مقایسه چهار سدان دنده دستی داخلی؛ دنا پلاس، شاهین پلاس، تارا V1P و پارس نوآ

اگر در حال حاضر با بودجه‌ای در حدود دو میلیارد تومان به دنبال یک سدان صفرکیلومتر در بازار خودروی کشور باشید، چهار گزینه اصلی شامل دنا پلاس دستی، تارا V1P، شاهین پلاس دستی و پارس نوآ را پیش رو دارید. خودروهایی که هرچند همگی پلت‌فرم‌های قدیمی و مشخصات فنی نزدیک به هم دارند اما درعین‌حال، هرکدام مزایا و معایب خاص خود را دارند که می‌تواند انتخاب را برای خریداران سخت کند. ازاین‌رو، قصد داریم در ادامه به بررسی و مقایسه کامل این چهار سدان وطنی بپردازیم تا اگر ناچار به انتخاب از بین این گزینه‌ها هستید، بتوانید بهترین انتخاب را داشته باشید. این مقایسه با بررسی دقیق مشخصات فنی، کیفیت سواری، تجربه رانندگی، امکانات رفاهی و تجربیات مالکان و کارشناسان نوشته شده تا راهنمای روشنی را برای انتخاب نهایی پیش روی خریداران قرار دهد.

دنا پلاس یکی از محبوب‌ترین محصولات ایران‌خودرو محسوب می‌شود که با پیشرانه‌ها و گیربکس‌های مختلفی تولید شده اما در حال حاضر نسخه دستی آن فقط با موتور EF7P تنفس طبیعی و گیربکس شش سرعته عرضه می‌شود. پیشرانه EF7P که نسخه ارتقاءیافته موتور EF7 محسوب می‌شود، بهبودهایی را در قسمت‌های مختلف مثل تجهیز به سیستم زمان‌بندی متغیر سوپاپ دوگانه تجربه کرده اما خروجی آن بدون تغییر باقی‌مانده و همچنان ۱۱۳ اسب بخار قدرت و ۱۵۵ نیوتن متر گشتاور تولید می‌کند. بااین‌حال، دنا پلاس تنها خودروی مقایسه ما است که پیشرانه متفاوتی با سه خودروی دیگر دارد و بیشترین گشتاور را ارائه می‌کند. دارد. گیربکس شش سرعته دستی نیز یکی دیگر از مزیت‌های کلیدی دنا پلاس محسوب می‌شود زیرا با افزودن دنده ششم، دور موتور در سرعت‌های بالا و مسیرهای جاده‌ای کاهش یافته و درنتیجه استهلاک پیشرانه و مصرف سوخت به شکل محسوسی کاهش میابد.

تجربه رانندگی و سواری با دنا پلاس تنفس طبیعی نشان می‌دهد که خودرو در شروع حرکت چالاکی مناسبی دارد و با اضافه شدن دنده ششم، آرامش کابین در بزرگراه‌ها و سرعت‌های بالا به‌خوبی حفظ می‌شود؛ فرمان‌پذیری خودرو به لطف سیستم برقی دقیق قابل‌قبول است اما سیستم تعلیق در عبور از دست‌اندازهای شهری کمی خشک عمل کرده و کوبش‌های خفیفی به سرنشینان منتقل می‌کند. از نقاط قوت بارز این مدل می‌توان به طراحی ظاهری عامه‌پسند، متریال داخلی نسبتاً قابل‌قبول در مقایسه با رقبا، امکانات رفاهی مناسب نظیر صندلی‌های برقی جلو و وجود دریچه تهویه برای سرنشینان عقب اشاره کرد که ارزش خرید آن را بالا می‌برد. در مقابل، این خودرو با نقاط ضعف بزرگی نظیر فضای محدود کابین به دلیل طراحی خاص داشبورد و صندلی‌ها، حساسیت بالای قطعات برقی، کیفیت ساخت و مونتاژ ضعیف و محدودیت شدید فضای سرنشینان عقب دست‌وپنجه نرم می‌کند. همچنین دنا پلاس قدیمی‌ترین پلت‌فرم را در بین این چهار خودرو دارد که به پژو ۴۰۵ بازمی‌گردد.

