جدال برترین‌های آمریکا؛ نبرد خونین چهار ابرخودرو برای فتح قله سرعت

هرچند اولین خودروهای اسپرت و سوپرکارها در خارج از خاک ایالات‌متحده متولد شدند اما آمریکایی‌ها با ابداع پیکاپ‌ها و شاسی‌بلندهای کاربردی، سهم بزرگی در این صنعت ایفا کردند. این بار اما بحث بر سر گذشته نیست، بلکه می‌خواهیم بدانیم برترین خودروهای پرفورمنس آمریکا در حال حاضر چه وضعیتی دارند و آینده این صنعت را چگونه ترسیم می‌کنند. برای یافتن پاسخ، چهار نماینده شایسته از قدرت مدرن آمریکا را جمع‌آوری کرده‌ایم و یک هفته تمام را به تست و چالش کشیدن آن‌ها در پیست چاکوالا، جاده‌های عمومی و باند پرواز پهناور پایگاه هوایی گذرانده‌ایم.

خودروهای عضلانی یا همان ماسل‌کارها، نمادین‌ترین کلاس خودرویی آمریکا هستند و فورد موستانگ GTD با وفاداری به این اصالت، بر پایه ایده ساخت یک نسخه خیابانی از مدل مسابقه‌ای موستانگ GT3 شکل گرفته است. فرآیند ساخت این خودرو با تولید بدنه اولیه در میشیگان آغاز شده و سپس برای تبدیل شدن به یک هیولای واقعی، به شرکت مالتی‌ماتیک در کانادا فرستاده می‌شود. در آنجا، شاسی عقب برای جا دادن یک گیربکس هشت سرعته دوکلاچه جدید دست‌خوش تغییرات اساسی می‌شود تا توزیع وزن خودرو بهبود یابد و فضای کافی برای پیشرانه ۵.۲ لیتری هشت سیلندر سوپرشارژ معروف به پردتور در جلوی خودرو فراهم شود. این موتور با تولید ۸۱۵ اسب بخار قدرت و ۹۰۰ نیوتن‌متر گشتاور، خروجی مهیبی دارد اما شگفتی اصلی این خودرو نه در موتور بلکه در سیستم تعلیق و آیرودینامیک آن نهفته است.

سیستم تعلیق پیشرفته DSSV مالتی‌ماتیک به همراه بال عقب فعال با سیستم کاهش درگ (DRS) و کیت آیرودینامیک تهاجمی، در حالت پیست با استفاده از جک‌های هیدرولیکی ارتفاع خودرو را تا ۳۸ میلی‌متر کاهش می‌دهند. این کاهش ارتفاع و کاهش مقاومت هوا، سرعت نهایی خودرو را تا ۳۲ کیلومتر بر ساعت افزایش داده و به سقف سرعت رسمی ۳۲۵ کیلومتر بر ساعت می‌رساند. استفاده گسترده از فیبر کربن، ترمزهای سرامیک کربنی و لاستیک‌های پهن میشلن پاپلوت اسپرت کاپ 2 R، وزن ۲۰۰۰ کیلوگرمی خودرو را در حین رانندگی کاملاً محو می‌کند. موستانگ GTD شتاب صفر تا ۹۶ کیلومتر بر ساعت را در ۲.۷ ثانیه ثبت می‌کند و با سیستم کنترل کشش قابل تنظیم خود، حس تعادل و اعتمادی به راننده می‌دهد که پیش‌ازاین در هیچ موستانگی تجربه نشده بود به‌طوری‌که در پیست چاکوالا تنها ۴.۱۷ ثانیه با سریع‌ترین هایپرکار این گروه فاصله داشت.

