مقایسه چهار ابرخودروی دوازده سیلندر جدید، تازه‌واردهایی با ادعاهای بزرگ

در روزگاری که سخت‌گیری‌های زیست‌محیطی و موج شتابان برقی‌سازی، غول‌های بزرگ صنعت خودرو را مجبور به کنار گذاشتن نیروگاه‌های پرقدرت قدیمی کرده است، اخبار بازنشستگی پیشرانه‌های بزرگ به امری عادی تبدیل شده است. خودروسازان باسابقه جهان یکی پس از دیگری در حال جایگزینی موتورهای اصیل با سیستم‌های برقی و پلاگین‌هیبریدی هستند اما در سوی دیگر این دنیای هیجان‌انگیز، خودروسازان کوچک و برندهای نوپا مسیر کاملاً متفاوتی را پیش گرفته‌اند. آن‌ها دست روی نقطه‌ضعف عشاق واقعی سرعت گذاشته‌اند و با زنده نگه داشتن پیشرانه‌های دوازده سیلندر، به جنگ قوانین سرسخت رفته‌اند. تا جایی که تقریباً به‌طور هم‌زمان شاهد معرفی یا عرضهٔ چهار ابرخودروی V12 بی‌نظیر از سوی این شرکت‌های ناشناخته اما جاه‌طلب بوده‌ایم.

جیامارو کرافلا

برند نوپای ایتالیایی جیامارو که فعالیت خود را در شهر تاریخی مودنا آغاز کرده، با نخستین محصول خود ادعاهای بسیار بزرگی را مطرح کرده است. هایپرکار این شرکت که ابتدا با نام کاتلا معرفی شده بود، پس از طی کردن فازهای اولیه توسعه و بهینه‌سازی‌های آیرودینامیکی، رسماً به کرافلا تغییر نام داد. جیامارو این نام را از آتش‌فشانی معروف در ایسلند الهام گرفته است تا طوفانی که این خودرو به پا می‌کند را توصیف کند. بدنه و شاسی مونوکوک این هایپرکار از فیبر کربن ساخته شده و با ضریب درگ ۰.۳۳، یکی از پیشرفته‌ترین آیرودینامیک‌های فعال را ارائه می‌دهد. نیروگاه عظیم این خودرو توسط متخصصان شرکت مهندسی باسابقه ایتال تکنیکا تورین ایتالیا طراحی و ساخته شده که مجموعه‌ای قدرتمند با چندین دهه تخصص در ساخت پیشرانه‌های مسابقه‌ای و اتومبیلرانی حرفه‌ای است. این پیشرانه ۷ لیتری V12 با زاویه ۱۲۰ درجه میان بلوک سیلندرها ساخته شده تا مرکز ثقل خودرو تا حد ممکن پایین بیاید. استفاده از چهار توربوشارژر با چینش Hot V سبب شده تا خروجی نهایی آن به رقم حیرت‌انگیز ۲۱۲۷ اسب بخار قدرت و ۲۰۰۸ نیوتن‌متر گشتاور برسد. نکته دیوانه‌وار درباره کرافلا اینکه تمام نیروی عظیم موتور بدون مداخله سیستم چهارچرخ محرک، فقط به چرخ‌های عقب منتقل می‌شود تا شاهد هایپرکاری کاملاً سنتی و عاری از سیستم‌های هیبریدی و چهارچرخ محرک باشیم.

شرکت دانمارکی زنوو که پیش‌تر با سوپرکار ST1 شناخته می‌شد، با معرفی مدل آرورا گام بسیار بزرگی در دنیای هایپرکارها برداشت. آرورا که در دو نسخه «تور» برای رانندگی در جاده و «آجیل» برای پیست طراحی شده، حاصل سال‌ها تجربه این برند در حوزه سبک‌سازی و آیرودینامیک پیشرفته است. بدنه فیبر کربنی یکپارچه این خودرو باعث شده تا یکی از سبک‌ترین شاسی‌های مجاز جاده‌ای در دنیا خلق شود. زنوو برخلاف سوپرکار قبلی خود که از پیشرانه‌های V8 جنرال موتورز استفاده می‌کردند، برای آرورا یک موتور ۶.۶ لیتری V12 چهار توربو تدارک دیده که با همکاری شرکت معروف ماهله توسعه پیدا کرده است. این پیشرانه قدرتمند که تا دور ۹,۸۰۰ rpm غرش می‌کند، به‌تنهایی ۱۲۵۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کند. البته زنوو برای جبران تأخیر توربوها و دست‌یابی به شتابی برق‌آسا، سه موتور الکتریکی را هم به این نیروگاه اضافه کرده است تا مجموع خروجی سیستم به ۱۸۵۰ اسب بخار قدرت و ۱۷۰۰ نیوتن‌متر گشتاور برسد و سامانهٔ چهارچرخ محرک هم فراهم شود. آرورا وزن خشک تنها ۱۵۴۸ کیلوگرمی دارد و حداکثر سرعت آن ۴۲۰ کیلومتر بر ساعت برآورد شده است.

