زنبور زهرآگین؛ مروری بر تاریخچه دوج سوپربی به بهانه معرفی مدل جدید

پس‌ازآنکه گروه کرایسلر پیشرانه افسانه‌ای و مسابقه‌ای ۴۲۶ همی V8 را روی مدل‌های تولیدی خود گذاشت، خیابان‌ها و پیست‌های درگ عملاً به تسخیر محصولات این شرکت درآمدند. بااین‌وجود، کرایسلر در اواخر دهه ۱۹۶۰ میلادی متوجه شد که در پایین‌ترین رده از بازار ماسل کارها در حال واگذار کردن میدان به رقبا است. برای جبران این خلأ، دو زیرمجموعه دوج و پلیموث مأمور شدند تا هرکدام یک خودروی میان‌سایز اقتصادی بسازند و برای اولین بار در تاریخ، مستقیماً به رقابت با یکدیگر بپردازند.

پلیموث پروژه خود که رود رانر نام گرفت را بر پایه پلتفرم B-Body مدل بل‌ودر توسعه داد و دوج نیز با پیاده‌سازی همین فرمول روی کوپه کورونت، سوپربی را متولد کرد؛ خودرویی که از نظر ابعاد بسیار شبیه به رقیب بود و تنها ۲۵ میلی‌متر فاصلهٔ محوری بیشتری داشت. سوپربی نسبت به رود رانر به تغییرات ظاهری ظریفی مثل جلوپنجره مشکی مات، محفظهٔ داخلی بزرگ‌تر چرخ‌های عقب و البته نوارهای گرافیکی معروف زنبورعسل روی بدنه مجهز شده بود. در کابین خودرو نیز شاهد استفاده از موکت‌کاری سراسری، صندلی‌ها و پنل‌های در با روکش وینیل بودیم. بااین‌حال، دوج برخلاف رقیب، آپشن‌هایی مثل دسته‌دنده حرفه‌ای هرست (مخصوص مدل‌های چهار سرعته دستی) و صفحه آمپر اسپرت برگرفته از چارجر را روی سوپربی نصب کرد که درنهایت قیمت پایه آن را به ۳,۰۲۷ دلار رساند؛ رقمی که تنها ۱۳۱ دلار از رود رانر گران‌تر بود.

سوپربی به‌صورت استاندارد با یک پیشرانهٔ ۶.۳ لیتری مگنوم V8 با قدرت ۳۳۵ اسب بخار عرضه می‌شد که از سرسیلندرها، میل‌سوپاپ و سیستم مکش موتور بزرگ‌تر موتور ۴۴۰ بهره می‌برد. این مدل اقتصادی در کنار سیستم تعلیق سنگین و ترمزهای کاسه‌ای ارائه شد و برای پایین نگه داشتن قیمت، خبری از تجهیزات لوکسی مثل ترمزهای دیسکی جلو، تهویه مطبوع یا کروز کنترل در لیست آپشن‌ها نبود. نکته جالب اینجاست که دوج پیشرانه قدرتمند ۷ لیتری همی را هم در لیست سفارش‌ها گذاشت اما ازآنجاکه این آپشن تقریباً هزار دلار به قیمت پایه اضافه می‌کرد، فلسفه اصلی ساخت یک ماسل کار ارزان‌قیمت را زیر سؤال می‌برد. بااین‌وجود، دوج توانست ۱۲۵ دستگاه سوپربی مجهز به موتور همی را در سال ۱۹۶۸ به همراه ۷,۷۰۰ مدل استاندارد به فروش برساند.

