پنج مرسدس بنزی که کمتر از ارزش واقعی خود موردتوجه قرار گرفتند

مرسدس بنز یکی از مشهورترین خودروسازان تاریخ و همچنین یکی از قدیمی‌ترین شرکت‌های خودروسازی جهان است؛ شرکتی که ریشه‌های آن به کارل بنز بازمی‌گردد؛ زمانی که او در دهه ۱۸۹۰ به این نتیجه رسید که موتورهای درون‌سوز می‌توانند جایگزین بهتری برای اسب‌ها باشند.

در طول تاریخ طولانی این شرکت، پیدا کردن خودرویی که بتوان آن را به معنای واقعی کلمه بد دانست، کار آسانی نیست؛ برخلاف خودروهایی مانند پونتیاک آزتک که از همان ابتدا چندان مطلوب نبودند. در واقع، ماجرا کاملاً برعکس است و کاتالوگ گسترده مرسدس بنز مملو از خودروهایی است که با نگاه به گذشته، مشخص می‌شود بسیار بهتر از چیزی بوده‌اند که در زمان عرضه تصور می‌شد.

در هر حراجی مرسدس بنز، احتمالاً تعداد زیادی رودستر کلاسیک و مدل‌های AMG با قدرت‌های عجیب‌وغریب خواهید دید؛ اما بعید است نسل اول مرسدس بنز M-Class را پشت شیشه‌های ضدگلوله موزه‌ها یا با قیمت‌های چندین میلیون دلاری در حراجی‌ها ببینید؛ جایگاهی که برخی دیگر از مدل‌های این برند به آن دست یافته‌اند. مردم آمریکا نخستین بار در سال ۱۹۹۷ و با حضور M-Class در فیلم دنیای گمشده: پارک ژوراسیک با این خودرو آشنا شدند؛ خودرویی که در طول فیلم گرفتار مجموعه‌ای از حوادث مرتبط با دایناسورها شد؛ اما در دنیای واقعی، M-Class یک شاسی‌بلند جمع‌وجور و راحت با قابلیت‌های آفرود بود که در مقایسه با شاسی‌بلندهای عظیم و وانت‌ مانند آن دوران، ظاهر و شخصیت اغراق‌آمیزی نداشت.

رودسترهای سری SL مرسدس بنز همیشه نمونه‌ای از بهترین چیزهایی بوده‌اند که این برند برای ارائه داشته است. مدل 300 SL دهه ۱۹۵۰ اغلب به‌عنوان یکی از زیباترین خودروهای تاریخ شناخته می‌شود و همین خودرو الهام‌بخش مرسدس SLS AMG افسانه‌ای شد.

با ورود به دهه ۱۹۹۰، مرسدس نسل جدید SL را با کد داخلی R 129 معرفی کرد. این نسل که از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۱ تولید شد، نسبت به خطوط کشیده و منحنی‌های نرم نسل‌های قبلی تفاوت قابل‌توجهی داشت. منتقدان ظاهر آن را دوست نداشتند و حتی آن را به یک بیل فایبرگلاسی تشبیه می‌کردند، نه یک رودستر آلمانی.

فارغ از ظاهر، نسخه پایه 300 SL در نخستین سال تولید خود به یک موتور شش سیلندر با قدرت ۱۹۰ اسب‌بخار مجهز بود و می‌توانست در ۹.۳ ثانیه از صفر به 97 کیلومتر بر ساعت برسد. این رقم چندان چشمگیر نیست، اما ترکیب گیربکس دستی با وزن نسبتاً پایین SL، رانندگی سرگرم‌کننده‌ای را در جاده‌های پرپیچ‌وخم فراهم می‌کرد.

با این حال، از سال ۱۹۹۲ موتور V12 نیز برای این خودرو در دسترس قرار گرفت؛ پیشرانه‌ای که ۳۹۴ اسب‌بخار قدرت تولید می‌کرد و SL را در ۶.۱ ثانیه به سرعت 97 کیلومتر بر ساعت می‌رساند؛ رقمی که بیش از ۳۰ سال پیش بسیار سریع محسوب می‌شد. علاوه بر موتور بزرگ V12، این نسل از SL یک ویژگی ایمنی جالب نیز داشت: رول‌بارهای خودکار که در صورت تشخیص واژگونی خودرو، به‌سرعت از پشت صندلی‌ها خارج می‌شدند تا از سرنشینان محافظت کنند.

هنگام صحبت درباره ون‌های کاربردی، مرسدس بنز معمولاً نخستین برندی نیست که به ذهن می‌رسد. زمانی که این ون در سال ۲۰۰۱ وارد بازار آمریکا شد، حتی با نشان مرسدس بنز نیز عرضه نمی‌شد و تا سال ۲۰۱۰ با نشان‌های دوج و فریتلاینر فروخته شد؛ سپس ستاره سه‌پر مرسدس بار دیگر روی جلوپنجره آن قرار گرفت.