کوروت با بیش از هفت دهه تولید مداوم از سال ۱۹۵۳، طولانی‌ترین نام تجاری خودروهای اسپرت در جهان و خودروی ملی آمریکا است. درحالی‌که این خودرو در بیشتر دوران زندگی خود فرمول موتور جلو و دیفرانسیل عقب را حفظ کرده بود، نسل هشتم آن یک تحول بزرگ موتور وسط بود و مدل جدید یعنی ZR1X این دیوانگی را به اوج رسانده است. این خودرو به‌عنوان نمادی از زیاده‌خواهی مهندسی آمریکایی، در پشت سر راننده یک نیروگاه ۵.۵ لیتری V8 توئین توربو با میل‌لنگ تخت دارد که ۱۰۶۴ اسب بخار قدرت تولید می‌کند؛ اما برگ برنده نسخه ZR1X، اضافه شدن موتور الکتریکی محور جلوی برگرفته از مدل E-Ray است که ۱۸۶ اسب بخار قدرت به این مجموعه اضافه کرده و خروجی ترکیبی را به ۱۲۵۰ اسب بخار می‌رساند و سیستم چهارچرخ محرک را فراهم می‌کند.

این موتور برقی توسط یک باتری ۱.۹ کیلووات ساعتی تغذیه می‌شود. شورلت دو دستگاه از این خودرو را برای تست فرستاد که یکی از آن‌ها به پکیج پیست ZTK مجهز بود. این پکیج شامل لاستیک‌های میشلن کاپ 2 R، تنظیمات اختصاصی کمک‌فنرهای مغناطیسی، ترمزهای کربن سرامیکی و باله‌های کربنی است که در سرعت‌های بالا ۵۴۵ کیلوگرم داون‌فورس ایجاد می‌کنند. البته برای رسیدن به سقف سرعت وحشتناک ۳۷۵ کیلومتر بر ساعت، باید بال عقب را حذف کرد تا درگ ایجاد نکند. شتاب صفر تا ۹۶ کیلومتر بر ساعت این کوروت تنها ۲.۱ ثانیه طول می‌کشد و مسافت ۴۰۰ متر را در زمان فضایی ۹.۲ ثانیه می‌کند. به لطف سیستم مدیریت کشش شورلت، مهار این ۱۲۵۰ اسب بخار به شکلی جادویی روی زمین ممکن شده است هرچند که اضافه شدن موتور برقی جلو و چسبندگی آن، کمی از تندوتیزی فرمان در پیچ‌ها کاسته و باعث ایجاد مقداری کم‌فرمانی در شاسی شده است.

شاید حضور یک سدان لوکس و کاربردی الکتریکی در کنار سه غول بنزینی پیست محور عجیب به نظر برسد اما لوسید ایر سافایر با سه موتور الکتریکی که مجموعاً ۱۲۳۴ اسب بخار قدرت و ۱۹۳۸ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کنند، تعریف جدیدی از پرفورمنس را ارائه داده است. باتری‌های ۹۰۰ ولتی و ۱۱۸ کیلووات ساعتی این سدان لوکس با سیستم شارژ سریع، برخلاف سایر خودروهای برقی، افت قدرت را در دورهای متوالی پیست تجربه نمی‌کنند. نرم‌افزار هوشمند این خودرو با سیستم توزیع گشتاور بُرداری، به لوسید اجازه می‌دهد تا با انتقال قدرت بین چرخ‌های چپ و عقب، عملاً فاصله محوری خودرو را در پیچ‌ها به‌صورت مجازی تغییر داده و چابکی بی‌نظیری ایجاد کند.

سافایر بدون توجه به درصد شارژ باتری یا مهارت راننده، شتاب صفر تا ۹۶ کیلومتر بر ساعت را در زمان خیره‌کننده ۲ ثانیه و مسافت ۴۰۰ متر را در ۹.۱۴ ثانیه طی می‌کند و تمام این گروه را در خط مستقیم پشت سر می‌گذارد. این خودرو علاوه بر شتاب وحشتناک، تعادل شاسی فوق‌العاده‌ای دارد و راننده می‌تواند به‌راحتی بیش‌فرمانی خودرو را در پیچ‌ها کنترل کرده و زودتر گاز بدهد. سیستم تعلیق آن به‌خوبی میان راحتی یک سدان مجلل و پایداری یک خودروی مسابقه‌ای توازن برقرار کرده است و جالب‌تر اینکه پس از شش ساعت رانندگی پرفشار در مسیر جاده‌ای، همچنان ۱۵ درصد از شارژ باتری آن باقی‌مانده بود؛ درحالی‌که کوروت یک باک، زینگر دو باک و موستانگ سه باک کامل بنزین را در این مدت سوزاندند.

