راز باک ۴۴۰ لیتری پورشه ۹۱۷؛ وقتی ۱۱۰۰ اسب بخار قدرت، بنزین را می‌بلعد!

در دنیای خودروهای مسابقه‌ای، ظرفیت باک معمولاً با توجه به مدت مسابقه، میزان مصرف سوخت و وزن قابل‌تحمل خودرو تعیین می‌شود. بااین‌حال، پورشه ۹۱۷/۳۰ با باک ۴۴۰ لیتری از این نظر در جایگاهی متفاوت قرار داشت. این خودروی مسابقه‌ای که برای رقابت در سری Can-Am ساخته شده بود، به پیشرانه‌ای مجهز شد که قدرت فوق‌العاده‌اش با اشتهای زیاد برای مصرف سوخت همراه بود. در واقع، باک بزرگ این پورشه پاسخی مستقیم به نیازهای یک موتور بسیار پرقدرت و توربوشارژ بود.

پورشه ۹۱۷ در سال ۱۹۶۹ با هدف حضور در مسابقات استقامتی و رقابت در کلاس خودروهای اسپرت معرفی شد. این خودرو با پیشرانه ۱۲ سیلندر تخت و هواخنک خود، خیلی زود به یکی از موفق‌ترین ماشین‌های مسابقه‌ای دورانش تبدیل شد و در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۱ مسابقه ۲۴ ساعته لمان را فتح کرد؛ اما تغییر مقررات مسابقات جهانی در سال ۱۹۷۲، حضور نسخه پنج‌ لیتری آن را در این رقابت‌ها محدود کرد.

پورشه برای ادامه فعالیت در مسابقات آمریکای شمالی، به سراغ سری Can-Am رفت؛ جایی که خودروهای مک‌لارن با موتورهای V8 شورولت و قدرتی در حدود ۸۰۰ اسب بخار رقیبان قدرتمندی محسوب می‌شدند. پیشرانه تنفس طبیعی ۹۱۷ برای مقابله با آن‌ها کافی نبود و مهندسان پورشه تصمیم گرفتند از توربوشارژر استفاده کنند. نتیجه این تلاش، ابتدا ۹۱۷/۱۰ و سپس نسخه پیشرفته‌تر ۹۱۷/۳۰ بود که در فصل ۱۹۷۳ معرفی شد.

مهم‌ترین ویژگی پورشه ۹۱۷/۳۰، پیشرانه ۱۲ سیلندر تخت توربوشارژ آن بود. حجم موتور در نسخه نهایی به ۵.۴ لیتر رسید و توان خروجی آن به حدود ۱۱۰۰ اسب بخار افزایش یافت. این قدرت عظیم در خودرویی با وزن تقریبی ۸۰۰ کیلوگرم تولید می‌شد؛ ترکیبی که ۹۱۷/۳۰ را به یکی از قدرتمندترین خودروهای مسابقه‌ای زمان خود تبدیل کرد.

اما دستیابی به چنین قدرتی هزینه داشت. موتور برای تولید این توان، به حجم زیادی سوخت نیاز داشت و توربوشارژر نیز با افزایش فشار هوای ورودی، امکان تزریق و سوزاندن سوخت بیشتر را فراهم می‌کرد. به همین دلیل، مصرف سوخت این خودرو بسیار بالا بود و مخزن معمولی نمی‌توانست پاسخ‌گوی نیاز آن باشد. پورشه صراحتاً به پرمصرف بودن پیشرانه ۱۲ سیلندر اشاره کرده و ظرفیت باک آن را حداکثر ۴۴۰ لیتر اعلام کرده است.

در مسابقات Can-Am، توانایی حفظ عملکرد بالا در طول رقابت اهمیت زیادی داشت. خودرویی با موتور ۱۱۰۰ اسب بخاری، هنگام استفاده از حداکثر توان خود سوخت زیادی مصرف می‌کرد و مخزن بزرگ‌تر به تیم اجازه می‌داد بدون نیاز به توقف‌های مکرر برای سوخت‌گیری، مدت بیشتری در پیست باقی بماند؛ بنابراین، باک ۴۴۰ لیتری صرفاً یک ویژگی عجیب یا نمایشی نبود؛ بلکه بخشی از راه‌حل مهندسی پورشه برای مدیریت مصرف بالای این پیشرانه محسوب می‌شد.

جالب آنکه راننده می‌توانست فشار بوست توربوشارژر را از داخل کابین تنظیم کند. مارک دونوهو هنگام شروع مسابقه از فشار بالاتر استفاده می‌کرد و سپس برای کاهش فشار روی موتور و صرفه‌جویی در سوخت، میزان بوست را پایین می‌آورد. این قابلیت نشان می‌دهد که مدیریت مصرف سوخت در کنار قدرت، یکی از ملاحظات مهم مهندسان و راننده بود.

مارک دونوهو در فصل ۱۹۷۳ با ۹۱۷/۳۰ در شش مسابقه از هشت رقابت Can-Am پیروز شد و عنوان قهرمانی را به دست آورد. این خودرو در سال ۱۹۷۵ نیز با ثبت میانگین سرعت ۳۵۵.۷۸ کیلومتر بر ساعت در پیست تالادگا، رکوردی جهانی به نام خود ثبت کرد؛ سرعت نهایی آن در این رکوردگیری به ۳۸۲ کیلومتر بر ساعت رسید.

باک ۴۴۰ لیتری پورشه ۹۱۷/۳۰ را باید نتیجه مستقیم ترکیب قدرت بسیار زیاد، موتور توربوشارژ و مصرف سوخت سنگین آن دانست. این ظرفیت برای تمام نسخه‌های ۹۱۷ در نظر گرفته نشده بود؛ بلکه پاسخی به نیازهای خاص یکی از افراطی‌ترین خودروهای مسابقه‌ای تاریخ پورشه محسوب می‌شد.