بهترین کوپه‌های لوکس دهه ۹۰ میلادی، شاهکارهایی از کادیلاک تا مرسدس

پیش از آنکه شاسی‌بلندهای لوکس به نماد اصلی پرستیژ و ثروت خریداران تبدیل شوند، کسانی که می‌خواستند دارایی خود را به رخ بکشند اما تمایلی به خودروهای اسپرت دونفره نداشتند، به سراغ کلاس ویژه‌ای از خودروها می‌رفتند که امروزه تقریباً از بازار محو شده است. این خودروها که به «کوپه لوکس شخصی» شهرت داشتند، برای چندین دهه پادشاهی کردند. کاپوت‌های کشیده، کابین‌های بسیار مجلل و پیشرانه‌های پرقدرت، ابهتی خیره‌کننده در جاده‌ها به آن‌ها می‌بخشید. دهه ۹۰ میلادی آخرین دوران طلایی این کوپه‌های باشکوه بود زیرا با فرارسیدن سال ۲۰۰۰، موج شاسی‌بلندها تقریباً تمامی این مدعیان بزرگ را از میدان خارج کرد. در ادامه به بررسی بهترین کوپه‌های لوکس شخصی در آخرین فصل از حیات باشکوهشان در دهه ۹۰ می‌پردازیم.

برند لینکلن همواره از کوپه‌های سری مارک به‌عنوان بستری برای آزمایش آخرین فناوری‌های خود استفاده می‌کرد. مدل مارک VIII که در سال ۱۹۹۳ معرفی شد، این مسیر را به عالی‌ترین شکل ادامه داد. این خودرو با چراغ‌های جلو HID و چراغ نئون یکپارچه در عقب، از نظر سیستم روشنایی فرسنگ‌ها از تمام رقبا جلوتر بود. در بخش فنی نیز لینکلن با بهره‌گیری از پیشرانه ۴.۶ لیتری V8 آلومینیومی سری ماژولار، قدرت را به ۲۹۰ اسب بخار و گشتاور را به ۴۰۰ نیوتن‌متر رساند. یکی از جذابیت‌های تبلیغاتی این خودرو، سیستم تعلیق بادی هوشمند آن بود که در سرعت‌های بالای ۸۸ کیلومتر بر ساعت، ارتفاع خودرو را کاهش می‌داد تا آیرودینامیک بهتری پیدا کند. بااین‌حال، با ورود شاسی‌بلند غول‌پیکر لینکلن نویگیتور، خریداران مارک VIII به سمت این شاسی‌بلند جذب شدند و تولید این کوپه در سال ۱۹۹۸ برای همیشه متوقف شد.

کادیلاک در اوایل دهه ۹۰ میلادی رنسانس جدیدی را در بخش فنی تجربه کرد. این برند پس از سال‌ها تولید خودروهای جعبه‌ای شکل، لبه‌های تیز بدنه را نرم‌تر کرد و پیشرانه معروف نورث‌استار را به میدان فرستاد؛ پیشرانه‌ای هشت سیلندر که ۲۹۰ اسب بخار قدرت را به چرخ‌های جلوی کادیلاک الدورادو ETC منتقل می‌کرد. نسخهٔ الدورادو تورینگ کوپه یا ETC نماینده لوکس و پرقدرت کادیلاک برای دهه جدید بود. این خودرو علاوه بر قدرت بالای پیشرانه، به سیستم تعلیق تطبیقی نیز مجهز شده بود و سواری بسیار نرمی ارائه می‌داد. بااین‌حال، با تغییر استراتژی کادیلاک و معرفی مدل‌های CTS و STS و همچنین جهش خریداران به سمت شاسی‌بلند اسکالید، دفتر تولید این کوپه جذاب در پنجاهمین سالگرد تولد نام الدورادو در سال ۲۰۰۲ بسته شد.