زینگر برخلاف دیگر شرکت‌های نوپای ساختگی، یک پروژه بسیار جدی است که توسط شرکت مادر آن یعنی دایورجنت که قطعات پیشرفته برای خودروسازان و صنایع دفاعی می‌سازد پشتیبانی می‌شود. قطعات آلیاژی این خودرو با هوش مصنوعی و به‌صورت سه‌بعدی چاپ شده‌اند و توسط ربات‌ها مونتاژ می‌شوند؛ روشی که هزینه و فضای تولید را به‌شدت کاهش می‌دهد. در این خودرو راننده و سرنشین به‌صورت پشت سر هم می‌نشینند و باتری‌های ۴.۴ کیلووات ساعتی ۸۰۰ ولتی در اطراف آن‌ها قرار دارند. قوای محرکه هیبریدی آن شامل دو موتور الکتریکی در جلو با ۵۳۶ اسب بخار قدرت و یک پیشرانه ۲.۹ لیتری V8 توئین توربوی میل‌لنگ تخت در عقب است که تا دور ۱۱ هزار rpm دور می‌گیرد و درمجموع ۱۲۵۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کند. گیربکس آن نیز یک نمونه هفت سرعته سکوئنشال است.

نسخهٔ معمولی این خودرو به لطف قطعات آیرودینامیکی پیشرفته، ۱۵۰۰ کیلوگرم داون‌فورس در سرعت ۲۴۰ کیلومتر بر ساعت تولید می‌کند و سقف سرعت آن ۳۵۲ کیلومتر بر ساعت است درحالی‌که نسخه دیگر با نام V-Max توانایی دستیابی به سرعت بیش از ۴۰۰ کیلومتر بر ساعت را دارد. شتاب صفر تا ۹۶ کیلومتر بر ساعت این هایپرکار ۲ ثانیه بوده و مسافت ۴۰۰ متر را در ۹.۲ ثانیه طی می‌کند. این خودرو با رانندگی اندی پیلگریم و ثبت زمان ۱:۴۶.۵۵، رکورد خودروهای تولیدی پیست چاکوالا را شکسته است. سواری با زینگر در جاده‌های عمومی به دلیل خشکی شدید شاسی، حرارت بالای کابین و صدای وحشتناک باد و گیربکس، چالش‌برانگیز و خشن است اما توانایی‌های مهندسی آن نشان‌دهنده آینده‌ای است که در آن تولید خودروها ارزان‌تر و بسیار بهینه‌تر صورت خواهد گرفت.

این چهار خودرو نشان می‌دهند که مهندسی و عملکرد خودروهای آمریکایی در بالاترین سطح خود قرار دارد. موستانگ GTD توانایی مهندسان را در خلق یک شاهکار از دل یک پلتفرم سنتی ثابت می‌کند، کوروت ZR1X مرزهای سوپرکارهای تولید انبوه را جابه‌جا کرده و لوسید سافایر نشان می‌دهد که آینده الکتریکی‌ها اصلاً کسل‌کننده نخواهد بود. تکنولوژی ساخت سه‌بعدی زینگر نیز نویدبخش دگرگونی در ساختار تولید خودروهای آینده است.

اندی پیلگریم، راننده باسابقه مسابقات، پس از تست این چهار خودرو اعلام کرد که فورد موستانگ GTD از تعادل شاسی خیره‌کننده‌ای برخوردار است و فرمان‌پذیری آن در حد خودروهای مسابقه‌ای واقعی است. او درباره لوسید سافایر اشاره کرد که با وجود وزن بالا و فاصله محوری زیاد، پایداری و چسبندگی لاستیک‌های پیرلی تروفئو RS در پیست شگفت‌انگیز بوده و خودرو تمایل جذابی به بیش‌فرمانی کنترل‌شده دارد. پیلگریم در مورد کوروت ZR1X و زینگر 21C معتقد بود که هر دو خودرو کشش و شتاب فوق‌العاده‌ای دارند اما برای پیست‌های پرپیچ‌وخم نیاز به چسبندگی بیشتری در محور جلو دارند تا از کم‌فرمانی آن‌ها در میانه پیچ‌ها کاسته شود.

 منبع: MotorTrend