پس از مشکلات متعددی که پیشرانه توربوشارژ M15 به دنبال داشت، سایپا سرانجام توانست خط تولید پیشرانه ۱.۶ لیتری ۱۶ سوپاپ ME16 را راه‌اندازی کند که در اصل نسخه سیتروئن از همان پیشرانه آشنای TU5 پژو محسوب می‌شود. این موتور ابتدا فقط با گیربکس اتوماتیک ارائه شد اما به‌تازگی سایپا عرضه نسخه دستی شاهین پلاس را هم آغاز کرده است. موتور ME16 با ۱۱۱ اسب بخار قدرت و ۱۵۰ نیوتن متر گشتاور، خروجی بسیار نزدیکی به موتور TU5P دارد اما کمی گشتاور بیشتری تولید می‌کند. بااین‌حال، برخلاف محصولات ایران‌خودرو، در شاهین پلاس انتقال نیروی موتور توسط یک گیربکس پنج سرعته دستی انتقال پیدا می‌کند. در تجربه رانندگی با شاهین پلاس دستی، صندلی‌های راحت، دید مناسب به اطراف و عملکرد نرم فرمان برقی احساس مثبتی به راننده می‌دهند.

خودرو در تردد شهری به لطف فرمان‌پذیری سبک چابک به نظر می‌رسد اما ترکیب موتور تنفس طبیعی با گیربکس پنج سرعته و وزن سنگین‌تر شاهین، در سربالایی‌ها یا هنگام سبقت‌گیری‌های جاده‌ای نیازمند تخته کردن پدال گاز است و کشش خودرو در مقایسه با نسخه توربو یا حتی رقبایی مثل تارا ضعیف‌تر است هرچند کوبش‌های سیستم تعلیق در این مدل به‌خوبی جذب شده و سواری نرم‌تری نسبت به دنا ارائه می‌دهد. مهم‌ترین نقطه قوت شاهین پلاس، پلتفرم ایمن‌تر و مدرن‌تر آن نسبت به محصولات قدیمی سایپا و حتی ایران‌خودرو است و در طراحی هم خطوط بدنه جذاب‌تر و هماهنگ‌تری را به نمایش می‌گذارد. همچنین فضای داخلی جادار، ارگونومی خوب صندلی‌ها و امکانات مناسبی مثل ورود بدون کلید و استارت دکمه‌ای هم از دیگر نقاط قوت شاهین پلاس هستند. بااین‌حال، کیفیت متریال به داشبورد و رودری‌ها در برخی قسمت‌ها چندان جالب نیست و طراحی داخلی خودرو هم کاملاً رنگ و بوی کهنگی دارد.

تارا که بر پایه پلتفرم اصلاح‌شده پژو ۳۰۱ شکل گرفته، در بین سدان‌های ایران‌خودرو محصول بروزتری محسوب می‌شود. V1P نسخهٔ دستی این خودرو محسوب می‌شود و از پیشرانه محبوب TU5 پلاس با قدرت ۱۱۳ اسب بخار و گشتاور ۱۴۴ نیوتن متر بهره می‌برد. این مدل به گیربکس شش سرعته دستی مجهز است که هماهنگی خوبی با موتور دارد و تعویض دنده‌ها در آن به نرمی صورت می‌گیرد. تارا به لطف پلت‌فرم مدرن‌تر، رانندگی مطمئن و پایداری دارد. سیستم فرمان برقی بسیار نرم و دقیق است و خودرو در مانورهای ناگهانی و پیچ‌های تند به لطف سیستم کنترل پایداری الکترونیکی و کنترل کشش چسبندگی عالی به آسفالت نشان می‌دهد، درحالی‌که سیستم تعلیق تعادل خوبی میان نرمی و اسپرت بودن برقرار کرده است.

فضای پا و سر در کابین تارا به لطف فاصله بین دو محور مناسب، یکی از بهترین‌ها در کلاس خود است و صندوق عقب بزرگ آن سفرهای خانوادگی را بسیار آسان می‌کند. یکی از مشکلات تارا جانمایی نامناسب دکمه‌های شیشه‌بالابر بود که روی داشبورد قرار داشت اما در تیپ V1P این مشکل برطرف شده و دکمه‌ها به روی درها منتقل شده‌اند. بااین‌حال، طراحی ظاهری به‌ویژه در بخش چراغ‌های عقب و فرم اتاق نتوانسته نظر تمام سلیقه‌ها را جلب کند و سادگی بیش‌ازحد طراحی داشبورد و رودری‌ها با استفاده از پلاستیک‌های خشک و سیاه، حس اقتصادی بودن را به سرنشینان منتقل می‌کند. همچنین یکی از مشکلاتی که بسیاری از مالکان تارا داشته‌اند، کم کردن روغن است که به مشکل فراگیری در پیشرانه TU5P تبدیل شده است. همچنین ضعف ورق‌های بدنه خصوصاً در قسمت سقف و درها هم یکی دیگر از مشکلات اصلی تارا است.

