تویوتا

حفظ ارزش و قیمت تویوتا سوپرای جدید

هر زمانی که یک خودروی اسپورت خبرساز عرضه می‌شود بازی نمایندگی‌ها در افزایش قیمت نیز شروع می‌شود. با عرضه تویوتا سوپرا 2020 برخی نمایندگی‌ها خواهان قیمت‌های بیشتری برای سوپرا بودند. این افزایش قیمت گاه تا 100 هزار دلار هم می‌رسید.

به هر یک از افرادی که بیش از 150 هزار دلار برای سوپرای جدید پرداخته‌اند باید گفت با عرض شرمندگی خودروی شما احتمالاً هرگز چنین ارزشی را نخواهد داشت اما اگر کسی سوپرای خود را با قیمت معقولی همچون قیمت پایه 55250 دلاری اعلامی توسط شرکت خریداری کرده‌ پس این خبر نیز برای او خوشحال کننده خواهد بود!

از آنجایی که رسانه‌ها همیشه روی خودروهای کارکرده با قیمت مناسب تمرکز می‌کنند این بار هم به سراغ سوپرا رفته‌اند. این خودرو ارزش خود در بازار را بسیار خوب حفظ کرده است. ارزان‌ترین نسخه از تریم 3.0 دیده شده که کارکرد حدود 5 هزار کیلومتری داشته با قیمت 49449 دلاری در حال عرضه است. با توجه به قیمت 49990 دلاری زمان عرضه، در واقع قیمت سوپرا در یک سال بسیار خوب حفظ شده است. در واقع تنها یک سوپرای تائید شده با قیمت کمتر از 50 هزار دلار در آمریکا یافت شده است.

اما درباره مدل‌های سفارشی لانچ ادیشن باید گفت ارزان‌ترین مدل کارکرده‌ی یافت شده قیمت 56800 دلاری داشته است که اندکی بیشتر از قیمت 55250 دلاری کارخانه می‌باشد. برخی فروشنده‌ها قیمت بالاتری را برای این خودروی تولید محدود درخواست کرده‌اند. شکی وجود ندارد که این خودروها در مقایسه با نسخه‌های استاندارد قیمت بالاتری خواهند داشت اما تویوتا قول داده مدل‌های سفارشی بیشتری از سوپرا را تولید خواهد کرد.

منبع
carbuzz
برچسب ها

شاهین احمدزاده

نویسنده و مترجم مطالب مربوط به دنیای خودرو در سایت پدال

مطالب مشابه

‫۶ دیدگاه

  1. علیرضا

    ۲۱ بهمن ۱۳۹۸
    سوابق: (252 ديدگاه)

    سر و صدایی که سوپرا ایجاد کرده بسیار بیشتر از ۵۵ هزار دلاره . مطمئنا ارزش واقعی خودش رو وقتی خدمات گارانتیش تموم بشه نشون میده . اگه روی همین قیمتا حفظ بشه برای خودرویی با این قیمت شاهکاره

  2. NAVID۰۰۹۸

    ۲۱ بهمن ۱۳۹۸
    سوابق: (2557 ديدگاه)

    نوشته حفظ ارزش و قیمت تویوتا سوپرا جدید .
    خبر نداره این ینگه دنیا ، ایران ، چه خبببره .

    لندکروز ۲۰۱۳ صفر : حدود ۴ میلیارد
    راوفور ۲۰۱۸ صفر : ۱/۳۶۰/۰۰۰/۰۰۰
    Chr صفر ۲۰۱۸ : حدود یک میلیارد
    لکسوس rx200t صفر : ۳/۶۰۰/۰۰۰/۰۰۰
    لکسوس nx 200 , nx300h صفر : حدود ۲ میلیارد

    وضعت درآمد مردم نسبت به پراید ۷۰ میلیونی میشه چیزی حدود ۴ سال کار کردن که تازه مطمئناً پس از چهار سال کار کردن دوباره باید ۸سال دیگر هم کار کنی تا دوباره بتوانی به تورم پراید ۱۸۰ میلیونی برسی و این چرخه تا لحظه مرگ یک کارگر ادامه داره و همیشه در کَف خرید یک دستگاه پراید میمونه و با این تورم فقط شاید بتونه هزینه خرید موتور سیکلت را بده به صورت قسطی .