پروژه نیلو ۲۷ یکی از خاص‌ترین اتفاقات سال‌های اخیر دنیای هایپرکارها است که توسط «ساشا سلیپانوف»، طراح باسابقه و مشهور سابق شرکت‌های بوگاتی، کونیگزگ و لامبورگینی پایه‌گذاری شده است. نام این برند نوپا ترکیبی از نام فرزندان سلیپانوف و شماره ۲۷ اسطوره‌ای رانندگان قدیمی فرمول یک مثل ژیل ویلنوو است. هدف از خلق این خودرو، بازگرداندن حس واقعی و خالص رانندگی بدون مداخله فناوری‌های دیجیتال، سیستم‌های کمکی و صفحه‌نمایش‌های لمسی متعدد بوده است. در بخش پیشرانه، نیلو ۲۷ مسیر متفاوتی را نسبت به رقبا انتخاب کرده و به سراغ تنفس طبیعی رفته است. این موتور ۶.۵ لیتری V12 با همکاری شرکت مهندسی هارتلی در نیوزیلند ساخته شده که متخصص تقویت پیشرانه‌های تویوتا و نیسان است. این پیشرانه تنفس طبیعی با زاویه ۸۰ درجه بین سیلندرها، بدون بهره‌گیری از توربوشارژر یا سیستم‌های هیبریدی، توانایی تولید ۱۰۷۰ اسب بخار قدرت در دور موتور جنون‌آمیز ۱۱ هزار rpm دارد. صدای برآمده از اگزوزهای خروجی بالای این موتور که با یک گیربکس هفت سرعته دستی همراه شده، سمفونی بی‌نظیری از دوران طلایی اتومبیلرانی را بازآفرینی می‌کند.

برند آپولو که از خاکسترهای شرکت قدیمی گامپرت متولد شده، پس از درخشش مدل جذاب «اینتنسا اموزیونه»، نسل جدید ابرخودروی پیست محور خود را با نام آپولو اوو معرفی کرد. طراحی این خودرو به‌قدری تهاجمی، پر از خطوط تیز و شبیه به سفینه‌های فضایی است که در نگاه اول هر بیننده‌ای را خیره می‌کند. شاسی مونوکوک فیبر کربنی آن نسبت به نسل قبل ۱۵ درصد مستحکم‌تر و ۱۰ درصد سبک‌تر شده و باله‌های فعال عقب، داون‌فورس بسیار سنگینی را در سرعت‌های بالا ایجاد می‌کنند. در زیر این پوسته فضایی، یک نیروگاه اصیل قرار دارد. آپولو اوو از یک موتور ۶.۳ لیتری V12 تنفس طبیعی بهره می‌برد که پایه و اساس آن از موتور F140 فراری گرفته شده و توسط شرکت‌های «اتوتکنیکا موتوری» و HWA بازطراحی شده است. این پیشرانه رام‌نشدنی که تا دور ۸,۵۰۰ rpm فریاد می‌کشد، قدرتی برابر با ۸۰۰ اسب بخار و گشتاوری معادل ۷۶۰ نیوتن‌متر تولید می‌کند. این نیرو از طریق یک گیربکس شش سرعته سکوئنشال مسابقه‌ای به چرخ‌های عقب فرستاده می‌شود تا وزن ۱.۳ تنی این خودرو در کمتر از ۲.۸ ثانیه از صفر به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برسد.

 نظر شما در رابطه با این ابرخودروهای دوازده سیلندر چیست؟ کدام‌یک را ترجیح می‌دهید؟ آیا فکر می‌کنید این ماشین‌ها می‌توانند ادعاهای خود را عملی کنند و به رقابت با ساخته‌های برندهای مشهور و باسابقه بپردازند؟