پرش به محتوای اصلی

پایان یک دوران باشکوه؛ مرگ پیشرانه‌های تنفس طبیعی با قوانین آلایندگی یورو ۷

مطالعه ۳ دقیقه
خودروهای اسپرت تنفس طبیعی

اجرای مقررات سخت‌گیرانه آلایندگی یورو ۷، نفس پیشرانه‌های تنفس طبیعی پرقدرت را در خودروهای اسپرت تنگ کرده و عصر طلایی آن‌ها را به پایان می‌رساند.

حدود ۲۵ سال پیش، زمانی که پیشرانه‌های توربوشارژ به‌سرعت در میان خودروهای اقتصادی و روزمره فراگیر شدند، دلایل کاملاً منطقی پشت این تغییر وجود داشت؛ قدرت بیشتر، گشتاور در دسترس‌تر، رانندگی راحت‌تر و مصرف سوخت بهینه به لطف کاهش حجم موتور. تمام این ویژگی‌ها باعث شد خودروهای معمولی امروزی در مقایسه با اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی بسیار خوش‌دست‌تر و بهتر باشند. به همین دلیل بعید است کسی برای از دست رفتن پیشرانه‌های تنفس طبیعی معمولی مانند موتور ۱.۸ لیتری فورد موندئو یا ۲ لیتری سیتروئن XM حسرت بخورد اما داستان برای قلب‌های تپنده اسطوره‌ای و پرقدرت دنیای اسپرت‌ها کاملاً متفاوت است؛ پیشرانه‌هایی که امسال زیر تیغ قوانین آلایندگی یورو ۷ قرار گرفته‌اند.

استاندارد یورو ۷ الزامات زیست‌محیطی بسیار سخت‌گیرانه‌تری را تحمیل می‌کند و به‌صراحت جلوی پاشش سوخت غنی را می‌گیرد که این موضوع خبر بسیار بدی برای معدود خودروسازانی است که هنوز پیشرانه‌های تنفس طبیعی دوربالای و پرقدرت می‌سازند. البته سوپراسپرت‌سازانی همچون فراری و لامبورگینی تا سال ۲۰۳۰ مهلت تنفس گرفته‌اند به‌شرط آنکه تیراژ تولید سالانه خود را زیر ۱۰ هزار دستگاه نگه دارند؛ بنابراین آن‌ها می‌توانند برای چند سال دیگر هم با افزایش قیمت معدود محصولاتشان، این تجربه ناب را به خریداران ثروتمند بفروشند اما سایر خودروسازان چاره‌ای جز تبعیت فوری ندارند و این یعنی احتمالاً باید با پورشه 911 GT3 به شکلی که تا امروز می‌شناختیم خداحافظی کنیم؛ ضمن اینکه اگر هنوز هاچ‌بک داغ، سوپرسدان، خودروی اسپرت یا کوپه سریع بدون توربو و غیرهیبریدی در بازار باقی‌مانده بود، یورو ۷ حکم مرگ قطعی آن را صادر می‌کرد.

کپی لینک

چرا هیچ توربو و موتور برقی جای حس ناب تنفس طبیعی را نمی‌گیرد؟

راز جذابیت یک پیشرانه تنفس طبیعی در یک خودروی راننده‌محور چیست؟ بخشی از آن به غرش و شخصیت پرهیجان موتور بازمی‌گردد اما بخش مهم‌تر آن در خلوص، واکنش‌پذیری آنی و تحویل خطی قدرت نهفته است. بدیهی است که بحث بر سر سرعت مطلق و شتاب‌گیری محض نیست زیرا سیستم‌های پرخوران مدت‌هاست در این زمینه دست بالا را دارند و حالا پیشرانه‌های برقی حتی یک گام فراتر رفته‌اند. انتخاب یک پیشرانه تنفس طبیعی قدرتمند درواقع پیامی به تمام علاقه‌مندان واقعی دنیای خودرو است که نشان می‌دهد شما درک عمیقی از رانندگی دارید و برایتان چگونگی سریع رفتن، بسیار مهم‌تر از خودِ سرعت است.

ترکیب واکنش بی‌نقص موتور، قدرت و گشتاور بالا و صدای مکانیکی خالص و بی‌فیلتر، تجربه‌ای کاملاً مست‌کننده خلق می‌کند. لذت اوج گرفتن تدریجی دور موتور تا مرز ردلاین، در تضاد کامل با تزریق ناگهانی و آنی گشتاور در موتورهای توربو یا برقی قرار دارد. پشت فرمان یک خودروی مجهز به پیشرانه تنفس طبیعی اصیل، کافی است کلاچ را بگیرید و پدال گاز را بفشارید تا همه‌چیز در یک چشم بر هم زدن زنده شود؛ مجموعه‌ای از سیلندرهای کورس‌کوتاه که میل‌لنگ سبک‌وزن را در کسری از ثانیه به چرخش درمی‌آورند و هر اشاره پای شما را با دقت و تناسبی بی‌نظیر به حرکت روبه‌جلو تبدیل می‌کنند، گویی اعصاب شما مستقیماً به پیشرانه متصل شده است.

کپی لینک

خداحافظی با اسطوره‌هایی که دیگر تکرار نخواهند شد

اگر بخواهیم به اوج هنر مهندسی در این کلاس نگاه کنیم، نام‌هایی همچون فراری ۴۵۸ اسپشاله، لامبورگینی هوراکان پرفورمانته، لکسوس LFA، مرسدس SLS AMG بلک سریز و آستون‌مارتین ونتیج GT8 در صدر فهرست می‌درخشند. متأسفانه با اجرای قوانین یورو ۷، باید با حسرت پذیرفت که دیگر هرگز شاهد تولد خودروهایی هم‌تراز با این اسطوره‌ها نخواهیم بود اما خاطره آن‌ها برای همیشه در ذهن علاقه‌مندان باقی خواهد ماند.

مقاله رو دوست داشتی؟
نظرت چیه؟

به محتوای این مطلب چه امتیازی میدی؟

نظر شما برامون مهمه و به بهتر شدن کیفیت مطالب کمک می‌کنه.

۱ - بسیار بد۱۰ - بسیار خوب

نظرات