    یعنی قیمتها را که میبینم ، قیافه و خنده های فیلم جوکر میاد جلو چشمم .

    1. کیان

      ۲۲ بهمن ۱۳۹۸
      سوابق: (11 ديدگاه)

      من با دلار هم حساب کردم. یعنی قیمت پایه رو دلار هم در نظر بگیریم قمیت فروش رو هم دلار بازم اون راوفور 25 هزار دلاری رو میدن ۹۳ هزار دلار.
      گمرک و دولت کلا ۱۲۰ درصد میگیره نه بیشتر. بعدم این ۲۵ هزار دلار قیمت فروش ماشین تو نمایشگاهه نه قیمت کارخونه. قیمت کارخونه این ماشین حدود یا قیمتی که تویوتا به فروشنده میده حدود ۱۸ هزار دلاره. و مبنای محاسبات دولت و گمرک همین ۱۸ هزار دلاره نه ۲۵ هزار دلار. یعنی دولت ۱۲۰ درصد پولو از رو ۱۸ هزار دلار حساب میکنه. یعنی یه راو۴ صفر کیلومتر تو تهران نهایتا حدود ۴۰ هزار دلار به دست فروشنده یا اون نمایشگاه دار یا نمایندگی برسه نه بیشتر. تو ایران مالیات خرید رو تو همون گمرک با عوارض یکجا میگیرن. یعنی مالیات فروش دیگه به عهده فروشنده نیست که بیاد به این اسم مثلا ۵ درصد بکشه. حالا میگیم فروشنده خیلی ظالمه و ۵۰ درصد سود میکشه رو هر ماشین. در حالی که منطقی حدود ۲۰ درصده. چون به دلار حساب میکنیم. دیگه بالا پایین شدن ریال و تومن کاری تاثیری نداره.
      حالا حساب کن حتی با همین ۱۲۰ درصد پول زور دولت ماشینی مثل راو۴ نهایتا ۶۰ هزار دلار به دست تو یا من خریدار برسه. حالا بگذریم که تو امریکا کل مالیات و عوارض ماشین و مالیات خرید و فروش حدود ۱۰ درصد قیمت کارخونه میشه نه بیشتر. ولی تو ایران ۱۲۰ درصده. تو اکثر کشورای اروپایی حدود ۳۰ درصده. کشورای اروپایی مالیات بالاتری میگیرن چون نه نفت دارن مثل ایران و امریکا نه معدن دارن مثل امریکا و ایران نه باقی منابع طبیعی. امریکا مالیات کمتری میگیره چون منابع زیادی داره نفت داره هزینه های کشور از اینجا تامین میشه.
      حتی با این ظلم دولت و ظلم فروشنده ماشین باید ۶۰ هزار دلار باشه نه ۹۳ هزار دلار.
      دلار امروز حدود ۱۴۰۰۰ تومنه. یعنی این راو۴ با تمام گارانتیهای شرکت مادر و بیمه ۳ ساله ی بدنه ی رایگان باید ۸۴۰ میلیون تومن باشه.
      تویوتا برا کشورایی مثل روسیه گارانتی رو به شرکتهای روسیه واگذار کردن در عووض حدود ۲۵۰۰ دلار ارزونتر میفروشن به طرف روسی خبرشو دو سال پیش خودم خوندم. حالا تو ایران از گارانتی و اینا خبری نیست و این وارد کننده ها خودشون یه گارانتی میکنن به اسم خودشون نه شرکت مادر. پس باید ۲۵۰۰ دلار ارزونتر میوفته. بیمه بدنه هم تا سه سال خود شرکتای سازنده ارائه میدن به صورت رایگان. تو ایران از اینم خبری نیست. جمعا میگیم ۴۰ میلیون تومن گارانتی خود شرکت مادر و بیمه بدنه خود شرکت میشه که پولشو میگیرن اما ارائه نمیدن. پس این ماشین باید ۸۰۰ میلیون تومن به فروش بره اونم با این همه مالیاتو عوارضی که دولت گذاشته و ۵۰ درصد سود خالص فروش اون فروشنده.

