پایان سلطنت بنزین؛ چرا خودروهای برقی ارزان‌تر و بادوام‌تر شده‌اند؟

روزگاری نه‌چندان دور، خرید یک خودروی تمام‌الکتریکی تصمیمی پر از ریسک و سردرگمی به شمار می‌رفت. مدل‌های اولیه‌ای مانند نیسان لیف یا میتسوبیشی آی-میو (i-MiEV) چهره‌ای نه‌چندان جذاب داشتند و بیشتر به پروژه‌های آزمایشی شبیه بودند تا محصولاتی همه‌گیر. تسلا مدل اس در سال ۲۰۱۲ معادلات را تغییر داد و ثابت کرد یک خودروی الکتریکی می‌تواند هیجان‌انگیز، سریع و زیبا باشد، اما برچسب قیمتی سرسام‌آور مانع از تحول بنیادین بازار می‌شد.

به‌گزارش Autoevolution، امروزه معادلات صنعت خودرو دگرگون شده و تمام موانع اصلی بر سر راه پذیرش وسایل نقلیه‌ی برقی از میان رفته‌اند. تسلا مدل ۳ راه را برای ورود توده‌ی مردم باز کرد، هرچند در آغاز با قیمت پایه بیش از ۴۹ هزار دلار گران‌تر از رقبای نام‌آشنایی همچون تویوتا کورولا یا هوندا آکورد بود. باتری‌های اولیه چگالی انرژی پایینی داشتند و پیمودن مسافت‌های طولانی نوعی ماجراجویی پرریسک به حساب می‌آمد.

بزرگ‌ترین دغدغه‌ی خریداران همواره مسافت قابل‌پیمایش با یک بار شارژ بوده است. در گذشته محدودیت پیمایش ۴۸۰ کیلومتری استاندارد به نظر می‌رسید، اما در فصول سرد سال یا هنگام یدک‌کشی، این برد مفید به حدود ۳۲۰ کیلومتر تقلیل می‌یافت. تلاش برخی خودروسازان برای جا دادن پک‌های باتری غول‌پیکر و سنگین نیز به دلیل افزایش قیمت و افت کارایی با شکست مواجه شد.

جهش بهره‌وری در سامانه‌های مدیریت انرژی طی دو سال گذشته، دسترسی به بردهای فراتر از ۹۶۵ کیلومتر را ممکن ساخته است. نمونه‌ی بارز این پیشرفت را می‌توان در بی‌ام‌و i3 50 xDrive مشاهده کرد که بردی در حدود ۷۴۰ کیلومتر ارائه می‌دهد. در مقام مقایسه، نسخه‌ی بنزینی هم‌رده یعنی بی‌ام‌و M350 xDrive با یک باک کامل تنها حدود ۷۲۴ کیلومتر می‌پیماید.

برتری فناوری تنها به مسافت محدود نمانده و در زمان شارژ و توجیه اقتصادی نیز متجلی است. سدان الکتریکی باواریایی ظرف ۲۱ دقیقه از ۱۰ تا ۸۰ درصد شارژ می‌شود و با تنها ۱۰ دقیقه اتصال به شارژر، توان پیمایش بیش از ۳۲۰ کیلومتر را به دست می‌آورد. جالب‌تر اینکه بی‌ام‌و i3 50 xDrive با قیمت ۶۱,۵۰۰ دلار به فروش می‌رسد که ارزان‌تر از برادر بنزینی ۶۵,۹۰۰ دلاری خود تمام می‌شود.

اگرچه برندهای لوکس غربی و تسلا با معرفی نسخه‌های استاندارد مدل Y سهم خود را بازیافتند، اما نیروی محرکه‌ی اصلی این جهش از شرق آسیا سرچشمه می‌گیرد. خودروسازان چینی با حذف نقاط ضعف سنتی، محصولاتی ارزان با شارژ زیر ۱۰ دقیقه و برد بیش از ۶۴۰ کیلومتر عرضه می‌کنند. استقرار شارژرهای هوشمند فوق‌سریع ۲.۲۵ مگاواتی توسط جیلی نمونه‌ای بارز از سرعت توسعه زیرساخت در این کشور است.

مجموعه‌ی این تغییرات در کنار نوسانات قیمت سوخت و تدابیر مالیاتی، فروش وسایل نقلیه‌ی الکتریکی را در نیمه‌ی نخست سال ۲۰۲۶ با رشدی ۳۲ درصدی در اروپا همراه کرد. آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهند سهم خودروهای بنزینی از بازار جهانی برای نخستین‌بار در تاریخ به زیر ۵۰ درصد سقوط کرده، درحالی‌که پنج سال قبل این رقم ۷۳ درصد بود. طبق پیش‌بینی‌های موسسه‌ی موبیلیتی گلوبال، سهم برقی‌ها تا سال ۲۰۳۰ از مرز ۳۰ درصد کل بازار عبور خواهد کرد.

به نظر شما خودروهای برقی با این مشخصات و قیمت‌ها می‌توانند در آینده‌ی نزدیک جایگزین کامل خودروهای بنزینی در تمام کشورها شوند؟