۱۰ خودرویی که مورد کم‌لطفی قرار گرفتند، شاهکارهایی از پژو تا فراری

دنیای خودرو پر از قضاوت‌های عجولانه است؛ ماشین‌هایی که روزی به خاطر طراحی ظاهری یا مشخصات فنی‌شان زیر تیغ تندترین انتقادها می‌رفتند، امروز به ستاره‌های گران‌قیمت کلکسیونی تبدیل شده‌اند. در این مطلب نگاهی داریم به ۱۰ خودرویی که زمانه در حقشان بی‌انصافی کرد.

وقتی ب‌ام‌و Z8 پا به عرصه گذاشت، هیچ‌کس دقیقاً نمی‌دانست باید چه برداشتی از آن داشته باشد. ظاهر خودرو بدون شک خیره‌کننده و مسحورکننده بود اما اینکه نیروگاه قدرتمند و خشن M5 را زیر کاپوت ماشین قرار داده بودند، با شخصیت آرام، لوکس و کروزر این خودرو همخوانی نداشت. از طرفی قیمت نجومی آن در سال ۱۹۹۸ (چیزی معادل ۱۶۰ هزار پوند امروز) مزید بر علت شد تا همه پیش‌بینی کنند Z8 هم مثل اسطوره الهام‌بخش خود یعنی ب‌ام‌و ۵۰۷، به یک شکست باشکوه تبدیل می‌شود اما حالا با گذشت سال‌ها، این خودرو به‌عنوان یک کروزر بزرگ، پرابهت، فوق‌العاده زیبا و مجهز به یک پیشرانه V8 با صدایی جادویی، کاملاً جایگاه خود را پیدا کرده است.

در زمان رونمایی، واقعاً مشخص نبود که هدف از ساخت SLR مک‌لارن چیست. آیا با یک SL55 تقویت‌شده طرف بودیم یا یک هیولای پیست که برای سلاخی کردن فراری انزو و پورشه کاررا GT دندان تیز کرده است؟ در آن دوران حتی خود مرسدس و مک‌لارن هم تعریف درستی از هویت این ماشین نداشتند اما حالا پس از دو دهه، پاسخ این معما کاملاً روشن است؛ SLR شاهکار نهایی و همه‌فن‌حریفی بود که در عین وحشی بودن و سرعتی سرسام‌آور، می‌توانست خستگی‌ناپذیر قاره‌ها را پشت سر بگذارد. جالب اینجاست که طراحی بدنه بحث‌برانگیز آن روزها، حالا با گذشت زمان هرروز زیباتر و پخته‌تر به نظر می‌رسد.

وقتی دومین نسل از سیویک تایپ R در سال ۲۰۰۷ وارد بازار شد، موجی از ناامیدی جامعه خودرویی را فراگرفت. ماشین جدید تنها یک اسب بخار قدرت بیشتری نسبت به نسل قبلی خود داشت، وزن زیادی اضافه کرده بود و طراحی عجیبش جامعه را به دو دسته موافق و مخالف سرسخت تقسیم می‌کرد اما این نگاه منفی باعث شد تا یک حقیقت بزرگ پنهان بماند؛ تایپ R همچنان از پیشرانه خارق‌العاده، دوربالا و جذاب K20 بهره می‌برد و یکی از خالص‌ترین هاچ‌بک‌های داغ زمان خود بود.

زشت، بی‌خود و توهینی آشکار به اصالت و فلسفه وجودی پورشه؛ این‌ها تمام چیزهایی بود که در سال ۲۰۰۲ با رونمایی از اولین نسل کاین نثار این شاسی‌بلند شد. بله، شاید طراحی ظاهری آن هنوز هم برای برخی عجیب باشد اما امروزه به‌قدری به دیدن ابر شاسی‌بلندهای قدرتمند عادت کرده‌ایم که می‌توانیم به کاین بدون تعصب نگاه کنیم. کاین نسبت به جثه بزرگش چالاکی فوق‌العاده‌ای در سواری داشت و برعکس شاسی‌بلندهای پرزرق‌وبرق و مدرن امروزی، در مسیرهای ناهموار و آفرود نیز یک جنگجوی واقعی بود.

پژو پس از تجربه موفق و خلق شاهکار ۴۰۶ کوپه توسط استودیوی پینین‌فارینا، تصمیم گرفت طراحی نسل بعدی یعنی ۴۰۷ کوپه را خودش در داخل شرکت انجام دهد و نتیجه کار کمی عجیب و خاص از آب درآمد. این ظاهر متفاوت در کنار چابکی و خلق‌وخوی اسپرتی کمتر از قبل، باعث شد تا ۴۰۷ کوپه با استقبال سردی مواجه شود اما واقعیت این است که این فرانسوی، به‌خصوص با پیشرانه V6، یک کروزر به‌شدت راحت، ساکت و سریع بود که در جاده‌های پرپیچ‌وخم نیز هندلینگ قابل‌قبول و پایداری از خود نشان می‌داد.

