پیکاپ ۱.۵ میلیون دلاری اسکاربو SV که ریشه در یک پروژه ناموفق مسابقهای در فولکسواگن دارد، هیولایی خیابانی و همهجارو است که برای خرد کردن سنگها و تسخیر جادهها مهندسی شده است. این هایپرتراک تکساخت از یک پیشرانه ۱۵۰۰ اسب بخاری برگرفته از محصولات جنرال موتورز نیرو میگیرد، سیستم تعلیق آن ۷۶ سانتیمتر جابجایی دارد و از گلگیرهای متحرک انقلابی بهره میبرد. این پروژه وحشی در ابتدا قرار بود یک لندروور دیفندر باشد و حالا تنها دستگیرههای در از خودروی اصلی باقی ماندهاند. طراح این دگرگونی عظیم، جو اسکاربو است که در سال ۲۰۰۸ روی پروژه موتور توربودیزل مسابقات باها برای بخش موتوراسپرت فولکسواگن کار میکرد؛ برنامهای که با شروع بحران مالی جهانی متوقف شد.
به همین دلیل، اسکاربو تصمیم گرفت خودروی آرزوهایش را که نتوانسته بود در آن پروژه بسازد، شخصاً زنده کند. حاصل کار، یک سنگنورد افراطی و خیابانی است که از هیچ مانعی هراس ندارد. سیستم تعلیق جلو عقب این خودرو جابجایی خیرهکننده ۷۶ سانتیمتری دارد. برای ایجاد فضای کافی جهت بازی این سیستم، جو اسکاربو نوآوری شگفتانگیزی خلق کرده است: گلگیرهای مفصلی و متحرک که به کمک یک مجموعه راکر متصل به تعلیق عمل میکنند؛ با بالا رفتن لاستیکها، گلگیر بهطور خودکار از سر راه کنار میرود تا دید راننده کور نشود. این خودرو روی رینگهای ۲۰ اینچی اختصاصی ساخت مایک کورتیس و لاستیکهای عظیم ۴۰ اینچی سوار میشود که ترمزها و سیستم تعلیق درون آنها ادغام شدهاند.
این هیولا به یک پیشرانه ۶.۶ لیتری توئین توربوی V8 مجهز است که بر پایهٔ موتور سری LS جنرال موتورز ساخته شده و پشت صندلیها نصب شده است. این موتور بهصورت دستساز توسط برایان گلیدول، متخصص ساخت قایقهای درگ ساخته شده و با سوخت E85 قدرتی معادل ۱۵۰۰ اسب بخار تولید میکند درحالیکه این قدرت با بنزین معمولی به ۱۲۶۰ اسب بخار میرسد. این پیشرانه باید وزن ۲۲۶۸ کیلوگرمی خودرو را جابجا کند و یک گیربکس هشت سرعته اتوماتیک 8L90 ساخت جنرال موتورز با واحدهای کنترلی موتک و بوشنیز نیز این حجم از قدرت را به هر چهارچرخ منتقل میکند.
واحد موتک از الگوریتمهای سفارشیسازی شدهای بهره میبرد که توسط اسکار زلایا برنامهریزی شده تا فشار روغن، سرعت درگیر شدن کلاچ و زمان تعویض دنده را بهدقت کنترل کند. سیستم فرمانپذیری چرخهای عقب نیز بسیار پیشرفته است. در سرعتهای پایینتر از ۲۵ کیلومتر بر ساعت، چرخهای عقب در جهت مخالف چرخهای جلو میچرخند تا شعاع گردش خودرو به حداقل برسد. با عبور از سرعت ۲۵ کیلومتر بر ساعت، زاویه فرمان چرخهای عقب بهتدریج کاهش مییابد و با رسیدن به سرعت بالای ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت، سیستم وارد فاز خرچنگی میشود؛ یعنی چرخهای عقب در همان جهت چرخهای جلو میچرخند تا در سرعتهای بالا در مسیرهای خاکی، از تکانهای شدید بدنه و انحراف بخش عقب خودرو جلوگیری شود.
تیم اسکاربو اجزای حیاتی ساختار این خودرو را مستقیماً از بلوکهای بزرگ فلز جامد تراشیدهاند. آنها برای ساخت قطعات سبک و بسیار مقاوم، نزدیک به ۶۸۰۰ کیلوگرم آلومینیوم خام را به براده تبدیل کردهاند و همین موضوع دلیل اصلی قیمت نجومی ۱.۵ میلیون دلاری خودرو است. بدنه کاملاً از نو ساخته شده و تمامی پنلهای بیرونی از فیبر کربن با بافت درشت و متمایز ساخته شدهاند. هرچند چراغهای گرد جلوی خودرو یادآور دیفندر کلاسیک هستند اما درون آنها لنزهای پیشرفته LED تعبیه شده است.
در بخش عقب نیز طراحی جعبهای شکل لندروور با مجموعهای مدرن ترکیب شده است. در داخل کابین، صندلیهای اسپرت ریکارو، فرمان اسپارکو صفحه آمپر دیجیتال ۱۲.۳ اینچی موتک جلوه خاصی دارند. اگزوزهای این خودرو بهصورت مستقیم و کوتاه از درپوش عقب خارج میشوند تا غرش مهیب موتور V8 آمریکایی بدون هیچگونه خفهکنندگی به گوش برسد. وظیفهٔ متوقف کردن این هیولای ۵ تنی هم بر عهده کالیپرهای ترمز سرامیکی برمبو گذاشته شده است.