      راوفور ۳۵۰ میلیون تومن تو امریکاست. تو ایران ۸۰۰ میلیون میشه بعد مالیات عوارض و کلی سود خالص برا فروشنده. ولی مردم یک میلیارد و سیصد و شصت میلیون تومن خرید فروش میکنن.

  3. NAVID۰۰۹۸

    ۲۱ بهمن ۱۳۹۸
    سوابق: (2557 ديدگاه)

    اینقدر خر تشریف دارند که از همین چند وقت پیش با اعلام بستن مالیات روی خودرو و خانه های میلیاردی که کم هم نیستند ، خودشان نفت ریختند تو تنور دلالان و در این بازار بسته و بن بست ، باعث تورمی دیگر شدند ، چرا که اون آدمی که خودرو و خانه میلیاردی داره یعنی غمش نیست که اگر مثلاً در سال ۳۰ میلیون باید مالیات بده از اون طرف ۳ میلیارد قیمت میگذارد روی خانه و خودرو خود ، چیزی که داریم میبینیم که با هر گرانی از هزینه نقل و انتقالات سند گرفته تا مالیات فقط شامل گرانی بیشتر اون دست از کالا میشه چون اقتصاد کشور ما بسته هست و شما زمانی میتوانید مالیات بگیرید و شامل گرانی اون جنس نشه که بازار آزادی داشته باشید .

    جالبه که شما اگر یک میلیارد را اول سال بگذارید در بانک سود ۱۲ ماهه میشه حدود ۱۸۰ میلیون اما همون پول را اگر پارسال یک لکسوس خریده بودید ، امروز میشد ۲ میلیارد و سود ۵ سال را در یک سال به جیب میزدید ، میخوام بگم که داستن پول و کمی فکر در ایران چطور میتواند شما را از خاک بلند کند .

    میگفتند یه زمانی هر نفری که صبح زود از خواب بلند میشد میرفت دنبال نون در آوردن ، اون آدم در آینده موفق تر بود اما مثل اینکه ثروتمندان هر چی بیشتر شب بیداری کنند و صبح ها دیر بروند دنبال نان در آوردن موفق تر هستند .
    راسته خداوکیلی ، شما کدوم آدم ثروتمند امروزی را میشناسید صبح ساعت ۷ بلند بشه بره سر کارش و فقط کارمند کارگر هستند که باید صبح زود بروند دنبال یه لقمه نان برای اون فرد ثروتمندی که تازه ساعت ۹ آب پرتغالشو میخوره .
    غیر از اینه مجابم کنید تا از جهل در بیام .

    1. علیرضا

      ۲۱ بهمن ۱۳۹۸
      سوابق: (252 ديدگاه)

      داداش این مشکل دنیای سرمایه داریه و در کشورهای دیگه هم به یه نحو دیگه خودشو بروز میده . اونجا هم ثروتمندان درگیر بیمه درمانی و بهداشت و خدمات آموزش نیستن و اقشار ضعیفتر حسرت همینارو میخورن…کلا کفه ترازو در اینگونه اقتصادها به سمت ثروتمند سنگینی میکنه حالا این سنگینی اونطرف به گرمه و اینجا به کیلو

      1. کیان

        ۲۲ بهمن ۱۳۹۸
        سوابق: (11 ديدگاه)