بیوک ریویرا گزینه اقتصادی‌تر و درعین‌حال جذابی برای علاقه‌مندان جنرال موتورز بود که نمی‌خواستند هزینه سنگین کادیلاک الدورادو را پرداخت کنند اما علاقه‌ای هم به خودروهای چهاردر نداشتند. از نظر طراحی و مهندسی، ریویرا کاملاً با الدورادو متفاوت بود و با خطوط انحنای آیرودینامیکی و مدرن خود در سال ۱۹۹۵ نگاه‌ها را به خود جلب می‌کرد. این کوپه هم هرچند دیفرانسیل جلو بود اما زیر کاپوت خود دو سیلندر کمتر یعنی یک پیشرانه ۳.۸ لیتری V6 سوپرشارژ داشت که ۲۴۰ اسب بخار قدرت و ۳۸۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد. با وجود جذابیت‌های فنی، آمار فروش ریویرا به‌شدت افت کرد و در سال ۱۹۹۹ به کمتر از ۲ هزار دستگاه رسید؛ امری که باعث شد ریویرا به آخرین کوپه تاریخ برند بیوک تبدیل شود.

ابعاد و وقار، نقش مهمی در پرستیژ یک کوپه لوکس ایفا می‌کنند؛ بنابراین طبیعی بود که مرسدس بنز برای ساخت کوپه پرچم‌دار خود از ابعاد و پلتفرم سدان مجلل کلاس S استفاده کند. کلاس CL که جانشین مدل افسانه‌ای SEC شده بود، پیکره‌ای غول‌پیکر اما طراحی اصیل و متینی داشت که کاملاً با زبان طراحی S کلاس نسل W140 هماهنگ بود. این خودرو با طیف وسیعی از پیشرانه‌های هشت سیلندر و دوازده سیلندر عرضه می‌شد که قدرتمندترین نسخه‌های V12 با تقویت AMG در بازار اروپا قیمتی فوق‌العاده بالا و قدرتی فراتر از ۵۰۰ اسب بخار داشتند. مرسدس بنز جزو معدود خودروسازانی بود که با وجود کاهش فروش، تولید کوپه‌های بزرگ لوکس را در نسل‌های بعدی نیز ادامه داد تا اینکه نهایتاً نام این مدل به S کلاس کوپه تغییر پیدا کرد و پرونده آن در سال ۲۰۲۱ بسته شد.

ب‌ام‌و سری ۸ دهه ۹۰ میلادی خودرویی است که امروزه نزد عاشقان خودرو بسیار محبوب‌تر و ارزشمندتر از زمان عرضه اولیه خود است. این کوپه آلمانی با طراحی کوسه‌ای و کشیده، ابعاد کوچک‌تری نسبت به مرسدس بنز کلاس CL داشت و حتی در تیپ کم‌تیراژ 850CSi امکان سفارش گیربکس شش سرعته دستی را فراهم می‌کرد؛ همین امر باعث شده بود سری ۸ به‌عنوان گزینه‌ای اسپرت‌تر برای رانندگانی شناخته شود که به دنبال یک خودروی دو در بزرگ با اصالت آلمانی بودند. این کوپه پرچم‌دار مانند مرسدس بنز، با پیشرانه‌های هشت سیلندر و دوازده سیلندر عرضه می‌شد که قوی‌ترین نسخه V12 آن ۳۷۵ اسب بخار و ۵۴۰ نیوتن‌متر گشتاور داشت. این خودرو تنها مدلی از این لیست است که بعدها مجدداً احیا شد و نسل جدید آن در سال ۲۰۱۸ به بازار بازگشت.

تویوتا که سابقه درخشانی در ساخت کوپه‌های لوکس در بازار ژاپن داشت، هنگام معرفی برند لکسوس در بازار آمریکا، تصمیم گرفت یک کوپه بزرگ را روانه میدان کند. لکسوس SC که در سال ۱۹۹۱ معرفی شد، بر پایه تویوتا سوارر شکل گرفته بود و از پیشرانه شش سیلندر خطی 2JZ (همان موتور معروف سوپرا) بهره می‌برد. علاوه بر این، پیشرانه هشت سیلندر 1UZ با قدرت ۲۹۰ اسب بخار که پیش‌تر روی سدان LS درخشیده بود نیز برای این خودرو قابل سفارش بود. لکسوس SC با بدنه منحنی‌شکل، آیرودینامیک عالی و کابین فوق‌العاده آرام و باکیفیت، رقیبی جدی برای کوپه‌های آمریکایی و آلمانی محسوب می‌شد. نسخه شش سیلندر این خودرو حتی با گیربکس پنج سرعته دستی نیز عرضه می‌شد. نسل دوم این خودرو در سال ۲۰۰۱ تغییر مسیر داد و به یک رودستر تبدیل شد و درنهایت این نام زمان معرفی مدل جذاب LC در سال ۲۰۱۸ بایگانی شد.

منبع: MotorTrend