پرش به محتوای اصلی

چرا دورسنج دیجیتال لکسوس LFA یک ضرورت فنی نبود؟

مطالعه ۲ دقیقه
نمای داخلی و داشبورد خودروی اسپرت لکسوس LFA (Lexus LFA) با فرمان کربن

باور عمومی درباره‌ی ناتوانی عقربه‌های مکانیکی در همراهی با دور موتور لکسوس LFA، بیش از آنکه یک حقیقت مهندسی باشد، شایعه‌ای جذاب است.

سال‌ها است که میان علاقه‌مندان خودرو این باور رواج دارد که پیشرانه‌ی ده‌سیلندر لکسوس LFA آن‌قدر سریع دور می‌گرفت که هیچ عقربه‌ی مکانیکی توان همراهی با شتاب آن را نداشت.

بررسی‌های فنی نشان می‌دهد اگرچه موتور این سوپراسپرت در مدت ۰٫۶ ثانیه از حالت سکون به ردلاین ۹ هزار دور بردقیقه می‌رسید، اما انتخاب نمایشگر دیجیتال حاصل یک تصمیم هوشمندانه برای شخصی‌سازی بصری و الهام از فرمول یک بود، نه یک محدودیت فنی غیرقابل‌حل.

به‌گزارش کارباز، مهندسان تویوتا قطعات متحرک داخلی موتور را از تیتانیوم و آلومینیوم فورج‌شده ساختند تا اینرسی دورانی به کمترین میزان ممکن برسد. با وجود شتاب فوق‌العاده‌ی این پیشرانه، استفاده از سرووموتورهای پرسرعت و میکروکنترلرهای پیشرفته به عقربه‌های فیزیکی نیز اجازه می‌داد پابه‌پای دور موتور حرکت کنند؛ کمااینکه سوپراسپرت‌های هم‌دوره‌ی لکسوس نظیر فراری 458 ایتالیا و پورشه کاررا GT با پیشرانه‌های دوربالای مشابه از دورسنج مکانیکی استفاده می‌کردند.

تویوتا قصد داشت تجربه‌ای احساسی و نزدیک به خودروهای مسابقه‌ای برای راننده خلق کند. دورسنج دیجیتال لکسوس نه‌تنها رنگ پس‌زمینه را بر اساس حالت رانندگی تغییر می‌داد، بلکه با قابلیت‌هایی مانند حلقه متحرک مکانیکی، نمایشگر ثانویه‌ی تنظیمات، نورپردازی مخصوص تعویض دنده و ثبت ردپای آخرین دور موتور، فراتر از توانایی‌های یک نشانگر آنالوگ ساده عمل می‌کرد.

به نظر شما صفحه کیلومترهای تمام‌دیجیتال امروزی توانسته‌اند هیجان عقربه‌های آنالوگ قدیمی را زنده نگه دارند؟ دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.

مقاله رو دوست داشتی؟
نظرت چیه؟

به محتوای این مطلب چه امتیازی میدی؟

نظر شما برامون مهمه و به بهتر شدن کیفیت مطالب کمک می‌کنه.

۱ - بسیار بد۱۰ - بسیار خوب

نظرات