تیم battlespeq در یک جدال بی‌سابقه، سه نماینده از اوج مهندسی خودروسازی آمریکا را گرد هم آورده تا پادشاه واقعی تایم‌گیری در پیست مشخص شود. این سه خودرو که مجموعاً حدود ۲۰ رکورد مختلف را در کارنامه دارند، روی کاغذ کاملاً متفاوت هستند اما در سه ویژگی اصالت، ذات پیست محور و انتقال نیرو به چرخ‌های عقب با یکدیگر اشتراک دارند. میدان نبرد، پیست ۲.۷ کیلومتری «تن تنس» در مجموعه شارلوت موتور اسپیدوی بود؛ پیستی فنی و پرپیچ‌وخم با ۱۹ پیچ گوناگون و ۳۴ متر اختلاف ارتفاع که توسط الکس وورز، راننده سابق فرمول یک و برنده دو دوره مسابقات لمان طراحی شده است. هدایت هر سه هیولا را کوری رادکلیف، راننده حرفه‌ای سابق موتورکراس و دارنده چند رکورد پیست در آمریکا، بر عهده داشت.

نبرد با احترام به بزرگ‌تر گروه، یعنی دوج وایپر ACR آغاز شد. این خودرو از یک نیروگاه ۸.۴ لیتری V10 تنفس طبیعی بهره می‌برد که ۶۴۵ اسب بخار قدرت و ۸۱۴ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. وایپر با وزن ۱۵۳۰ کیلوگرم، سبک‌ترین عضو گروه است و تنها خودرویی محسوب می‌شود که از گیربکس دستی شش سرعته بهره می‌برد. این مار سمی برای رسیدن به سرعت ۹۷ کیلومتر بر ساعت به ۳.۳ ثانیه زمان نیاز دارد و به لطف آیرودینامیک تهاجمی خود، داون‌فورس سنگینی تولید می‌کند که البته حداکثر سرعت آن را به ۲۸۵ کیلومتر بر ساعت محدود کرده است.

در سوی دیگر، شورلت کوروت ZR1 به‌عنوان قدرتمندترین خودروی این رقابت خودنمایی می‌کند. این سوپرکار موتور وسط ۱۶۶۵ کیلوگرمی به موتور ۵.۵ لیتری V8 میل‌لنگ تک با دو توربوشارژر مجهز شده که خروجی شگفت‌انگیز ۱۰۶۴ اسب بخار قدرت و ۱۱۲۳ نیوتن‌متر گشتاور را از طریق یک گیربکس هشت سرعته اتوماتیک به چرخ‌های عقب می‌فرستد. کوروت تنها به ۲.۳ ثانیه زمان نیاز دارد تا به سرعت ۹۷ کیلومتر بر ساعت برسد و سقف سرعت آن به ۳۷۵ کیلومتر بر ساعت می‌رسد.

درنهایت فورد موستانگ GTD قرار دارد که قوی‌ترین و سریع‌ترین موستانگ جاده‌ای تاریخ است. در زیر کاپوت این هیولای ۱۹۶۹ کیلوگرمی، یک موتور ۵.۲ لیتری V8 سوپرشارژ قرار گرفته که ۸۱۵ اسب بخار قدرت و ۹۰۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. قدرت موتور از طریق گیربکس هشت سرعته دوکلاچه به چرخ‌های عقب منتقل می‌شود تا شتاب صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت ۲.۸ ثانیه‌ای و حداکثر سرعت ۳۲۵ کیلومتر بر ساعت را برای آن به ارمغان آورد. موستانگ GTD پیش‌ازاین نیز در نوربرگ‌رینگ با ثبت زمان ۶ دقیقه و ۴۰.۸۳۵ ثانیه، بسیار سریع‌تر از کوروت ZR1 با زمان ۶ دقیقه و ۵۰.۷۶۳ ثانیه و وایپر ACR با زمان ۷ دقیقه و ۰۱.۳۰ ثانیه ظاهر شده بود.

به خاطر احترام به پیش‌کسوت، نخستین خودرویی که وارد پیست شد دوج وایپر ACR بود. این هیولای مکانیکی با عملکردی خالص و بدون فیلتر، دور پیست را در زمان یک دقیقه و ۲۶.۱۴ ثانیه به پایان رساند. راننده پس از رانندگی با وایپر اذعان کرد که این خودرو هنگام رانندگی در حد نهایی توانش، بسیار بی‌رحم است و هیچ خطایی را نمی‌بخشد. سپس نوبت به موستانگ GTD رسید تا بزرگ‌ترین شگفتی روز را رقم بزند. این خودرو با زمان یک دقیقه و ۲۳.۴۷ ثانیه، پیست را کاملاً به تسخیر خود درآورد. کوری رادکلیف پس از پیاده شدن از موستانگ گفت: «این اصلاً موستانگ نیست؛ در ظاهر شبیه موستانگ است اما درواقع یک خودروی مسابقه‌ای محض با بدنه موستانگ است.» حرکات عرضی بسیار کم بدنه و چسبندگی فوق‌العاده در پیچ‌ها باعث شد این خودرو کاملاً مانند یک اتومبیل مسابقه‌ای تخصصی در دست راننده رفتار کند.

اما ناامیدکننده‌ترین عملکرد روز به قدرتمندترین خودروی جمع، یعنی شورلت کوروت ZR1 اختصاص یافت. کوروت با وجود داشتن ۱۰۶۴ اسب بخار قدرت، برای ثبت یک دور پیست به یک دقیقه و ۲۸.۹۶ ثانیه زمان نیاز داشت و کندترین خودروی گروه شد. نقطه‌ضعف اصلی کوروت در این پیست فنی، لاستیک‌های میشلن پایلوت اسپرت 4S و سیستم ترمز آن بود. اگرچه کوروت در مسیرهای مستقیم مانند یک هیولای رام‌نشدنی آسفالت را می‌بلعید اما در پیچ‌های پیست شاسی و لاستیک‌های آن توان انتقال این حجم از قدرت را نداشتند و قافیه را به هندلینگ برتر موستانگ GTD و حتی وایپر قدیمی واگذار کردند.

پخش از رسانه