دهه ۱۹۶۰ عصر طلایی تولد ماسلکارهای آمریکایی بود اما در میان تولیدات انبوه، پنج هیولای سفارشی و فوقکمیاب به الماسهای دوران خود تبدیل شدند.
دهه ۱۹۶۰ میلادی از جهات گوناگون دورانی سرنوشتساز در تاریخ ایالاتمتحده بود؛ از جنبش حقوق مدنی گرفته تا فرود انسان روی ماه، این دهه با جهشهای بزرگ اجتماعی همراه شد. در صنعت خودروسازی آمریکا نیز این دوران نقطه آغاز عصر کوتاه اما بهیادماندنی قدرتهای مهارنشدنی بود. خودروسازان آمریکایی فهرست بلندی از نسخههای پرقدرت محصولاتشان را روانه خیابانها و پیستهای درگ کردند اما درحالیکه بیشتر آنها در تیراژ بالا به فروش میرسیدند، تعداد معدودی بهصورت سفارشی و در تیراژ بسیار محدود ساخته شدند تا نامشان برای همیشه در تاریخ جاودانه شود.
پونتیاک کاتالینا ۴۲۱ سوپردیوتی مدل ۱۹۶۳
تولید: ۱۴ دستگاه
بسیاری از علاقهمندان، پونتیاک را با عرضه پکیج GTO روی مدل تمپست/لمانز در سال ۱۹۶۴ آغازگر تب ماسلکارها میدانند اما یک سال پیش از تولد آن اسطوره، این زیرمجموعه جنرال موتورز هیولایی مخصوص پیست درگ را با سفارش ویژه عرضه کرد که عضلاتی فولادین را در شاسی یک خودروی فولسایز جای داده بود. این خودرو چیزی نبود جز پونتیاک کاتالینا ۴۲۱ سوپردیوتی مدل ۱۹۶۳ که به دلیل رژیم کاهش وزن شدیدش لقب «پنیر سوئیسی» گرفت. مهندسان علاوه بر حذف امکاناتی مانند کفپوش و عایقهای صوتی، بیش از ۱۰۰ حفره بزرگ در ریلهای شاسی هر ۱۴ دستگاه ایجاد کردند تا وزن را به حداقل برسانند. قلب تپنده این کوپه عظیم، یک پیشرانه مسابقهای ۶.۹ لیتری V8 سوپردیوتی بود که روی کاغذ ۴۰۵ اسب بخار قدرت داشت اما گفته میشد توانایی تولید نزدیک به ۵۰۰ اسب بخار را دارد و درعینحال مجوز تردد در خیابان را نیز داشت.
دوج کورونت همی سدان مدل ۱۹۶۶
تولید: ۵ دستگاه
کرایسلر در سال ۱۹۶۴ پیشرانه افسانهای ۴۲۶ همی V8 را صرفاً برای مسابقات نسکار معرفی کرد تا برتری پلیموث و دوج را تضمین کند اما تغییر قوانین مسابقات در سال بعد، این شرکت را مجبور ساخت نسخه خیابانی این موتور را نیز روی مدلهای تولیدی عرضه کند. بهاینترتیب در مدل ۱۹۶۶، پیشرانه مشهور به «فیل» به فهرست آپشنهای دوج و پلیموث اضافه شد. درحالیکه تقریباً تمام خریداران این موتور را برای کوپههای دودر سفارش میدادند، عده انگشتشماری تصمیم گرفتند آن را در سینه سدان چهاردر کورونت قرار دهند. درمجموع تنها ۵ دستگاه کورونت سدان با پیشرانه همی تولید شد که همگی با تریم لوکس دولوکس تحویل داده شدند. این خودرو با ظاهر کاملاً معمولی و خانوادگی خود، اما با ۴۲۵ اسب بخار قدرت زیر کاپوت، به یکی از شگفتانگیزترین «اسلیپرها» یا خودروهای گرگ در لباس میش تاریخ تبدیل شد.
