بررسی تویوتا بیزد؛ جهش بزرگ، اما نه انقلابی
اولین تلاش جدی تویوتا برای ورود به جریان اصلی خودروهای تمامبرقی، یعنی بیزد۴ایکس با نامی دستوپاگیر و حسوحال یک محصول کمیتهای، چندان دلنشین نبود. حالا مدل ۲۰۲۶ با نام سادهتر بیزد از راه رسیده و پرسش اصلی این است که آیا تغییر نام، بهتنهایی میتواند چیزها را بهتر کند یا نه.
تویوتا برای سال ۲۰۲۶ کاری کرده که در صنعت خودرو کمتر دیده میشود، چون دستکم بهصورت غیرمستقیم پذیرفته که از مسیر قبلیاش در بیزد۴ایکس فاصله گرفته و آن خودرو به کار نیاز داشته است. همراه با این نام سادهتر، بهبودهای معناداری در برد حرکتی، عملکرد شارژ، توان خروجی، پالایش کلی و کاربری کابین دیده میشود. تویوتا هنوز هم علاقهای به ساخت یک «گوشی هوشمند غلتان با فرمان» ندارد و همین رویکرد، برخلاف بعضی خودروسازان دیگر، به بنبست نرسیده است. بیزد اکنون آنقدر رقابتی شده که خریدار میتواند آن را به این دلیل انتخاب کند که واقعا میخواهد، نه فقط چون نمایشگاه یکی از آنها را دمدست دارد.
طراحی بیرونی بیزد۴ایکس اولیه بیش از حد شلوغ بود، با خطوط شکسته و پنلهای متضادی که انگار ماموریت داشتند هرچه میشود روی یک کراساوور جا بگیرند. نسخه ۲۰۲۶ این اغراق را آرامتر کرده، بیآنکه کاملا از زبان آیندهگرایانه دست بکشد. نمای جلو تمیزتر شده، چراغها تیزتر به نظر میرسند و کل خودرو یکپارچهتر دیده میشود؛ با این حال، هنوز با راو ۴ اشتباه گرفته نمیشود و احتمالا همین نکته هدف تویوتا بوده است. این برند میخواهد عابران بفهمند خودرو برقی است، اما نه به شکلی که انگار برای قسمت بعدی یک فیلم علمی-تخیلی تست بازیگری میدهد.
تناسبات بدنه همچنان منطقی ماندهاند. برخلاف بسیاری از خودروهای برقی که وانمود میکنند کوپه هستند، در حالیکه بهوضوح کراساوورند، بیزد روی کارایی تمرکز میکند. خط سقف برای سرنشینان بزرگسال فضای کافی میگذارد، محفظه بار واقعا کاربردی بهنظر میرسد و دید بیرونی هم همچنان عالی باقی مانده است. همین انتخابها باعث میشود خودرو از همان ابتدا با همان منطق آشنای تویوتا جلو برود؛ منطقِ نهچندان نمایشی، اما حسابشده و مناسب استفاده روزمره.
یکی از بزرگترین انتقادها به مدل قبلی این بود که در شتابگیری چندان پرشور نبود. اگر پدال گاز را فشار میدادید، واکنشش چیزی شبیه کسی بود که عصر جمعه مشغول چککردن ایمیلهاست. تویوتا به این ایراد پاسخ داده و حالا نسخه دوموتورهی چهارچرخمحرک بیش از ۳۳۰ اسببخار، معادل ۲۴۳ کیلووات، قدرت تولید میکند؛ عددی که آن را بهمراتب چابکتر از قبل کرده است. بیزد سرانجام با اطمینانی شتاب میگیرد که از یک خودروی برقی مدرن انتظار میرود. البته قرار نیست گردنتان را به عقب بکوبد، اما دیگر برای کندترین ادغام در بزرگراه با پریوس رقابت نمیکند.
نسخه دیفرانسیل جلو همچنان قهرمان بهرهوری باقی مانده و چهارچرخمحرک، کشش بیشتر و نیروی محسوستری به همراه دارد. بله، بهتر است همان نسخه چهارچرخمحرک را بگیرید. تویوتا هم بهخوبی میداند که بیشتر خریداران فقط شتابی نرم و بیدردسر برای ورود به بزرگراه یا سبقت از خودروهای کندتر میخواهند. بیزد دقیقا همین را ارائه میدهد و فراتر از آن نمیرود؛ نه بیشتر، نه کمتر.
نگرانی از برد حرکتی در صنعت خودروهای برقی کمتر شده، اما اولین تلاش تویوتا از چند رقیب عقبتر میماند. برای ۲۰۲۶، باتری بزرگتر، مدیریت حرارتی بهتر و بهرهوری بالاتر، بیشینه برد را به حدود ۳۱۴ مایل، برابر با ۵۰۵ کیلومتر، رساندهاند؛ البته این عدد بسته به تیپ و قوای محرکه تغییر میکند. این پیشرفت قابل توجهی است و بیزد را درست در میانهی این سگمنت قرار میدهد. مانند بیشتر خودروهای برقی که راندهام، برد اعلامی سازمان حفاظت محیطزیست در دنیای واقعی معمولا حدود ۲۰ درصد کمتر از عدد تبلیغشده به واقعیت نزدیک میشود.