وقتی مازراتی در سال ۱۹۹۸ مدل 3200GT را معرفی کرد تا با چنگ و دندان خود را به هزاره جدید برساند، همه شیفته آن نشدند. هندلینگ خودرو غیرقابل‌پیش‌بینی بود، هیچ‌کدام از گیربکس‌های آن عملکرد خوبی نداشتند و خود مازراتی هم دقیقاً تکلیفش را نمی‌دانست که با یک خودروی اسپرت جدی طرف است یا یک گرند تورر نرم و آرام اما این ماشین از همان روز اول ظاهری به‌غایت زیبا داشت. 3200GT به‌قدری جذاب است که باعث می‌شود از تمام عیوب فنی‌اش چشم‌پوشی کنیم.

نیسان 350Z نمونه بارز این است که چطور تغییر سریع سلیقه بازار خودرو می‌تواند دیدگاه ما را نسبت به یک محصول دگرگون کند. زمانی که این خودرو تازه به بازار آمده بود، به خاطر سواری بیش‌ازحد خشک، صدای موتور بی‌روح و شاسی زمخت، امتیازهای زیادی را از دست داد. بعدها مدل 370Z آمد و اوضاع را بهتر کرد اما امروز که کوپه‌های دیفرانسیل عقب، گیربکس دستی و مجهز به پیشرانه بزرگ تنفس طبیعی عملاً منقرض شده‌اند، ما با آغوش باز یک 350Z را می‌پذیریم؛ به‌خصوص که ظاهر آن هنوز هم جذاب و پویاست.

در سال ۲۰۰۲، وقتی آلفارومئو اعلام کرد می‌خواهد ۲۵۰ اسب بخار قدرت را به چرخ‌های جلوی هاچ‌بک ۱۴۷ بفرستد، بسیاری از کارشناسان با بدبینی به این موضوع نگاه کردند. حق هم با آن‌ها بود؛ 147 GTA خودرویی سنگین با کم‌فرمانی‌های شدید و کلافه‌کننده در پیچ‌ها بود. البته هیچ‌کس در شکوه و عظمت موتور ۳.۲ لیتری V6 آن که بدون شک یکی از سه پیشرانه برتر و هیجان‌انگیز تاریخ هاچ‌بک‌های داغ محسوب می‌شود تردیدی نداشت. اگر آلفارومئو در آن زمان درک می‌کرد که این خودرو تنها به یک دیفرانسیل لغزش ‌محدود و چند اصلاح جزئی در شاسی نیاز دارد تا شایستگی‌هایش را نشان دهد، قطعاً سرنوشت متفاوتی برایش رقم می‌خورد.

پر کردن جای پای اسطوره‌ای به نام F40 برای ابرخودروی بعدی مارانلو یک مأموریت غیرممکن بود. F50 در بدو ورود با طراحی ظاهری ناهماهنگ و بدقواره‌اش، به سیبل انتقادات تبدیل شد. از طرفی، پیشرانه متصل به شاسی آن باعث می‌شد در حین رانندگی احساس کنید به یک ماشین لباسشویی با دور خشک‌کن بالا زنجیر شده‌اید! این ماشین سال‌ها به‌عنوان فرزند میانی و ناخلف بین F40 و انزو شناخته می‌شد اما طی دهه گذشته ورق برگشت و همه فهمیدند فراری دیگر هرگز خودرویی تا این حد آنالوگ، خالص و مکانیکی نخواهد ساخت.

برعکس تصور، رسانه‌های خودرویی جهان هرگز رفتار بدی با نسل ۹۹۶ پورشه ۹۱۱ نداشتند. فریادهای اعتراض و مخالفت اصلی از سوی پورشه‌سواران متعصب بلند شد؛ کسانی که تغییر موتور محبوبشان از سیستم هوا خنک به آب خنک و از بین رفتن آن چراغ‌های گرد سنتی و جایگزینی با چراغ‌های تخم‌مرغی را به‌مثابه یک قتل عمد و جنایت از سوی پورشه می‌دانستند. البته در سال‌های اخیر، سرانجام مردم با واقعیتِ ۹۹۶ کنار آمده‌اند و آن را به‌عنوان یک ۹۱۱ فوق‌العاده ستایش می‌کنند.

منبع: TopGear