اسپرینتر در تمام نسل‌ها و نسخه‌های خود یکی از معدود خودروهایی است که می‌تواند در یک نسخه نقش اتوبوسی برای جابه‌جایی سالمندان را ایفا کند و در نسخه‌ای دیگر، تمام موجودی یک فروشگاه لوازم لوله‌کشی را برای یک پروژه کاری حمل کند.

این ون در طیف گسترده‌ای از بدنه‌ها عرضه شده است؛ از نسخه‌های شاسی ‌کابین برای تبدیل شدن به کامیون‌های باری گرفته تا ون‌های باری با سقف بلند برای مشاغل فنی و نسخه‌های چندسرنشین. موتورهای دیزلی آن در نسل‌های مختلف چندان سریع نبوده‌اند، اما وقتی درآمد شما بر اساس ساعت کار محاسبه می‌شود، سرعت چندان اهمیتی ندارد.

مرسدس بنز همچنان اسپرینتر را تولید می‌کند و این خودرو را می‌توان با فاصله محوری ۱۷۰ اینچی و سیستم چهارچرخ محرک سفارش داد. شاید ظاهر آن تا حدودی شبیه یک نهنگ سفید باشد، اما از نظر توانایی حمل بار، تقریباً می‌تواند هر چیزی را با خود جابه‌جا کند.

رودستر SL معمولاً تمام توجهات را در میان خودروهای اسپرت مرسدس بنز به خود اختصاص می‌دهد، اما این موضوع به معنای آن نیست که رودستر کوچک‌تر SLK ارزش چندانی نداشته باشد؛ حتی اگر مرسدس دیگر آن را تولید نمی‌کند.

این رودستر کوچک نخستین بار در سال ۱۹۹۶ معرفی شد و تا سال ۲۰۰۰ امکان سفارش آن با نسخه AMG و موتور V6 سوپرشارژ با قدرت ۳۴۹ اسب‌بخار فراهم شد. چنین قدرتی در خودرویی با وزن تقریباً ۱۴۰۶ کیلوگرم واقعاً هیجان‌انگیز بود.

SLK برای مدل سال ۲۰۰۵ بازطراحی شد و ظاهر آن تقریباً شبیه نسخه کوچک‌شده‌ای از مرسدس مک لارن SLR بود؛ به‌خصوص در قسمت جلو و جلوپنجره‌ای که نشان مرسدس را در خود جای داده بود. نسخه AMG این نسل نیز به یک موتور V8 مجهز شد که ۳۵۵ اسب‌بخار قدرت را به چرخ‌های عقب منتقل می‌کرد.

SLK در واقع بسیاری از ویژگی‌های جذاب SL را در ابعادی کوچک‌تر و جمع‌وجورتر ارائه می‌کرد؛ چیزی شبیه یک رودستر میاتا، اما با مهندسی و شخصیت آلمانی. سال ۲۰۱۶ آخرین سال تولید این مرسدس کوچک بود و با توجه به حرکت این برند به سمت خودروهای برقی و کاهش اخیر تنوع محصولات، بعید به نظر می‌رسد مشتریان در آینده نزدیک دوباره شاهد یک رودستر کوچک مشابه SLK از سوی مرسدس بنز باشند.

مرسدس بنز متریس یکی دیگر از خودروهای ستاره‌دار مرسدس بنز است که همیشه آن‌طور که باید موردتوجه قرار نگرفته است. در همان ابتدا این خودرو می‌توانست به‌صورت یک مینی‌ون هشت‌نفره سفارش داده شود و همین موضوع باعث می‌شد برای حمل سرنشینان از بسیاری از شاسی‌بلندهای بسیار بزرگ‌تر نیز کاربردی‌تر باشد.

از سوی دیگر، ون‌های متریس فرمان‌راست که در کارولینای جنوبی تولید می‌شدند، در برخی مناطق توسط سرویس پستی ایالات‌متحده برای حمل و توزیع نامه مورد استفاده قرار گرفتند. همین مسئله متریس را به یکی از کاربردی‌ترین ون‌های کامپکت موجود در بازار تبدیل کرده بود.

خود ون در واقع نسخه کوچک‌شده‌ای از اسپرینتر محسوب می‌شد؛ خودرویی برای کسانی که به ون بزرگی با فضای بار بسیار زیاد نیاز نداشتند. متریس علاوه بر نسخه‌های متعارف ون باری و مینی‌ون، می‌توانست از کارخانه با تجهیزاتی مانند رمپ مخصوص ویلچر و مجموعه‌ای از امکانات دسترسی برای افراد دارای معلولیت سفارش داده شود.

همچنین امکان نصب تجهیزاتی مانند پنل‌های خورشیدی، آشپزخانه‌های قابل‌حمل و سایه‌بان روی آن وجود داشت و همین موضوع متریس را به گزینه‌ای جالب برای علاقه‌مندان به سبک زندگی VanLife تبدیل می‌کرد.