        نه دیگه. اونا تویوتا کمری رو ماشین اقتصادی حساب میکنن نه لوکس. ما رنو پلاستیکی رو ماشین لوکس حساب میکنیم.
        بعدم تو امریکا که خودم خبرشو دارم هر ایالت یه سری خونه داره که به اقشار ضعیف اجاره میده. طرف تا اخر عمرش تو این خونه ها میتونه بمونه.
        تو کشورای دنیا کلا دو نوع بیمه و سیستم بهداشتی درمانی دارن.
        سیستم خصوصی یا سیستم واحد.
        تو کل کشورای دنیا تنها امریکاست بیمه و درمان خصوصیه.تو امریکا شما مالیات بر درامد کمتری به دولت میدی چون دیگه هزینه بیمه با خودته نه دولت. پس میری با این پولی که دولت ازت نگرفته با یه شرکت بیمه قرارداد امضا میکنی و تحت پوشش بیمه قرار میگیری. حالا بستگی به هزینه ی ماهانه ی بیمه مقدار تحت پوشش بودن فرق میکنه. بیشتر پول داشته باشی خدمات بیشتری میگیری. کمتر پول بدی خدمات کمتر.

        اما تو کشورای غربی و استرالیا و کانادا و نیوزلند و باقی کشورا سیستم بهداشتی و سلامت دارن به اسم سیستم واحد. اینطوریه که دولت میاد حساب کتاب میکنه تا ببینه سیستم بهداشتی کشور چقدر خرج داره . بعد هزینه رو از کل مردم کشور برمیداره. اینطوری بیمه و سیستم بهداشت برا همه ی افراد اون کشور تقریبا رایگانه.

        حالا فرق این دوتا چیه؟ و کدومش بهتره؟
        فرقش اینه شما تو امریکا باشی تقریبا ماهی ۲۰۰ دلار تو جیبت بیشتر میمونه و به دولت نمیدی. اگه یکی تو امریکا بیکار باشه بیمه نداره. و چون سیستم بهداشت و درمان خصوصیه در واقع شما پول اون درمان اون طرف رو نمیدی. و بعد اینکه تو امریکا شرکتای بیمه با ۲۰۰ دلار یه بیمه ی کاملا ساده بهت میده. یه بیمه ی خوب حدود ۵۰۰ دلار تو ماه هزینه داره. حالا بگذریم که باردار بشه طرف باید از جیب خودش تمام هزینه ها رو بده. تقریبا ۱۲ هزار دلار هزینه ی بارداری و به دنیا اومدن بچه هست تو امریکا که طرف باید از جیب خودش بده. بیمه هایی هستن که این مورد رو هم پوشش میدن ولی هزینه ماهانه شون بالاست. مثلا تنها ادمایی که درامد بالایی دارن قادر به خرید این بیمه ها و پرداخت حق ماهانه ی اون هستن. بعد نیروی دفاعی امریکا و کارمندای دولت فدرال به صورت اتوماتیک تا یه حدی بیمه هستن. چون برا مردم کار میکنن و هزینه بیمه شون از مالیات تامین میشه. اما تو این سیستم مثلا تویی که کار میکنی ماهی ۲۰۰ دلار اضافه به دولت نمیدی تا مثلا یکی که کار نمیکنه هم شامل بیمه سلامت بشه. هرکی برا خودش بیمه داره در واقع. یا بهتر بگم هرکی که پول داره بیمه داره. هرکی پول نداره خرجشو بقیه نمیدن. بگم اگه اوژزانسی باشه دولت پولشو میده و طرف هیچی نمیده چه بیمه داشته باشه چه نداشته باشه. کلا اوژانس بودجه ش از دولت میاد. ولی مثلا سرطان بگیری دولت پول نمیده. چون اوژانسی نیست.
        بیشتر کسایی که موافق سیستم خصوصی هستن تفکرشون اینه که اگه سیستم عمومی برا همه باشه اونایی که اصلا کار نمیکنن مالیات نمیدن هم استفاده میکنن و چرا باید کسی که کار میکنه هزینه های اونا رو هم بده. اما تو امریکا بیکاری حدود ۳ درصده. اما ماهیت امریکا کاپیتالیستیه. یعنی هرکی هزینه زندگی خودشو میده . دولت تا یه حدی پشتیبانی میکنه. مثلا تا ۱۸ سالگی یا ۱۷ سالگی مدرسه مجانیه اونم تا دبیرستان.
        تا ۱۸ سالگی طرف بچه یا کودک حساب میشه و خرجش با دولته و والدین اگه کار نداشه باشن میتونن خرج بچه بگیرن از دولت.
        و تو سیستم بهداشتی امریکا حتی نوزاد هم باید پول رو والدینش بده. یا به صورت بیمه یا از جیب خودش.