تویوتا عملکرد شارژ سریع مستقیم جریان را هم ارتقا داده است. زمان شارژ بهتر شده، چون پیششرطیسازی باتری و مدیریت حرارتی بهروز شده باعث میشوند سلولها وقتی به شارژر میرسید، واقعا برای پذیرش نرخهای بالای شارژ آماده باشند. با این حال، این بیشتر شبیه عقبماندگی در حال جبران است تا نوآوری. بیشتر رقبا سالها پیش این مسئله را حل کرده بودند. افزودهشدن درگاه استاندارد شارژ آمریکای شمالی، یا همان نیکس، حتی شاید مهمتر هم باشد، چون مالکان را به شبکه سوپرشارژر تسلا متصل میکند و از نظر تئوری، راحتی شارژ را در سراسر آمریکای شمالی بالا میبرد.
در کابین، بیزد فورا آشنا بهنظر میرسد. تویوتا تلاش نکرده داشبورد را از نو اختراع کند یا مثل ادای احترام به استیو جابز همهچیز را یکدست و مینیمال بسازد. ارگونومی همانطور که از تویوتا انتظار میرود، منطقی است. دکمهها، کنترلهای فیزیکی و نمایشگرهای لمسی کنار هم کار میکنند. شاید بهترین چینش ممکن نباشند، اما فهمیدنشان ساده است. صفحهنمایش دیجیتالِ بالابردهشده هنوز روی داشبورد جای گرفته، اما بهلطف اصلاحات جزئی در موقعیت نشستن و فضای تنظیم فرمان، دید بهتر شده است. بیزد۴ایکس قبلا هم بد نبود، اما بیزد جدید از آن هم بهتر عمل میکند.
در جاده، تعلیق بیزد راحتی سواری را بر نمایشهای هیجانانگیز در پیچها ترجیح میدهد. خودرو ناهمواریهای آسفالت را بهخوبی جذب میکند و در عین حال کنترل بدنهاش آنقدر حفظ میشود که حس شناوری آزاردهنده ایجاد نشود. فرمان دقیق است، هرچند پیام زیادی به راننده منتقل نمیکند، اما برای چنین خودرویی همین هم کاملا مناسب است. کابین نیز نسبت به قبل بهوضوح ساکتتر شده و صدای جاده و بزرگراه کمتر وارد فضای داخلی میشود.
تویوتا همچنین بهصورت آرام و پیوسته مجموعه ایمنی سفتی سنس را بهتر کرده است. نویسنده در چند خودروی اخیر هم به این موضوع اشاره کرده بود، اما در همین بیزد جدید بیش از همه به چشم میآید. کروز کنترل تطبیقی رفتار طبیعیتری دارد، نگهداشتن خودرو در مسیر از تکانهای رفتوبرگشتی اضافی بین خطوط پرهیز میکند و سامانههای ترمز اضطراری هم کمتر دچار هشدارهای اشتباه میشوند. همین ریزهکاریها در تجربه روزمره اثر بزرگی میگذارند و شخصیت آشنای تویوتا را پررنگتر میکنند.
تویوتا بیزد ۲۰۲۶ انقلابی نیست و شاید همین نکته، paradoxically، دلیل خوبی برای جورشدن آن با نشان تویوتا باشد. بهجای دنبالکردن ترفندهای عجیب، شتابهای افراطی یا داشبوردهایی الهامگرفته از کاتالوگهای آیکیا، تویوتا روی ساخت یک کراساوور برقی متمرکز شده که فقط کارش را درست انجام میدهد. بیزد۴ایکس اصلی اغلب شبیه حضور اجباری در کلاس بود، اما بیزد ۲۰۲۶ دستکم نشان میدهد تویوتا واقعا میخواهد آنجا باشد.
بیزد هنوز هم در این بخش از بازار یک گلسرسبد نیست و قطعا در آزمونهای مقایسهای همه را پشت سر نمیگذارد. با این حال، برای خانوادههایی که یک کراساوور برقی قابل اعتماد، راحت و خوشساخت میخواهند که نیاز نباشد هر بار برای توضیح دادن غرابتهایش وقت بگذارند، تویوتا بیزد ۲۰۲۶ ارزش توجه دارد. در نهایت، بیزد را باید نخستین تلاش واقعی تویوتا برای یک خودروی برقیِ قابلعرضه دانست؛ تلاشی که به فهرستی روبهرشد از خودروهای برقی با نشان تویوتا و لکسوس انجامیده و همه آنها از این مسیر اولیه بهتر شدهاند.
شما درباره جهش تویوتا بیزد چه فکر میکنید؟