هوندا در سال ۱۹۹۲ برای دستیابی به شتاب مدلهای هزار سیسی در شاسی سبک ۶۰۰ سیسی، فایربلید را با حجم مهندسیشده ۸۹۳ سیسی تولید کرد.
در اوایل دهه ۱۹۹۰، بازار موتورسیکلتهای اسپرت تحت تأثیر رقابت بر سر حجم موتور، قدرت و حداکثر سرعت قرار داشت. سازندگان ژاپنی تلاش میکردند مدلهایی سریعتر و قدرتمندتر از رقبا عرضه کنند؛ اما افزایش توان معمولاً با افزایش وزن و دشوارتر شدن کنترل موتورسیکلت همراه بود.
هوندا در چنین فضایی تصمیم متفاوتی گرفت و در سال ۱۹۹۲ موتورسیکلتی با نام CBR900RR FireBlade معرفی کرد که نه در کلاس رایج ۷۵۰ سیسی قرار میگرفت و نه به جمع موتورسیکلتهای هزار سیسی میپیوست. حجم دقیق موتور آن نیز ۸۹۳ سیسی بود؛ انتخابی که حاصل یک محاسبه مهندسی و تغییر نگاه به مفهوم سوپراسپرت محسوب میشد.
فایربلید ابتدا قرار بود ۷۵۰ سیسی باشد
پروژه ساخت فایربلید در ابتدا با هدف توسعه یک موتورسیکلت ۷۵۰ سیسی آغاز شد. هوندا میخواست مدلی بسازد که توانایی رقابت با موتورسیکلت مسابقهای RVF750 این شرکت را در مسابقه استقامتی سوزوکا ۸ ساعته داشته باشد. در آن زمان، مقررات مسابقات سوپربایک نیز به سمت محدودیت حجم ۷۵۰ سیسی برای موتورهای چهار سیلندر حرکت میکرد و بسیاری از موتورسیکلتهای اسپرت بازار در همین کلاس قرار داشتند.
با این حال، تادائو بابا، مدیر پروژه فایربلید، متوجه شد که هدف نباید صرفاً ساخت یک رقیب دیگر برای موتورسیکلتهای ۷۵۰ سیسی باشد. از طرف دیگر، مدلهای هزار سیسی بازار نیز با وجود قدرت زیاد، بهتدریج سنگینتر و دشوارتر شده بودند. بابا به دنبال موتورسیکلتی بود که هم قدرت مناسبی داشته باشد و هم بتوان آن را با دقت و آزادی بیشتری در پیچها کنترل کرد. به همین دلیل، تصمیم گرفت پروژه را از محدودیتهای معمول دو کلاس ۷۵۰ و ۱۰۰۰ سیسی فراتر ببرد.
چرا حجم موتور به ۸۹۳ سیسی رسید؟
نقطه شروع مهندسی فایربلید، حفظ ابعاد جمعوجور شاسی و ساختار موتورسیکلت ۷۵۰ سیسی بود. هوندا نمیخواست برای دستیابی به قدرت بیشتر، ابعاد کلی و وزن موتورسیکلت را مانند مدلهای بزرگتر افزایش دهد؛ بنابراین، تیم توسعه با استفاده از ساختار فشرده موتور چهار سیلندر خطی و افزایش کورس پیستون، حجم پیشرانه را بالا برد. نتیجه این تغییر، رسیدن حجم موتور به ۸۹۳ سیسی بود.
بابا در گفتوگویی که هوندا در تاریخچه رسمی این مدل منتشر کرده، توضیح داده است که هدف اصلی، دستیابی به شتابی مشابه موتورسیکلتهای هزار سیسی بود؛ بهویژه در بازه سرعت صفر تا ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت. تیم توسعه پس از بررسی نسبت قدرت به وزن و عملکرد مورد انتظار، به این نتیجه رسید که حجم ۸۹۳ سیسی برای دستیابی به چنین هدفی مناسب است؛ بنابراین، عدد ۹۰۰ از ابتدا بهعنوان یک هدف بازاریابی انتخاب نشده بود، بلکه نتیجه محاسبات و آزمایشهای مهندسی بود.
