جنسن نامی را که سالها در حافظهی خودرودوستان مانده، دوباره به جاده و پیست میآورد؛ البته نه با یک بازسازی ساده، بلکه با پروژهای که از همان ابتدا برای نسل تازه طراحی شده و قرار است بعدا به خانوادهای کامل از مدلهای متنوع برسد. خروجی فعلی، Interceptor GTX، هنوز مجاز به تردد جادهای نیست و نقش یک نمونهی پیشتولید و آزمایشی را بازی میکند، اما همین نسخه تصویر روشنی از مسیر آیندهی جنسن ارائه میدهد.
بهگزارش Autocar، جنسن اینترنشنال اتوموتیو که از سال ۲۰۱۰ روی بازسازی و تکامل اینترسپتورهای کلاسیک و قدیمی کار کرده، حالا حق مالکیت نام اینترسپتور را هم در اختیار دارد و GTX را بهعنوان الگوی یک اینترسپتور کاملا جدید معرفی کرده است. هدف نهایی، ساخت یک گرندتورر چهارسرنشینهی تولید محدود گرانقیمت برای استفادهی جادهای در سالهای آینده خواهد بود.
این مسیر از یک تصمیم غیرمعمول شروع شده است. معمولا خودروسازها اول نسخهی جادهای را میسازند و بعد سراغ مدلهای تیزتر میروند، اما جنسن راه برعکس را برگزیده. دلیلش هم صرفا نمایشی نیست. مدیرعامل جنسن اینترنشنال، دیوید دوران، توضیح میدهد که حذف تجهیزاتی مثل تهویهی پیچیده، شیشههای تولیدی و پنجرههای موتوردار، پروژهی پیستی را سریعتر و کمهزینهتر میکند و در عین حال همان خودرو به سکوی آزمایش فنی و فروش محدود هم تبدیل میشود.
GTX بخشی از یک نقشهی سهمرحلهای است. در بالاترین سطح، همین نسخهی پیستمحور GTX قرار دارد. پایینتر از آن، GTR تعریف شده که ظاهری آرامتر و ماهیتی نزدیکتر به جاده خواهد داشت. پایهی خانواده هم به Interceptor GT تعلق میگیرد؛ یک گرندتورر لوکس جادهای که قرار است نقش نسخهی اصلی و عمومیتر را بازی کند.
برای GTX یک شاسی و بدنهی تمامآلومینیوم وجود دارد که از صفر طراحی شده و با پلتفرم هیچ خودروی دیگری مشترک نیست. طول خودرو حدود ۵٫۵ متر و عرض آن نزدیک به ۲ متر اعلام شده؛ ابعادی که آن را در قامت یک کوپهی بزرگ و چهارسرنشینه مشابه استون مارتین ونتیج قرار میدهد. جنسن عمدا از مسیر دو نفرههای فوقسریع فاصله گرفته تا به روح اصلی اینترسپتور، یعنی یک گرندتورر بزرگ و مجلل، وفادار بماند.
انتخاب آلومینیوم هم تصادفی نبوده است. بدنه و شاسی از همین جنس ساخته شدهاند تا هم امکان اصلاحات آسانتر باشد و هم حس و کیفیت سواری یک گرندتورر واقعی حفظ شود. برای تعلیق، جنسن از جناغیهای دوبل آلومینیومی در هر چهار چرخ و کمکفنرهای نیتـرون استفاده کرده است. چنین ترکیبی قرار است از همان ابتدا حس جادهای بودن را در نسخهی آینده تقویت کند، حتی اگر GTX فعلا روی پیست زندگی کند.
مهمترین بخش داستان، البته موتور است. GTX از یک ۶٫۸ لیتری V8 با مبنای ساخت جنرال موتورز استفاده میکند که در تگزاس توسط Late Model Engines بازمهندسی شده است. یک سوپرشارژر ۲٫۶۵ لیتری، توان خروجی را به ۹۶۰ اسببخار میرساند. جنسن میگوید این پیشرانه میتواند تا ۱۲۰۰ اسببخار هم ظرفیت داشته باشد و بیش از ۱۱۰۰ پوند-فوت گشتاور معادل ۱۴۹۰ نیوتنمتر تولید کند.