شلبی GT350 کانورتیبل مدل ۱۹۶۶
تولید: ۴ دستگاه
فورد برای مدل ۱۹۶۵ با کارول شلبی و تیمش دستبهیکی کرد تا موستانگ فستبک را به یک خودروی اسپرت واقعی و سبکوزن تبدیل کند که حاصل آن تولد شلبی GT350 بود. برای سال ۱۹۶۶ این مدل با بهبودهای متعددی بازگشت اما ماجرا زمانی جالب شد که «باب شین»، عضو گروه موسیقی پاپ کینگستون تریو و دوست صمیمی کارول شلبی، از او خواست یک نسخه روباز از GT350 بسازد. شلبی در ابتدا به دلیل نگرانی از کاهش استحکام شاسی تمایلی به ساخت نسخه کانورتیبل نداشت اما سرانجام یک نمونه برای دوستش و سه دستگاه دیگر برای محک زدن بازار ساخت. این مدل روباز با بهرهگیری از سیستم تعلیق ارتقاءیافته و پیشرانه ۴.۷ لیتری V8 ویندزور با ۳۰۶ اسب بخار قدرت، بهسرعت فروخته شد؛ بااینحال شلبی در سال ۱۹۶۷ تولید آن را متوقف کرد و عرضه انبوهتر آن با تیراژ ۴۰۴ دستگاه را به سال ۱۹۶۸ موکول کرد.
دوج کورونت R/T همی کانورتیبل مدل ۱۹۶۷
تولید: ۳ دستگاه
دوج و پلیموث در سال ۱۹۶۷ نیز عرضه پیشرانه غولپیکر ۴۲۶ همی را ادامه دادند اما این بار آن را فقط به مدلهای دودر خاص محدود کردند. اکثر قریببهاتفاق خریدارانی که این آپشن را انتخاب میکردند، به دلیل استحکام بیشتر شاسی سراغ نسخههای سقف ثابت میرفتند. بااینحال، چند عاشق رانندگی در هوای آزاد ترجیح دادند پیشرانه ۴۲۵ اسب بخاری همی را روی مدلهای روباز سفارش دهند. در میان تمام کانورتیبلهای مجهز به موتور همی در سال ۱۹۶۷، کمیابترین مدل دوج کورونت R/T بود که تنها سه دستگاه از آن ساخته شد؛ دو دستگاه از آنها به گیربکس چهار سرعته دستی مجهز بودند و تنها یک نمونه با ترکیب گیربکس سه سرعته اتوماتیک تورکفلایت تولید شد. خوشبختانه امروز هر سه دستگاه باقی ماندهاند و از گرانبهاترین ماسلکارهای جهان به شمار میروند.
شورلت کوروت ZL1 مدل ۱۹۶۹
تولید: ۲ دستگاه
در اواخر دهه ۶۰ میلادی، جنرال موتورز ممنوعیت سختگیرانهای برای حضور مستقیم در مسابقات اعمال کرده بود اما چند نمایندگی سرشناس شورلت در سال ۱۹۶۹ با استفاده هوشمندانه از سیستم سفارش ناوگان مرکزی (COPO)، راهی برای ساخت خودروهای مسابقهای پیدا کردند. نتیجه این ترفند، ساخت ۶۹ دستگاه کامارو با پیشرانه تمامآلومینیومی و مسابقهای ۷ لیتری V8 معروف به ZL1 بود که ۵۰ دستگاه آن به نمایندگی فرد گیب در ایلینوی تحویل داده شد؛ اما در کنار این کاماروها، شورلت دو دستگاه کوروت سفارشی ویژه را نیز به پیشرانه افسانهای ZL1 مجهز کرد. این موتور به دلایل بیمهای روی کاغذ تنها ۴۳۰ اسب بخار قدرت داشت اما روی دستگاه داینو بیش از ۵۵۰ اسب بخار تولید میکرد و میتوانست مسافت ۴۰۰ متر را در حدود ۱۲ ثانیه طی کند. کوروت ZL1 همچنان کمیابترین کوروت کارخانهای تاریخ است و چند سال پیش یکی از این دو دستگاه در حراجی RM ساتبیز با قیمت حیرتانگیز ۳ میلیون و ۱۴۰ هزار دلار به فروش رفت.