خودروی مفهومی فولکس‌واگن W12 ناردو با میانگین سرعت ۳۲۲ کیلومتر در ۲۴ ساعت، رکورد رسمی دوام و پیمایش جهانی FIA را ثبت کرد.
وقتی صحبت از خودروهایی می‌شود که می‌توانند ساعت‌ها با سرعت بیش از ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت حرکت کنند، معمولاً نام ابرخودروهای مشهور جهان به ذهن می‌رسد؛ اما فولکس‌واگن در فوریه ۲۰۰۲ با یک خودروی مفهومی دوازده سیلندر، رکوردی ثبت کرد که فقط به سرعت نهایی مربوط نبود، بلکه توانایی تحمل فشار مداوم، پایداری فنی و دوام مجموعه قوای محرکه را نیز به نمایش می‌گذاشت.
خودروی W12 ناردو (W12 Nardò) در یک حرکت رکوردشکنی ۲۴ ساعته، مسافت ۷۷۴۰٫۵۷۶ کیلومتر را با میانگین سرعت ۳۲۲٫۸۹۱ کیلومتر بر ساعت پیمود؛ رکوردی که در آن توقف‌های ضروری برای سوخت‌گیری، تعویض لاستیک و جابه‌جایی رانندگان نیز محاسبه شده بود.
پشت این رکورد، پروژه‌ای قرار داشت که فولکس‌واگن با همکاری شرکت طراحی ایتال دیزاین توسعه داده بود. هدف، صرفاً ساخت خودرویی سریع نبود؛ مهندسان می‌خواستند ظرفیت فنی شاسی، آرایش مکانیکی و به‌ویژه استحکام و قابلیت اطمینان یک موتور دوازده سیلندر را در شرایط فشار طولانی‌مدت ارزیابی کنند. نتیجه، خودرویی مفهومی با موتور ۶ لیتری و قدرت ۶۰۰ اسب بخار بود که برای یک آزمایش استقامتی در مقیاس جهانی آماده می‌شد.
انتخاب محل آزمایش نیز اهمیت زیادی داشت. پیست پرسرعت ناردو در جنوب ایتالیا، به دلیل مسیر حلقه‌ای و امکان حرکت با سرعت بالا، شرایط مناسبی برای چنین رکوردی فراهم می‌کرد. در این مسیر، خودرو می‌توانست بدون مواجهه مداوم با پیچ‌های تند و ترمزگیری‌های سنگین یک پیست معمولی، برای مدت طولانی با سرعت بالا حرکت کند. البته رسیدن به میانگین بیش از ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت در یک بازه ۲۴ ساعته، فقط به توان موتور وابسته نبود؛ پایداری فنی خودرو و مدیریت توقف‌ها نیز نقشی تعیین‌کننده داشت.
تلاش اول؛ رکوردی که فولکس‌واگن را راضی نکرد
فولکس‌واگن نخستین تلاش جدی خود را در ۱۳ و ۱۴ اکتبر ۲۰۰۱ انجام داد. در آن مرحله، W12 توانست طی ۲۴ ساعت به میانگین سرعت ۲۹۵٫۲۳۸ کیلومتر بر ساعت برسد و رکورد جهانی جدیدی ثبت کند. با وجود این موفقیت، تیم به نتیجه‌ای بالاتر فکر می‌کرد. چند ماه بعد، در فوریه ۲۰۰۲، پروژه با هدف بهبود عملکرد و عبور از مرز میانگین ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت در تمام مدت آزمون دوباره اجرا شد.
چگونه خودرو ۲۴ ساعت دوام آورد؟
در تلاش دوم، رانندگان به‌صورت نوبتی پشت فرمان نشستند تا خستگی ناشی از رانندگی طولانی و سرعت بسیار بالا مدیریت شود. توقف‌های برنامه‌ریزی‌شده نیز حدود هر ۸۰ دقیقه برای سوخت‌گیری، تعویض لاستیک و جابه‌جایی راننده انجام می‌شد. نکته مهم آن است که این توقف‌ها از محاسبه میانگین سرعت ۲۴ ساعته حذف نشدند؛ بنابراین تیم باید علاوه بر حفظ سرعت بالا در پیست، زمان توقف در جایگاه خدمات را نیز به حداقل می‌رساند.
سرانجام، W12 ناردو در ۲۳ و ۲۴ فوریه ۲۰۰۲ مسافت ۷۷۴۰٫۵۷۶ کیلومتر را با میانگین سرعت ۳۲۲٫۸۹۱ کیلومتر بر ساعت طی کرد. این نتیجه در فهرست رسمی رکوردهای جهانی فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی، FIA، نیز ثبت شده است. خودرو علاوه بر رکورد ۲۴ ساعته، در چند بازه زمانی و مسافت دیگر، از جمله یک ساعت، ۶ ساعت و ۱۲ ساعت، رکوردهای قابل‌توجهی به دست آورد.
اهمیت این دستاورد تنها در عدد نهایی خلاصه نمی‌شد. حرکت با چنین سرعتی برای یک شبانه‌روز، آزمونی دشوار برای موتور، سیستم خنک‌کاری، انتقال قدرت، لاستیک‌ها و هماهنگی تیم پشتیبانی بود. این پروژه نشان داد که عملکرد یک خودروی پرسرعت را نمی‌توان فقط با بیشینه سرعت آن سنجید؛ توانایی حفظ عملکرد در طول زمان نیز معیار مهمی برای ارزیابی مهندسی خودرو است.
W12 ناردو در نهایت به خودروی تولید انبوه تبدیل نشد، اما مأموریت اصلی خود را انجام داد: نمایش توان فنی فولکس‌واگن در توسعه یک خودروی فوق‌سریع و ثبت رکوردی که با یک دور سریع یا شتاب‌گیری کوتاه به دست نمی‌آمد. دستاورد این خودرو حاصل ترکیب قدرت، دوام، برنامه‌ریزی دقیق و عملکرد هماهنگ گروهی از مهندسان و رانندگان بود.