چرا هوندا سراغ موتور هزار سیسی نرفت؟
پاسخ اصلی به محدودیت وزن و اهمیت هندلینگ مربوط میشد. بابا میخواست فایربلید با وزنی نزدیک به موتورسیکلتهای ۶۰۰ سیسی، قدرتی در حد مدلهای هزار سیسی داشته باشد. هدف تعیینشده برای وزن خشک موتورسیکلت ۱۸۵ کیلوگرم و وزن آن با مایعات و سوخت حدود ۲۰۰ کیلوگرم بود. دستیابی به چنین وزنی برای یک موتورسیکلت هزار سیسی با فناوری و امکانات اوایل دهه ۱۹۹۰ دشوار بود؛ زیرا افزایش حجم موتور معمولاً به افزایش وزن پیشرانه و نیاز به تقویت بخشهای دیگر منجر میشد.
هوندا در طراحی فایربلید حتی به جزئیاتی مانند وزن برچسبهای تزئینی بدنه نیز توجه کرد. قطعات مختلف شاسی و مجموعه فنی با هدف کاهش وزن بازبینی شدند تا موتورسیکلت در عین برخورداری از قدرت بالا، چابکی خود را حفظ کند. نتیجه این رویکرد، محصولی با وزن خشک ۱۸۵ کیلوگرم و فاصله محوری ۱۴۰۵ میلیمتر بود؛ ابعادی که به موتورسیکلتهای ۶۰۰ سیسی نزدیکتر بود تا سوپر اسپرتهای سنگین هزار سیسی آن دوران.
چرا فایربلید ۷۵۰ سیسی باقی نماند؟
حفظ حجم ۷۵۰ سیسی نیز با هدف عملکردی هوندا سازگار نبود. تیم توسعه میخواست شتابی در سطح موتورسیکلتهای پرچمدار هزار سیسی ارائه کند، اما بدون افزایش قابلتوجه وزن. موتور ۷۵۰ سیسی برای دستیابی به چنین عملکردی به فشار بیشتری نیاز داشت و افزایش حجم به ۸۹۳ سیسی امکان تولید قدرت موردنظر را فراهم میکرد. پیشرانه چهار سیلندر خطی آبخنک و ۱۶ سوپاپ فایربلید نخستین نسل، در حدود ۱۲۴ تا ۱۲۵ اسب بخار قدرت تولید میکرد و در کنار شاسی سبک، ترکیبی متفاوت در کلاس موتورسیکلتهای اسپرت به وجود میآورد.
جالب آنکه هوندا در ابتدا نگران بود خریداران با عدد غیرمتعارف ۹۰۰ سیسی ارتباط برقرار نکنند. به همین دلیل، در برخی بازارهای اروپایی موتورسیکلت را با نام FireBlade و بدون تأکید بر حجم موتور عرضه کرد. با گذشت زمان، نام CBR900RR نیز بهخوبی شناخته شد و فایربلید توانست نگاه بازار به سوپر اسپرتها را تغییر دهد. این مدل در واقع یک موتورسیکلت مسابقهای همولوگشده برای مقررات ۷۵۰ سیسی نبود؛ بلکه برای ارائه تجربه رانندگی اسپرت و کنترلپذیر در جاده طراحی شده بود.
انتخاب ۸۹۳ سیسی در نهایت به شکلگیری هویتی تازه برای فایربلید کمک کرد؛ موتورسیکلتی که به جای دنبال کردن بیشترین حجم موتور و قدرت اسمی، تعادل میان شتاب، وزن و هندلینگ را در اولویت قرار داد. همین فلسفه باعث شد نام فایربلید به یکی از شناختهشدهترین خانوادههای سوپراسپرت هوندا تبدیل شود و بعدها با افزایش تدریجی حجم موتور، سرانجام در نسلهای جدید به کلاس ۱۰۰۰ سیسی برسد.