رویارویی سوپراسپرت‌های هیبرید؛ پورشه 911 توربو S یا لامبورگینی تمراریو؟

پورشه هم در طول تاریخ و هم در این آسفالت خیس و پرپیچ‌وخم، پیشتاز میدان است. این خودرو از سال‌ها پیش پایه‌گذار مفهوم «سوپراسپرت روزمره» بوده و اگر لامبورگینی بخواهد خیلی به آن نزدیک شود، شیشه جلوی گاو خشمگین در عرض چند صد متر پر از ترک و سنگ‌ریزه می‌شود! لامبورگینی همچنین در این خودرو طراحی عجیبی پیاده کرده و لاستیک‌های عقب خیلی بیرون از بدنه قرار دارند. درنتیجه، بدنه خودرو در جاده لغزنده حالت تهاجمی به خود گرفته که به‌محض نزدیک شدن خودروهای پشت سر، آن‌ها را با رگباری از شن، خاک و سنگ‌ریزه بمباران می‌کند. در طول مسیر اسکاتلند، راننده تمراریو، «اولی کیو»، شاهد ماشین‌هایی بود که برای تماشا نزدیک می‌آمدند اما سریعاً با ترس‌ولرز فرار می‌کردند تا فاصله امنی را حفظ کنند.

نام این مدل تمراریو یا همان «بی‌محابا» است؛ شاید روی کاغذ رقیب مستقیم پورشه ۹۱۱ توربو S نباشد اما تفاوت‌های بنیادی و فلسفی یکدیگر را به بهترین شکل ممکن نمایان می‌کنند. هر دو خودرو از سیستم چهارچرخ محرک بهره می‌برند، به فناوری‌های هیبریدی پیچیده مجهز شده‌اند و ادعای کاربری روزمره دارند. لامبورگینی با معرفی گالاردو در سال ۲۰۰۳ وارد این عرصه شد و با هوراکان در سال ۲۰۱۴ به نقطه اوج رسید؛ اما حالا دوران موتورهای تنفس طبیعی V10 به سر آمده است. درست است که آن‌ها توانستند موتور V12 را در مدل روئلتو حفظ کنند اما تمراریو ناچار به تن دادن به کوچک‌سازی، پرخوران، موتورهای الکتریکی، باتری‌ها و سیستم هیبریدی شده است؛ تغییری که برای طرفداران سنتی لامبورگینی حکم یک زلزله را دارد.

اگرچه اوروس این مسیر را رفت اما ترکیب یک سوپراسپرت اصیل با موتورهای برقی کار ساده‌ای نیست. بااین‌حال، این نسخه اول است و بدون شک مدل‌های تندوتیزتری در آینده از راه خواهند رسید. در مقابل، پورشه با برقی کردن توربوشارژرهای دوقلو، تأخیر توربو را به صفر رسانده و عملکرد پیشرانه را ارتقاء داده است. رانندگی با این پورشه نشان می‌دهد که با یکی از کارآمدترین و بی‌رحم‌ترین ابزارهای سبقت‌گیری تاریخ مواجهیم؛ موتوری که گشتاور عظیمی را در هر دور موتوری آزاد می‌کند و ترافیک‌های سنگین جاده‌ای را در یک چشم بر هم زدن محو می‌سازد. هرچند پورشه حجم موتور توربو S را از ۳۷۴۵ به ۳۵۹۱ سی‌سی کاهش داده اما ۵۰ اسب بخار قدرت بیشتر بیرون کشیده است و اکنون بیش از ۷۱۰ اسب بخار قدرت در اختیار داریم که بدنه‌ای با وزن ۱۷۲۵ کیلوگرم را جابجا می‌کند.

در مقابل، تمراریو با اعداد و ارقام خیره‌کننده ۹۲۰ اسب بخار قدرت و ردلاین شگفت‌انگیز ۱۰,۲۵۰ rpm از یک موتور ۴ لیتری V8 توئین توربو وارد میدان می‌شود. لامبورگینی شتاب صفرتاصد ۲.۷ ثانیه را اعلام کرده اما به نظر این عدد را عمداً بالا گفته‌اند تا شتاب ۲.۵ ثانیه‌ای روئلتو زیر سؤال نرود! در سرعت‌های بالا، توربو S حرفی برای گفتن ندارد. بااین‌حال، این خودروها برای پیست‌های هموار ساخته نشده‌اند؛ سؤال اساسی اینجاست که چقدر از این توان وحشی را می‌توان در جاده‌های واقعی مهار کرد و آیا در رانندگی روزمره واقعاً جذاب هستند؟