پارس نوآ یا همان تندر ۹۰ ایرانی که توسط پارس‌خودرو توسعه یافته است، تلاشی برای زنده کردن خاطره خوش‌نامی و دوام فنی تندر ۹۰ با چهره‌ای به‌روزتر و پیشرانه‌ای وطنی است. بااین‌حال، در این خودرو خبری از پیشرانهٔ اصلی رنو نیست و جای آن را همان موتور ME16 سایپا گرفته است که در شاهین پلاس هم می‌بینیم و ۱۱۱ اسب بخار قدرت و ۱۵۰ نیوتن متر گشتاور دارد. انتقال نیروی پیشرانه هم از طریق همان گیربکس پنج سرعته دستی شاهین صورت می‌گیرد. این یعنی از پارس نوآ نباید انتظار دوام و کیفیت تندر 90 را داشت که نقطه قوت اصلی آن بود. بااین‌حال، یکی از نقاط قوت برجسته این محصول جدید، کیفیت سواری است زیرا سیستم تعلیق این خودرو بسیار نرم و کاملاً هماهنگ با جاده‌های ناهموار ایران طراحی شده است به‌طوری‌که ضربات دست‌اندازها به‌سختی به کابین راه پیدا می‌کنند و خودرو در عبور از پستی‌وبلندی‌ها آرامش قابل‌توجهی دارد.

هرچند به دلیل ارتفاع نسبتاً زیاد اتاق و تنظیمات تعلیق، در پیچ‌های تند خودرو بادی‌رول (حرکات گهواره‌ای بدنه) از خود نشان می‌دهد اما پایداری پلتفرم B0 رنو کاملاً اطمینان‌بخش عمل می‌کند. کابین فوق‌العاده جادار با دید به بیرون عالی و صندوق عقب بزرگ ۵۱۰ لیتری از دیگر مزایای رقابتی این خودرو برای خانواده‌ها محسوب می‌شوند. بااین‌وجود، پارس نوآ با ضعف‌های اساسی نیز روبه‌روست؛ طراحی ظاهری خودرو با وجود فیس‌لیفت انجام شده همچنان چارچوبی جعبه‌ای و سنتی دارد و نمی‌تواند با خطوط سیال و مدرن رقبا رقابت کند. علاوه بر این، داشبورد خودرو که از ساندرو گرفته شده، طراحی بسیار اقتصادی و ساده‌ای دارد که کاملاً کسل‌کننده است. کیفیت متریال کابین نیز پایین است سطح امکانات رفاهی و تجهیزات ایمنی آن نسبت به سه رقیب دیگر محدودتر است.

نتیجه‌گیری

هر چهار خودروی این مقایسه در حال حاضر در بازار کشور بین دو میلیارد و ۲۰۰ تا دو میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان قیمت دارند و اختلاف گران‌ترین خودرو یعنی شاهین پلاس با ارزان‌ترین خودرو یعنی تارا V1P زیر ۲۰۰ میلیون تومان است که می‌تواند تصمیم‌گیری را سخت کند. بااین‌حال، بر اساس جمیع جهات، جایگاه نخست به تارا دستی V1P تعلق می‌گیرد زیرا نه‌تنها ارزان‌ترین قیمت را دارد بلکه از پیشرانه کم‌استهلاک، گیربکس شش سرعته، پلتفرم مدرن‌تر، کابین جادار و پایداری قابل‌قبول در رانندگی بهره می‌برد. در رتبه دوم، شاهین پلاس قرار می‌گیرد که از طراحی ظاهری شکیل‌تر، کابین راحت، سواری نرم‌تر و بیشترین امکانات سود می‌برد، اما کشش ضعیف پیشرانه در سربالایی‌ها و گیربکس قدیمی از نقاط ضعف آن است. رتبه سوم به دنا پلاس می‌رسد که با وجود جذابیت ظاهری بیشتر و امکانات رفاهی کامل‌تر، به دلیل فضای محدود کابین در ردیف عقب، کوبش‌های تعلیق در رانندگی شهری و پلت‌فرم قدیمی، یک پله پایین‌تر از شاهین ایستاده است. درنهایت، پارس نوآ در جایگاه چهارم قرار می‌گیرد؛ خودرویی که هرچند در زمینه نرمی سیستم تعلیق و ارگونومی سواری جاده‌ای وارث خوبی برای تندر ۹۰ است اما طراحی قدیمی و ناهماهنگ، کمبود امکانات و داشبورد کسل‌کننده، آن را در رقابت تنگاتنگ با سایر سدان‌های این فهرست در رتبه آخر قرار می‌دهد.