تحلیلهای جدید نشان میدهد که فعالیت دیتاسنترهای هوش مصنوعی، برخلاف تصور عمومی، عامل اصلی آلایندگیهای زیستمحیطی است. بهگزارش کارباز، بررسی ۶۰ دیتاسنتر بزرگ در حال ساخت توسط آمازون، گوگل، متا و مایکروسافت حاکی از تولید سالانهی ۱۰۱.۵ میلیون تن دیاکسید کربن است. این میزان معادل ۷ درصد از کل آلایندگی بخش انرژی آمریکا یا فعالیت ۲۷ نیروگاه زغالسنگ است.
تاثیر مخرب این مراکز تنها به آلایندگی هوا محدود نمیشود. دیتاسنترها میتوانند دمای محیط اطراف خود را تا ۸.۸ درجهی سانتیگراد در شعاع ۱۰ کیلومتری افزایش دهند که منجر به افزایش هزینههای سرمایشی برای ساکنان محلی میشود. در همین زمینه، ارین براکویچ، فعال محیطزیست، گفت:
«پروژهی نظارت بر دیتاسنترهای هوش مصنوعی و تاثیرات زیستمحیطی آنها بر جوامع، بهصورت جمعسپاری انجام میشود و هر فردی میتواند در آن مشارکت کند.»
مقایسهی فنی نشان میدهد که یک دیتاسنتر کوچک سالانه ۵۰ هزار تن دیاکسید کربن تولید میکند که با آلایندگی ۱۰ هزار خودروی جدید برابری دارد. در مقابل، یک رانندهی معمولی سالانه تنها ۴.۶ تن دیاکسید کربن تولید میکند. حتی آموزش یک مدل هوش مصنوعی میتواند بیش از ۲۸۳ تن دیاکسید کربن منتشر کند که از مجموع آلایندگی یک فرد در ۶۰ سال زندگی بیشتر است.
تاریخچهی اصطلاح «ردپای کربنی» نیز نشان میدهد که این مفهوم توسط بریتیش پترولیوم (BP) برای انتقال مسئولیت آلایندگی از صنایع بزرگ به مصرفکنندگان فردی ابداع شده است. اکنون در ایالتهایی مانند تگزاس، فشار افکار عمومی منجر به توقف ۱۸۰۰ پروژهی دیتاسنتر شده است. شهروندان با حضور در جلسات شورای شهر و نهادهای نظارتی، نقش مؤثری در جلوگیری از گسترش این مراکز پرمصرف ایفا میکنند.
آیا فکر میکنید توسعهی هوش مصنوعی ارزش هزینههای زیستمحیطی فعلی را دارد؟ نظرات خود را با ما در میان بگذارید.