جاده‌های اسکاتلند پس از ساعت ۵ عصر خلوت می‌شوند و رانندگی در میان چشم‌اندازهای دریاچه‌ها به تجربه‌ای رؤیایی تبدیل می‌شود. توربو S جدید بسیار نرم‌تر، کم‌صداتر و پایدارتر از نسخهٔ قبلی عمل می‌کند و مصرف سوخت بسیار مناسبی را ثبت می‌کند. این‌قدر در سرعت بالا پایدار و دقیق است که به‌ندرت زحمت دست‌کاری تنظیمات را به خود می‌دهید. در مقابل، اولی کیو با لنگان‌لنگان راه رفتن از صندلی‌های خشک لامبورگینی گلایه می‌کند، هرچند این صندلی‌ها نسبت به مدل‌های قدیمی پیشرفت کرده‌اند. او مصرف سوخت بالاتری را ثبت کرده و با هر باک مسافت کمتری را پیموده است درحالی‌که پورشه به‌راحتی مرز مسافت ۶۴۰ کیلومتر را رد می‌کند.

فردا صبح زود برای جاده‌های خلوت منتهی به دریاچه توریدون حرکت می‌کنیم. هر دو موافقیم که پورشه طراحی نسبتاً عجیبی در بخش عقب پیدا کرده است؛ گلگیرهای عقب آن حالت عضلانی و جذابیتی که در مدل‌های قبلی دیده‌ایم را از دست داده و با تعبیهٔ دریچه‌های هوای بزرگ، ظاهر ساده و معمولی‌تری به خود گرفته است اما وضعیت تمراریو نیز بهتر از آن نیست. طراحی بیرونی بیش‌ازحد شلوغ است و طراحان نتوانستند دست از سر خطوط و زاویه‌های اضافی بردارند. وقتی کاور موتور را باز می‌کنید، به‌جای فلز صیقل‌خورده و قطعات مکانیکی زیبا، با دریایی از کابل‌ها، بست‌ها و عایق‌های حرارتی روبه‌رو می‌شوید که منظره چندان چشم‌نوازی ندارد.

در سوی دیگر، کابین پورشه از نظر ارگونومی یک شاهکار بی‌نقص است؛ کلیدهای فیزیکی خوش‌دست، دید عالی به بیرون و راحتی کامل، انتقاد از آن را غیرممکن می‌سازد. کابین لامبورگینی حس سرعت مطلق را تزریق می‌کند، اما دکمه‌های متعدد روی فرمان و کمبود فضایی مثل جیب رودری کمی آزاردهنده است. بااین‌حال، فضای کاربردی پورشه به حدی است که حتی می‌توان یک دوچرخه کوچک را درون آن جای داد؛ ویژگی که نشان می‌دهد ۹۱۱ فراتر از یک سوپراسپرت سنتی است و شاید بیش‌ازحد عاقلانه رفتار می‌کند.

در بخش فنی، پورشه با مهندسی بی‌نقص خود، رانندگی را فوق‌العاده آسان، ایمن و درعین‌حال لذت‌بخش می‌کند اما تمراریو اصلاً چنین هماهنگی تمیزی ندارد. فرمان ماشین حس مبهم و مصنوعی دارد، در پیچ‌ها آن‌طور که بایدوشاید به آسفالت چنگ نمی‌زند، سیستم ترمز در هماهنگی با بازیابی انرژی رفتار دوگانه‌ای از خود نشان می‌دهد و تعویض دنده‌ها گاهی با ضربه‌های آزاردهنده‌ای همراه است.

قیمت خودرو نیز با آپشن‌های گران‌قیمت فیبرکربن به‌شدت افزایش می‌یابد، بدون اینکه حتی گل‌پخش‌کنی در کار باشد. هوراکان به‌مراتب خالص‌تر و دراماتیک‌تر بود درحالی‌که تمراریو طوری رفتار می‌کند که انگار تمرکزش روی حاشیه‌ها است. پورشه خودرویی ویرانگر، به‌شدت دقیق و عمیقاً جذاب است؛ محصولی بی‌نقص که تنها ایراد کوچکش این است که رانندگی پرشتاب را بیش‌ازحد آسان و بی‌دردسر جلوه می‌دهد. درنهایت اما معادله رقابت تغییری نمی‌کند؛ پورشه پیشتاز است و لامبورگینی به دنبال آن.

منبع: TopGear