        اما سیستم واحد اینطوریه که مردم یه کشور هرکدوم ماهی مثلا یک درصد از حقوقشون رو اضافه تر میدن به دولت در عوض همه ی مردم اون کشور تحت پوشش بیمه واحد هستن که دولتیه. چه باردار بشن چه عمل جراحی نیاز داشته باشن چه نیاز به قلب داشته باشن همش تحت پوشش هست و در واقع خود فرد به صورت مستقیم پولی نمیده. تو کشوری مثل کانادا تقریبا هر فرد ۳۰ دلار مالیات بیشتر میده و این همه خدمات میگیره. مثلا طرف تو کل عمرش شاید ۲۰ هزار دلار مالیات اضافه اونم به صورت ماهانه میده به دولت ولی یهو یه عمل جراحی نیاز پیدا میکنه که دویست هزار دلار قیمتش میشه. خب چون کشور سیستم واحد داره ۲۰۰ هزار دلار از جیب نمیده.تو این سیستم همه شامل بیمه هستن. فرقی نداره طرف کار داره یا نداره. پول داره یا نداره. تو این سیستم طرف اگه پولدار باشه میتونه بیمه خصوصی هم بگیره. تو بیمه خصوصی یعنی میتونه کلینیکهای خصوصی بره. تو بیمارستان خصوصی بستری بشه. مثلا بیمارستان خصوصی اتاقهاش بزرگتره. دکترهاش بهترن. همون لحظه همه چی حاظره. مثلا تو المان یک دو روز طول میکشه تا به صورت رایگان با بیمه دولتی بتونی دکتر ببینی. ولی دکترای خصوصی هم هستن که پول داشته باشی یا بیمه خصوصی داشته باشی همون لحظه میری میبینی. به جز موارد اوژانسی البته. اوژانسی زنگ میزنی و همون لحظه امبولانس میاد میبره بیمارستان و دکتر میبینه. منظور مثلا دکتر برا ارتروز و این چیزاست که دو سه روز دیرتر توفیری نمیکنه.

        از نظر کلی سیستم واحد بهتره. چون شما نهایتا ماهی ۳۰ دلار بیشتر از درامدت به دولت میدی ولی کلی خدمات دیگه میگیری. مثلا بچه بیاری کاملا مجانیه. درسته چند نفری که بیکار هستن هم از سیستم استفاده میکنه اما به صورت کلی نگاه کنیم این سیستم بهتره. در واقع تو اکثر کشورا مخصوصا امریکا بیکاری کمه. حدود ۵ تا ۷ درصده. نهایتا ۷ درصد مالیات نمیدن ولی از سیستم استفاده میکنن. در عوضش ۹۲ درصد کار میکنن مالیات میدن و از سیستم بهداشتی درمانی سلامتی دولتی استفاده میکنن و پولشو به صورت مالیات ماهانه میدن. تو امریکا سیستم خصوصیه و اگه طرف یه شغل معمولی داشته باشه نهایتا ۳۰۰ دلار بیشتر تو جیبش میمونه نه بیشتر. باهاش نمیشه یه بیمه خوب گرفت. کلا ارزش نداره به خاطر ۳۰۰ دلار بیشتر سیستم خصوصی بشه. مردم توافق کردن همه به صورت ماهانه نفری تقریبا ۳۰ دلار بیشتر بدن در عوض سیستم بهداشتی درمانی عمومی و دولتی باشه چون با ۳۰۰ دلار نمیتونن یه بیمه ی خوب بگیرن.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفاً از نوشتن به‌صورت پینگلیش، اجتناب نمایید. نظرات حاوی توهین، عبارات غیراخلاقی، سیاسی، مطالب غیر مرتبط، اسپم، ترول و تبلیغاتی پذیرفته نمی‌شوند. برای تغییر آواتار خود می‌توانید از سایت گراواتار استفاده نمایید.

دکمه بازگشت به بالا
بستن