ازآنجاکه رود رانر در سال ۱۹۶۸ توانسته بود با اختلاف زیادی سوپربی را در فروش شکست دهد، دوج چاره‌ای نداشت جز اینکه مدل سال ۱۹۶۹ خود را بسیار جذاب‌تر راهی بازار کند. سوپربی جدید که حالا علاوه بر نسخه کوپه معمولی، در نسخهٔ دودر هاردتاپ (بدون ستون B) هم قابل سفارش بود، همچنان موتور ۶.۳ لیتری مگنوم را به‌عنوان گزینه استاندارد حفظ کرد اما در اواسط سال موتور شگفت‌انگیز ۷.۲ لیتری با کاربراتور شش دهنه را به همراه موتور همی در لیست سفارش‌ها قرار داد. این پیشرانه جدید ۳۹۰ اسب بخار قدرت و ۶۶۴ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد و پکیج آن شامل سیستم تعلیق ارتقاءیافته با استانداردهای همی، اکسل دانا ۶۰، گیربکس سنگین و کاپوت فایبرگلاس مشکی مات با بزرگ‌ترین هواکش‌های بازار می‌شد. همین تغییرات باعث شد آمار فروش سوپربی در سال ۱۹۶۹ با جهشی خیره‌کننده به حدود ۲۶ هزار دستگاه برسد.

هرچند موفقیت سال ۱۹۶۹ دلگرم‌کننده بود اما فروش سوپربی همچنان کمتر از رود رانر بود و درنتیجه، دوج برای سال ۱۹۷۰ دوباره سراغ تغییر ظاهر سوپربی رفت. این خودرو به جلوپنجره دوتکه جدیدی مجهز شد که قرار بود تداعی‌کننده بال‌های زنبورعسل باشد اما متأسفانه از دید خریداران بسیار عجیب‌وغریب به نظر می‌رسید. هم‌زمان با این طراحی بحث‌برانگیز، افزایش هزینه‌های بیمه هم مزید بر علت شد تا فروش با افت شدیدی به ۱۵,۵۰۶ دستگاه سقوط کند. باوجوداین چالش‌ها، دوج در سال ۱۹۷۱ سوپربی را به خانواده چارجر منتقل کرد تا به‌عنوان ارزان‌ترین عضو این خانواده به حیات خود ادامه دهد. در این نسخه جدید، یک موتور ۵.۶ لیتری با قدرت ۲۷۵ اسب بخار به‌عنوان پیشرانهٔ زیر کاپوت قرار گرفت اما با تداوم افت فروش و بحران‌های بعدی، پرونده این نام بزرگ درنهایت بسته شد.

پس از سال ۱۹۷۱، برای چند دهه خبری از نام سوپربی در سبد محصولات دوج نبود تا اینکه در نمایشگاه دیترویت ۲۰۰۶ چارجر سوپربی جدید معرفی شد. این مدل که بر پایهٔ چارجر SRT8 ساخته شده بود، صرفاً یک پکیج ظاهری با رنگ خاص زرد، کاپوت مشکی و برچسب‌های روی گلگیر بود و از همان پیشرانهٔ استاندارد ۶٫۱ لیتری V8 چارجر SRT8 با ۴۲۵ اسب بخار قدرت استفاده می‌کرد. پس‌ازاین نیز دو بار دیگر شاهد عرضهٔ چارجر سوپربی در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۲۳ بودیم ولی آن‌ها هم بیشتر پکیج‌های ظاهری بودند و ارتقاء فنی به دنبال نداشتند.

دوج حالا دوباره به فکر احیای نام سوپربی افتاده ولی این بار بازگشت این نام جذاب و تاریخی بسیار جدی‌تر صورت گرفته است زیرا برخلاف چارجرهای سوپربی قبلی، این مدل جدید ارتقاءهای فنی بزرگی را نسبت به چارجر اسکات‌پک استاندارد تجربه کرده که مهم‌ترین آن‌ها افزایش قدرت موتور به ۶۰۰ اسب بخار، ارتقاء سیستم خنک‌کننده، تقویت ترمزها و بهبود سیستم تعلیق است تا توانمندترین سوپربی تاریخ خلق شود ولی متأسفانه برخلاف مدل‌های قبلی، خبری از پیشرانهٔ V8 همی نیست و چارجر سوپربی از همان موتور ۳ لیتری شش سیلندر خطی توئین توربوی هوریکین استفاده می‌کند.