریو ۹۲۰ اسب بخار قدرت دارد.

برتری عملکردی آئودی روی کاغذ کوچک اما قابل‌اندازه‌گیری باقی می‌ماند. آئودی نووالاری شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت را در ۲٫۶ ثانیه ثبت می‌کند و یک‌دهم ثانیه از زمان ۲٫۷ ثانیه‌ای لامبورگینی تمراریو سریع‌تر عمل می‌کند. حداکثر سرعت آئودی نیز از ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت فراتر می‌رود، درحالی‌که لامبورگینی نهایتا به ۳۴۳ کیلومتر بر ساعت می‌رسد. اختلاف‌ها بزرگ نیستند، اما دو امتیاز دیگر برای فخرفروشی در اختیار نووالاری می‌گذارند.

هر دو خودرو به‌صورت استاندارد ترمزهای کربن‌سرامیکی با کالیپرهای ده‌پیستونه در جلو و چهارپیستونه در عقب دارند، ولی دیسک‌های آئودی بزرگ‌ترند. آئودی نووالاری در جلو از دیسک‌های ۴۲۰ در ۴۰ میلی‌متری و در عقب از نمونه‌های ۴۱۰ در ۳۲ میلی‌متری استفاده می‌کند. ابعاد دیسک‌های لامبورگینی تمراریو به‌ترتیب ۴۱۰ در ۳۸ میلی‌متر در جلو و ۳۹۰ در ۳۲ میلی‌متر در عقب اعلام شده است.

یکی دیگر از تفاوت‌های فنی مهم به سامانه‌ی جدید سواری پیش‌بینانه‌ی کواترو ارتباط دارد و نووالاری نخستین محصول آئودی محسوب می‌شود که از آن دارد. سامانه‌ی ارتقایافته‌ی دینامیک خودرو بر فناوری موجود در لامبورگینی بنا شده و یک حسگر مرکزی حرکت 6D به‌طور پیوسته رفتار خودرو را زیر نظر می‌گیرد و تغییرات چسبندگی را پیش‌بینی می‌کند. سپس سه موتور برقی، ترمزها و تجهیزات آیرودینامیک فعال به‌شکل هماهنگ مدیریت می‌شوند تا پایداری خودرو حفظ شود.

سامانه‌ی Quattro می‌تواند توزیع گشتاور بین چرخ‌ها را تغییر دهد و برای کاهش لغزش، ترمز هر چرخ را به‌صورت انتخابی فعال کند. موتورهای برقی جلو نیز امکان توزیع دقیق گشتاور هنگام عبور از پیچ‌ها را فراهم می‌سازند. آئودی در عمل مجموعه‌ی پیشرفته‌ی کنترل دینامیکی تمراریو را توسعه داده تا نووالاری زیر نیروهای جانبی شدید و روی سطوح لغزنده، آرامش و پایداری بیشتری داشته باشد.

کابین نیز سهمی از بودجه‌ی اضافه برده و آئودی وعده داده در تمام نقاط تماس از مواد باکیفیت استفاده کند. فضای راننده‌محور خودرو به کلیدها، دستگیره‌های در و دریچه‌های تهویه‌ی آلومینیومی آنودایزشده مجهز شده است. طراحی کابین پیش‌نمایشی از محصولات آینده‌ی آئودی به شمار می‌رود، زیرا برند آلمانی پس از پذیرش افت کیفیت، قول داده فضای داخلی مدل‌های تولیدی بعدی را بهبود دهد. در کنار مواد بهتر، باید منتظر دکمه‌های فیزیکی بیشتر و نمایشگرهای کوچک‌تر نیز بود.

کمیابی یکی دیگر از استدلال‌های آئودی برای قیمت‌گذاری نووالاری محسوب می‌شود. تولید خودرو به ۴۹۹ دستگاه محدود خواهد بود و فقط ۱۸۲ دستگاه به بازار ایالات متحده راه می‌یابد. لامبورگینی تمراریو در سوی دیگر احتمالا عمر تولیدی طولانی در پیش دارد، زیرا دو نسل قبلی آن سال‌های زیادی روی خط تولید ماندند.

لامبورگینی هوراکان و لامبورگینی گالاردو هرکدام دوره‌ی تولیدی ۱۰ ساله داشتند، بنابراین می‌توان انتظار داشت تمراریو تا سال‌های ابتدایی دهه‌ی ۲۰۳۰ میلادی همچنان عرضه شود. لامبورگینی کمی بیش از ۲۴ هزار دستگاه هوراکان و ۱۴ هزار دستگاه گالاردو تولید کرد و به احتمال زیاد تولید تمراریو نیز به عددی پنج‌رقمی خواهد رسید. در چنین مقایسه‌ای، تیراژ ۴۹۹ دستگاهی نووالاری بسیار انحصاری‌تر جلوه می‌کند. آئودی به ابرخودروی کمیاب‌تر و نامتعارف‌تر تبدیل خواهد شد، ولی همتای لامبورگینی آن طی سال‌های آینده حضور بسیار آشناتری در خیابان‌ها پیدا می‌کند.

آئودی می‌خواهد نووالاری چیزی بسیار فراتر از تمراریو با بدنه و نشان متفاوت باشد. قدرت بیشتر، آیرودینامیک پیشرفته‌تر، پوشش گسترده‌تر فیبرکربن، سخت‌افزار اختصاصی و کابین مجلل‌تر، مجموعه‌ی دلایلی هستند که برند آلمانی برای فاصله‌گرفتن از خویشاوند ایتالیایی مطرح می‌کند. بااین‌حال، توجیه اختلاف قیمت تقریبی ۳۰۰ هزار دلاری همچنان محل بحث خواهد بود.

لامبورگینی با بودجه‌ی ۷۰۰ هزار دلاری حاضر است لامبورگینی Revuelto (Lamborghini Revuelto) مجهز به پیشرانه‌ی V12 را به خریدار تحویل دهد و همین موضوع تصمیم‌گیری را دشوارتر می‌کند. دست‌کم آئودی اکنون توضیحی مفصل ارائه داده تا روشن شود از نگاه خودش پول اضافه دقیقا صرف چه بخش‌هایی شده است. البته تصور نسخه‌های آینده‌ی تمراریو با قدرت بیشتر، ارتقاهای آیرودینامیکی تازه و اصلاحات دیگر دشوار نیست؛ تغییراتی که ممکن است فاصله‌ی آن را با برادر آئودی کاهش دهند.

به‌نظر شما برتری‌های نووالاری ارزش پرداخت ۳۰۰ هزار دلار اضافه را دارد؟ دیدگاهتان را بنویسید.