قدرت به چرخهای عقب میرسد و مسیر انتقال نیرو از یک میلگاردان فیبرکربنی و آرایش ترنساکسل میگذرد. گیربکس، ششسرعتهی ترتیبی و مخصوص موتوراسپرت است و راننده میتواند با پدل یا اهرم وسط کنسول دنده عوض کند. برای مدلهای جادهای آینده هم دو گزینه روی میز مانده است، یک گیربکس دستی H-pattern یا یک خودکار هشتسرعته، بسته به سلیقهی مشتریان.
اینترسپتور برای پیست ساخته شده، اما از منطق یک محصول کاربردی هم دور نمانده است. ترمزها فولادیاند، نه کامپوزیتی، تا نگهداری سادهتر شود. تایرها هم Michelin Pilot Sport شیاردار هستند، نه اسلیک، تا خودرو برای رانندگان کمتجربهتر قابلپیشبینیتر باشد. وزن خودرو با همهی مایعات به ۱۶۶۰ کیلوگرم میرسد و توزیع وزن آن ۴۹ به ۵۱، یعنی کمی متمایل به عقب، اعلام شده است.
طراحی بیرونی عمدا به اینترسپتور کلاسیک اشاره دارد، اما در دام بازسازی صرف نمیافتد. فرم C-pillar، خط کاپوت و امتداد انتهای بدنه یادآور مدل قدیمیاند، با این تفاوت که همهچیز مدرنتر و تیزتر تفسیر شده است. بخشهای آبی بدنه از آلومینیوم دستساز ساخته شدهاند و قطعاتی مثل دریچههای سهبعدی، چراغهای LED عقب با نشان J، نشانهای تیتانیومی و خروجیهای اگزوز تیتانیومی هم در نما دیده میشوند.
در آیرودینامیک، GTX بیپرده عمل میکند. بال عقب بزرگ سبک GT3 بهتنهایی ۳۵۰ کیلوگرم داونفورس تولید میکند. کف خودرو تخت است و دیفیوزر دوسطحی بزرگ در عقب نصب شده. پنجرهها از پلیکربنات هستند و رینگهای ۲۰ اینچی فورجشدهی ووسن سوئیس روی خودرو قرار گرفتهاند. داخل کابین هم حالوهوای مسابقهای حفظ شده، اما از ظرافت بینصیب نمانده است؛ چرم آلکانتارا، دو صندلی فیبر کربنی، رولکیج تاییدشدهی فدراسیون جهانی اتومبیلرانی (FIA) و نمایشگر MoTeC برای دادهبرداری، از جمله تجهیزات آن هستند.
جنسن میگوید GTX یک «نمونهی پیشرفته» است، نه صرفا یک ماکت نمایشی. پس از رونمایی، فاز دوامسنجی و آزمونهای میدانی آغاز میشود و خودرو باید هفتهها و ماهها روی پیست و باندهای آزمایشی کار کند تا داده جمع کند. قیمت هم کموبیش مشخص شده و حدود یک میلیون دلار است!
توسعهی پروژه هنوز به سرمایهگذار و شریک فنی نیاز دارد، اما تا همینجا هم جنسن به خوبی توانسته از یک برند ورشکسته، جدا شود. تولید محدود در بنبری انگلیس برنامهریزی شده و حتی امکان ساخت در محلهای دیگر هم رد نشده، ولی مسیر بعدی روشن مانده است؛ ابتدا GTX، بعد GTR و در نهایت GT جادهای. پرسش اصلی این نیست که آیا اینترسپتور برمیگردد یا نه. مسئله، شکل نهایی بازگشت و مدلهای متنوع است.